Archive for the ‘Zonder rubriek’ Category

Logboek week 12-05.

Maandag 13 mei.

dat zit weer, hopelijk voor jaren (zie ook foto bij 7 mei

dat zit weer, hopelijk voor jaren (zie ook foto bij 7 mei)

Het lijkt nu toch een beetje zomer te worden. Christophe (van de werf in Castelsarrasin) belt met de mededeling dat hij pas vanmiddag tussen 3 en 4 uur kan komen. Ook goed, als ie maar komt. We rommelen wat aan, in afwachting. Uiteindelijk verschijnt hij tegen 7 uur, vergezeld van zijn indrukwekkende assistente. Excuses dat hij uren te laat is. Motor gedraaid, steeds bij een toerental tussen 400 en 600 inderdaad dat verontrustende ratelgeluid, alsof de koppeling niet pakt. Christophe heeft geen idee wat de oorzaak is en belooft om morgen tussen 9 en 10 een ‘echte’ monteur te sturen. Had hij dus beter ineens kunnen doen. Joop informeert ons over een aantal zaken betreffende het thuisfront.

Dinsdag 14 mei.

ook bij pech, Sanne zorgt altijd voor een fleurig tintje

ook bij pech, Sanne zorgt altijd voor een fleurig tintje

Opnieuw zonovergoten, het wordt nu ook wat warmer. Ik kom plotseling op de gedachte om Drinkwaard (motorleverancier) te bellen. Die komt vrijwel direct met een diagnose: naar alle waarschijnlijkheid (meer dan 90 %) is volgens hun de demperplaat aan vervanging toe. Meestal is dat al na een jaar of 10 maar in dit geval dus pas (?) na 15 jaar. Het is geen moeilijke maar wel een omvangrijke klus. Volgens Drinkwaard moet een goede monteur het in 4 uur kunnen klaren. (Kunst is om die hier ergens te vinden). Als ik die lage toerentallen zoveel mogelijk vermijd dan kan dat ding nog heel lang mee. Bel de werf in Castelsarrasin (via voicemail) dat die monteur niet meer nodig is. Uiteindelijk komt die monteur toch om half vier aanzetten, vergezeld van dezelfde assistente: zij hadden het bericht niet doorgekregen. Die monteur is overigens ook van mening dat het geluid van de ‘plaque amortisseur’ komt. Wij besluiten om nu toch maar te blijven liggen. De Puddleduck was al direct na de lunch vertrokken, dus we hebben weer de hele kade voor ons alleen.

Woensdag 15 mei.

Stralend weer, als je maar zorgt dat je uit de wind blijft. In de eerste sluis van de trap van Montech klimt Sanne de trap op en bedient de sluis, loopt naar de andere 4 sluizen waar ik de lijn steeds opgooi. Alleen bij de 3e sluis een kwartiertje oponthoud door een, als gewoonlijk, onduidelijke storing. Varen kalm Montech voorbij, nemen nog één sluis (la Vache) omdat daar net voorbij een mooi steigertje is. En natuurlijk, daar ligt de Puddleduck pontificaal net niet midden op de steiger. Met enig gehannes proberen we aan het resterende stuk steiger vast te maken, hetgeen even later uitstekend lukt, want juist op dat moment komt haar bemanning aangewandeld en de beide dames (?) verhalen die grote rode eend direct een meter of drie en dan liggen we perfect. Overigens, ik zou het bijna vergeten, het ratelend en soms krassend geluid bij lage toerentallen is vrijwel verdwenen. Ik let er wel scherp op om die frequenties te vermijden maar weet ook zeker dat het een stuk minder is. Krijg de indruk dat het toch ook iets te maken heeft met het rubber dat om de nieuwe as zit en daar soms niet mooi strak omheen. Het lijkt of een en ander zich nog moet zetten. Voor de 2e dag deze week loopt de temperatuur binnenboord op naar bijna 30 °C. Sanne gaat uitgebreid foerageren in de grote supermarkt in het dorp. Na het eten nog lang in de nog wel steeds gesloten stuurhut kunnen zitten. Super stille omgeving. We genieten.

Donderdag 16 mei.

alleen aan deze prachtige kade van Escatalens

alleen aan deze prachtige kade van Escatalens

De Puddleduck vertrekt om 8.30 uur. Wij besluiten om nog voor enkele dagen extra te foerageren en eind van de middag terug te varen naar Escatalens. Het weerbericht geeft namelijk voor de komende 3 dagen bar slecht weer aan: temperatuur 15 graden, non stop flink regen en een windkracht 5 á 6. En dan is die mooie nieuwe steiger met stroom en water wel zo aanlokkelijk. In de laatste van de 5 sluizen van de trap van Montech vraagt de sluiswachter of wij een jacht met motorpech dat net onder de sluis ligt, naar Castelsarrasin willen slepen. Ik had dat cavaille vanmorgen al gezien toen het voorbij kwam en op het stukje van 300 meter tussen ons en de sluis de motor 3 keer afsloeg en met enorme rookpluimen weer opgang kwam. Als ik hem zeg dat we hem tot aan Escatalens willen slepen, vindt de eigenaar dat niet ver genoeg en dus gaat het niet door. Hoe de goede man zich voorstelde dat ik hem door de sluizen kon slepen was mij niet duidelijk en uiteindelijk ook niet meer relevant. Bij Escatalens blijkt de steiger totaal verlaten: wij zijn de enige boot. In de namiddag wordt het nog best lekker weer.

Vrijdag 17 mei.

40 elektra- en 40 wateraansluitingen op 100 meter kade, overdone?

40 elektra- en 40 wateraansluitingen op 100 meter kade, overdone?

Inderdaad, in de loop van de nacht is het weer totaal omgeslagen: gierende wind, kletterende regen en met een temperatuur van 14 graden is het gewoon koud. En zo blijft het de hele dag.

Wat zijn wij blij met het elektrisch oliekacheltje dat we voor vertrek gekocht hebben, heerlijk warm en niet dat irritante geluid van zo’n simpel elektrisch blaaskacheltje. En meer valt er over deze dag niet te melden.

Zaterdag 18 mei.

Het weer is ietsje beter, veel wind en onbehoorlijk koud, maar in tegenstelling tot de voorspelling, meestal droog. In de middag soms zelfs een schuchter zonnetje. Maar we blijven lekker liggen. Noodgedwongen nietsdoen is het devies.

Zondag 19 mei

Voor de hele middag en avond is regen voorspeld bij een temperatuur van 17 graden. We doen dus ook vandaag maar niets.

Logboek week 5-05

Maandag 6 mei

Sanne werkt de beschadiging bij.

Sanne werkt de beschadiging bij.

Helaas hebben we eind van de dag (zie vorig bericht) nog geen nieuws van de werf in Castelsarrasin. We gaan overigens nog een ijskoude n acht tegemoet, vanmorgen vroeg was de temperatuur - 0° C. Verwachting komende nacht + 2°C. Ook daarvoor zijn we hier niet naar toe gekomen. Inmiddels stopt voor de zoveelste keer een wagen van de VNF bij ons steigertje met de opmerking dat we hier niet mogen liggen omdat het een wachtsteiger voor de sluis is. Na uitleg volgen dan direct excuses, hij wist van niks. De informatie en coördinatie bij de VNF is nog steeds als van ouds. Sanne loopt (afstand 3 kwartier) naar de winkels in Castelsarrasin. Na de lunch komt G. van de CarolyN vanuit Moissac weer informeren naar de toestand en heeft een plan bedacht om ons supersnel door alle volgende sluizen te krijgen. Prima plan, lief en behulpzaam, maar kan alleen als we morgen weer zouden kunnen varen. Dat wordt echter steeds minder waarschijnlijk: woensdag is in Frankrijk alweer een officiële feestdag, dus reparatie op z’n vroegst donderdag en dat is de dag dat we eigenlijk op de werf zouden moeten zijn. Dus moeten alle plannen herzien worden. Nogmaals alles in de machinekamer gecontroleerd op zoek naar een mogelijke oorzaak van de gebroken as. Niets gevonden. Dus de rest van de dag maar aan het weblog besteed. Stille avond, lang licht en nog niet al te koud.

Dinsdag 7 mei.

 ... daar hoort iets tussen

... daar hoort iets tussen

Ietsje beter weer, maar de kachel blijft ’s ochtends absoluut noodzakelijk. Werf gebeld, volgens Christophe kan het nu niet lang meer duren. Dat geeft de burger/schipper weinig goede moed. Het weer knapt iets op, flauw zonnetje en tenminste droog. Sanne schildert de beschadigingen aan de boeg op het berghout weg, één van haar specialiteiten: je ziet er niets meer van. Dus de VNF kan ook nooit meer zeggen dat we de deur geraakt hebben. Het is nu zeker dat we ons schema niet meer kunnen maken, dus Serge gebeld. Hij belooft ons donderdagavond te zullen bellen met een nieuw datumvoorstel. Is nu (zondag de 12e) nog niet gebeurd! C’est la France. We bellen wat met de kinderen en worden gebeld en gemaild door vrienden. Uit voorzorg (= noodgedwongen) gaat het water op rantsoen, want dat kan een probleem worden als we nog een aantal dagen moeten blijven liggen.

Woensdag 8 mei.

de gebroken as

de gebroken as

Grauw, koud en nat. Sanne loopt weer naar de winkels. Ik regel wat administratie, doe dus eigenlijk nauwelijks iets. En weer is een dag wachten voorbij

Donderdag 9 mei.

Op z’n Hollands gezegd: het is opnieuw pokkenweer. Maar dan plotseling, tegen twaalven, stop er een bestelbus bij onze ponton en daar is zowaar Christophe met de nieuwe onderdelen. Na een half uurtje werk is het zaakje gemonteerd en wordt er even proef gedraaid. Alles lijkt prima te werken. Over de kosten wil ik het niet hebben, maar het valt me niet tegen. Nu we weer kunnen varen is de druk van de ketel en kunnen we weer plannen. We besluiten morgenvroeg te vertrekken. Die halve dag maakt nu ook niets meer uit. Sanne loopt voor de laatste keer naar Castelsarrasin voor boodschappen. Ik regel met de havenmeester in Moissac dat hij de VNF waarschuwt dat we morgen om 10 uur willen vertrekken. We liggen in een serie van gekoppelde sluizen, dus iemand moet de sluis vóór ons in bedrijf stellen. Ik laat de motor draaien zodat we ook weer warm water hebben en heerlijk kunnen douchen. Het regent de hele avond zachtjes maar het is niet echt koud.

voorste stuk van de breuk

voorste stuk van de breuk

achterste stuk van de gebroken as

achterste stuk van de gebroken as

Vrijdag 10 mei.

Sanne haalt brood. De VNF laat op zich wachten, dus om 10.30 uur Jim nog maar eens gebeld en ja hoor, 2 minuten later gaat de sluis open: ze waren ons gewoon vergeten. Lekker vaarweer, weinig wind, aardig wat zon, aangename temperatuur. Weet je wat heel raar is: je vaart toch extra voorzichtig de sluizen in, het vertrouwen moet nog even terugkomen. De aanlegplek in St. Porquier is aanzienlijk uitgebreid, maar er ligt niemand. We varen nog een sluisje verder omdat we enthousiaste verhalen hebben gehoord over een nieuwe aanlegplek een klein stukje verderop, bij Escatalens. Inderdaad, een super de luxe aanlegsteiger met elektra en water, keurige toiletten etc. Dat alles kost (nu?) nog steeds niets, naar verluidt omdat de gemeente geen rekening had gehouden met de kosten van een apparaat, waarmee je tokens kunt kopen voor water etc. Dus vooralsnog ‘c’est tout gratuite’. Overigens blijkt het dorp bepaald niet op loopafstand te liggen. Tijdens het varen was inmiddels al opgevallen, dat naast een ander geluid (kan natuurlijk) het lijkt alsof bij hele lage toerentallen (bij versnellen of afremmen) de koppeling slipt. Verder lijkt het of de rubber om manteling van de Python-drive langs de as een beetje gaat uitpuilen en verdraaid in de huls zit. Dat zint me toch niet erg en ik stuur Christophe een sms’je daarover. Hij antwoord daarop dat hij maandag kan komen, want hij is het weekend afwezig. Wat ons betreft prima. We hebben nu geen haast meer en het weer is best goed, zonnig maar wel met een koude noordenwind (60 km/uur). In de namiddag dreigt schuin achter ons een geweldig onweer, het dondert zoals we nog nooit gehoord hebben en dat gaat non stop door, een paar uur lang. Maar bliksem zien we niet. De volgende dag horen we dat het in Moissac goed raak is geweest, hagelstenen als stuiters zo groot en behoorlijk wat beschadigde auto’s en overal autoalarmen die een kakafonie van lawaai veroorzaakten. Benieuwd hoe ons autootje er bij staat. Dat zien we dan over een paar weken wel weer. Overigens krijgen wij deze nacht wel veel en langdurig regen.

Zaterdag 11 mei.

hagelstorm op komst

hagelstorm op komst

Buiten is het fris, binnen valt het mee. Na een klein halfuur is de kajuit al op temperatuur. Het blijft de hele dag hard tot stormachtig waaien uit het noorden. Ik geef het schip een uitgebreide wasbeurt, Sanne een grote poetsbeurt binnen. Nauwelijks vaart. Tegen vijven komt zowaar de CarolyN aangevaren en meert vóór ons af. Hun verfklus zit er op en zij gaan nu richting Sète. Een uitgebreide en genoeglijke borrel volgt. Zij gaan morgen verder richting Toulouse, wij wachten nog even op antwoord van Christophe voor de controle van de Python-drive. Nog geen reactie op mijn laatste sms’je aan hem. De wind neemt later op de avond ietsje af, maar tegen 24 uur regent het weer volop.


tenslotte: mooie en super rustige kade én mooi weer

tenslotte: mooie en super rustige kade én mooi weer

Zondag 12 mei

Eindelijk een dag met grotendeels zon, aangenaam warm, maar je moet wel uit de wind blijven want die is nog steeds koud en uit het noorden. Helaas nog geen bericht van Christophe, dus we weten niet of hij morgenvroeg komt. Zonder een specialistische controle gaan we niet verder. Maar we liggen hier prima en het wordt morgen nu eindelijk echt mooi weer.

Logboek week 28-4 en deels week 5-5

Een week die ons nog lang zal heugen.

Zondag 28-4.

We gaan maar eens naar de grote uitgebreide markt in het centrum va het dorp Ook al is het zonnig, het blijft (on)behoorlijk fris door de koude wind uit het noorden. Kopen een nieuw horloge- bandje, ongeveer even duur als mijn 6 jaar oude horloge waarvan het bandje op breken staat. Vervolgens bij de hoeden- en pettenkraam vinden we eindelijk een min of meer echte schippers-pet, waarnaar we al jaren op zoek zijn. Terug aan boord naait Sanne daar onmiddellijk het embleem van onze thuishaven (Hedel) op. Staat wel een beetje Duits maar eindelijk heb ik er tenminste weer een.

Maandag en dinsdag treffen we de laatste voorbereidingen voor ons vertrek. Eigenlijk hadden we woensdag al willen vertrekken, maar ja: 1 Mei en dan is in Frankrijk alles dicht en zelfs de sluizen worden niet bediend. De planning is nu om donderdag 2 mei te vertrekken naar de jachthaven van Toulouse en daar op zondag de 5e aan te komen. We hebben dan nog een paar dagen om voorbereidingen te treffen want op donderdag de 9e moeten we daar het dok in.

Donderdag 2 mei.

Vertrek 11.35 uur: 2 motoruren gedraaid, 3 sluizen op de motor en toen nog 1

We zijn bijtijds op, want er moet eerst nog even een gasfles gehaald worden. Die is nog net niet helemaal leeg, maar hier kunnen we nog snel even met de auto een nieuwe halen en in Toulouse is het een onmogelijk eind sjouwen met zo’n loodzwaar ding. Maar dat ‘snel even’ valt nogal tegen want bij de eerste twee winkels zijn ze nog in 1 mei stemming en kunnen we in de namiddag pas terecht. Bij de 3e poging lukt het uiteindelijk. Vervolgens ook nog 3 apotheken bezocht alvorens ik een paar katoenen handschoenen te pakken krijg in verband met wat onduidelijke vervellingen en kloven in de handpalm.

Steiger net boven de sluis

Steiger net boven de sluis

Uiteindelijk om 11.30 vertrekken we. De eerste 3 sluizen gaan vlotjes; Sanne loopt op de wal mee om in de sluis steeds de lijn op te vangen die ik opgooi. Gaat op die manier een stuk sneller dan wanneer ze in elke sluis omhoog moet klimmen om vervolgens het sluismechanisme in werking te stellen. Bij de 3e sluis komt ze aan boord want de afstand tussen de 3e en de 4e sluis is te groot om te lopen. Dus stop ik in de ingang van de 4e sluis met de bedoeling Sanne af te zetten bij de trap naar boven. Ik vaar verder de sluis in en wil stoppen bij die trap om een lijn over te zetten, maar dan gebeurt het. Of liever er gebeurt helemaal niks: gas achteruit om te stoppen maar het schip loopt gewoon door. Vooruit gas doet niets, achteruit net zo min. De boot is niet te stoppen en er is geen tijd om een lijn aan wal te krijgen. Met een, ondanks de minimale snelheid, toch tamelijk forse klap komen we tegen de betonnen sluisdrempel en tegelijkertijd tegen de sluisdeur tot stilstand. Absolute verbijstering …. wat is er in hemelsnaam aan de hand. Schip op de hand een paar meter achteruit getrokken en vastgelegd. Mijn eerste gedachte is: schroef verloren. Motorluik open en alles controleren: na enig zoeken blijkt dat als ik gas geef de schroefas helemaal niet draait, noch vooruit noch achteruit. Dan zie ik dat de as van de python-drive naar de keerkoppeling wel erg slingert. Als ik probeer of die los zit is vervolgens de diagnose snel gesteld: as van de python-drive gebroken. Conclusie: voorlopig eindigt deze reis hier. Ondertussen liggen we wel onder in de sluis en weten niet goed wat te doen. Een voorlopige inspectie van de voorkant van het schip laat vooralsnog geen ernstige beschadigingen zien, inspectie van het vooronder: we maken geen water, althans nu nog niet. (Pas 2 dagen later zien we dat het berghout aan stuurboord toch wel een forse beschadiging heeft opgelopen). Klaarblijkelijk zijn we met de boegpunt net op de waterlijn tegen de betonnen drempel aangelopen. Gelukkig heeft Sanne nog wel een boei aan de voorkant tussen schip en sluisdeur kunnen krijgen maar die draaide weg, waarna we de sluisdeur toucheerden. Zo te zien is de deur niet (erg) beschadigd en er lekt niets. Ik bel de havenmeester van Moissac om te informeren of daar iemand is die ons kan helpen, maar er is op dit moment niemand. Sanne belt ondertussen de VNF want wij houden natuurlijk alsmaar de sluis bezet. Na ongeveer 20 minuten verschijnt er een VNF-er. We besluiten de sluis vol te laten lopen hetgeen na een poosje lukt (het elektrisch systeem is mogelijk ook geschrokken). Daarna trekken we het schip naar een steigertje ongeveer 150 meter boven de sluis en maken vast. Gelukkig een VNF-er die zijn niet onaanzienlijke gewicht daarbij volledig kon inzetten. Onze goede havenmeester Jim belt dat hij de werf in Castelsarrasin heeft gebeld en bereikt en dat de baas Christoph over een uurtje bij ons zal zijn om de ramp verder te inventariseren en mogelijk een oplossing te bieden. 2 Uur later arriveert die goede man, bevestigt mijn diagnose en heeft binnen een kwartier de as met bij behorende koppelstukken gedemonteerd. Hij belooft alles te zullen doen om zo gauw mogelijk de zaak te repareren, maar is afhankelijk of en hoe snel een nieuwe as is te verkrijgen. Maar ja, we zijn hier wel in Frankrijk. Dat maakt ons niet erg hoopvol. Die avond inspecteren wij herhaalde malen het vooronder en de vloer in de voorste hut maar alles blijft kurkdroog. Helemaal gerust zijn we desondanks nog steeds niet. Om toch nog maar iets nuttigs te doen knipt Sanne al mijn mooie krullen af waardoor de gevoelstemperatuur aanzienlijk daalt.

.. en daar liggen we nu dus noodgewongen

.. en daar liggen we nu dus noodgedwongen

Per saldo, we liggen tussen sluis 22 en 21, op een super rustig plekje aan een prima steiger en op een redelijk te belopen (3 km) afstand (voor Sanne, die graag zo nu en dan een stukje loopt) van winkelvoorzieningen. Dat had slechter gekund. De vogels zingen en fluiten de hele nacht door om ons op te vrolijken en wakker te houden.

Vrijdag 3 mei.

Regen en koud. Tot onze verbazing stopt er als we net het ontbijt op hebben een auto naast het schip. De kanaal tamtam blijkt weer goed te werken. Het is Serge, de baas van de werf in Toulouse. Via de havenmeester van Moissac en de baas van de werf in Castelsarrasin heeft hij van onze situatie vernomen. We overleggen wat de mogelijkheden zijn: als de as pas woensdag gemonteerd kan worden kunnen we niet meer op tijd in Toulouse in het droogdok zijn. Het overdekte dok is voor de rest van het jaar helemaal volgeboekt, maar eventueel ziet Serge kans om ons in september in het open dok te hebben, maar dan moeten we wel wat extra dingen bedenken om te regelen dat onze diepgang met 5 cm afneemt: alle water uit de tanks en vijf of zes forse kerels op het voordek. Ons diepste punt is de scheg achter en 5 cm zou genoeg moeten zijn om over de drempel van het dok te komen. Maar alles hangt af van wanneer de nieuwe as zal arriveren. In de middag kom ik tot de ontdekking dat we kennelijk de sluisdeur toch stevig geraakt hebben: op het berghout stuurboord voor zit een flinke buts en een diepe kras er net naast. Verzekering geïnformeerd, die vrolijk meedeelt dat ik al zo lang geen schade meer gemeld heb dat mijn eigen risico nagenoeg vervallen is. Overmorgen maar even bijwerken, morgen regent het de hele dag. In de avond wordt het bitter koud, maar Sanne is zo lief om als kruik te fungeren.

Zaterdag 4 mei.

Gelukkig geen schade aan de deur (zo te zien)

Gelukkig geen schade aan de deur (zo te zien)

Het regent nagenoeg non stop en het is gemeen koud, vooral door de wind. Dus er valt niks te doen en evenveel te vermelden. Vrinden uit de haven (J. en M.) die nog bezig zijn met het verfwerk aan hun schip, komen langs om te informeren of zij ons met iets kunnen helpen. En ook de havenmeester informeert met regelmaat of er nieuws is.

Zondag 5 mei.

Kil maar droog. Sanne repareert (= schuurt weg) de schade aan het berghout zo goed mogelijk en vervolgens brengen we een dikke laag menie met owatrol er op aan. Van 10 meter afstand zie je er nauwelijks iets meer van. Enkel jarige vrienden en kinderen en familie gebeld en verslag gedaan van onze tot op heden super korte reis. We bereiden ons voor op een bar koude nacht, temp 0 °C. Gelukkig kunnen we de motor wel draaien, en dus hebben we lekker gedoucht.

Zomaar even iets heel anders. Duidelijk te zien hoe de klimop een boom kan aantasten

Zomaar even iets heel anders. Duidelijk te zien hoe de klimop een boom kan aantasten

P.S.1.  Om de foto’s te vergroten er even op dubbel klikken.

P.S.2 Sorry voor de kleine letters, maar dat zag ik pas na publicatie

Logboek Artemis, week 14-04-2019

Een nieuw jaar, een nieuwe poging.

De Karanja onze buurman de afgelopen winter

De Karanja onze buurman de afgelopen winter

Na de redelijk mislukte pogingen de afgelopen 2 jaar om een logboek bij te houden, dit jaar een nieuwe poging. Het zal geen verslag van dag tot dag worden, maar meer even laten weten wat ons zoal heeft beziggehouden de afgelopen week en waar we verblijven of naar toe gaan.

Hoewel we naar ons eigen idee de reis beter dan ooit voorbereid hadden, vertrokken we toch een kwartier later dan gebruikelijk, zondagochtend om 8.15 uur. Het weer voortreffelijk, perfect om te rijden, Parijs hopeloos druk, behoorlijk wat vertraging, een paar uur later een ernstig ongeluk in de buurt van Cahors met een flink oponthoud. Uiteindelijk waren we precies 12 uur later in Moissac.

Snel de meest noodzakelijke spullen mee naar de boot, een stevige borrel en vervolgens doodmoe de ondertussen door S. opgemaakte bedden in.

Onze plek voor de komende weken

Onze plek voor de komende weken

Het weer is de hele week best wel lekker, zon meestal tamelijk gesluierd, ochtenden (on)behoorlijk fris, ’s middags aangename temperatuur, tegen einde van de week zelfs warm. Opvallend: de eerste 2 nachten een leuk op het dek tinkelend regentje en verder de hele week wind uit oostelijke richtingen en droog.

Maandagochtend onmiddellijk naar de overkant van de haven gevaren, waar de auto op luttele meters van de boot kan staan, thanks to Jim onze onvolprezen capitain of the port. Het kost een volle dag om de auto leeg te krijgen; jaar in jaar uit denken we dat het wel minder wordt maar het wordt gewoon steeds meer. En de werkdag duurt ook niet zo lang want om 5 uur worden we voor de eerste borrel (in Moissac wel te verstaan) bij onze achterburen (Ian en Nicky van de D.) verwacht. Meteen al onze goede voornemens om het dit jaar eens wat kalmer te doen aan flarden.

Gangboord na de winter

Gangboord na de winter

Woensdag, donderdag en vrijdag eindeloos gepoetst, S. binnen en ik buiten. Na 3 dagen hard werken is ons bootje weer zeer toonbaar. Als beloning vrijdag om 18 uur naar Compostella, nee niet in Spanje, maar hier in Moissac bij de markt, hetgeen onze nieuwe stamkroeg schijnt te zijn.

Fantastisch, er zijn de laatste dagen overal uit de wereld weer mensen naar hun bootje gekomen en er is dus veel te bepraten onder een goed glas. Na afloop konden we nog net een pizza verorberen en zijn vervolgens doodmoe maar volgedaan in bed gevallen.

Zaterdag uitgebreid boodschappen in de grote supermarkt. In de namiddag komen Gill & Mike op de borrel en het werd weer laat, bovendien kun je zo wel naar de supermarkt blijven rennen.

Dek na de winter

Dek na de winter

Zondag rustdag én -redelijk onverwacht- het weer was er ook naar. Voortdurend een prutserig regentje en vele graden koeler. Maar wel lekker om even bij te komen. Alhoewel ons nieuwe oliekacheltje in de namiddag en avond wel even bij moet springen, fantastisch ding: heerlijk warm en absoluut geruisloos.

Het resultaat van ijverig poetsen

Het resultaat van ijverig poetsen

Deel 4: Zondag 10 juni tot en met donderdag 21 juni 2018.

Dat volgende deel komt aanzienlijk eerder dan verwacht. Afgelopen maandag behoorlijk, nee … onbehoorlijk veel pijn aan de afgebroken tand, die te hoog staat. Tandarts slijpt er een stuk af en stelt voor om een plaatje te laten fabriceren voor de inmiddels nu dus 2 ontbrekende snijtanden. Dat kan a.s vrijdag klaar zijn en zal het als voorlopige oplossing wel houden tot eind oktober. Wij blij, zagen de vakantie al deels in rook opgaan, maar kunnen nu dus a.s, zondag alweer terug.

Zondag 10 juni.

aanlegplek Valence d'Agen

aanlegplek Valence d'Agen

Terug naar het schip. Vertrek om 7.30 uur. Zowaar op tijd. Nu kan de nieuwe koelkast dus wel mee, want verder hebben we niet zo veel bagage. Tot halverwege Frankrijk prima weer, daarna zware regen, soms zo erg dat je niet meer kon zien in welke baan je reed. Vanaf Orleans wil de navigatie ons bij vrijwel elke afrit af laten slaan omdat verderop de weg afgesloten zou zijn. Maar wij geloven dat niet en hebben geluk; een stuk voor Toulouse, net op het punt waar wij toch van de weg af moeten om vervolgens de snelweg naar Bordeaux op te gaan blijkt de weg afgesloten. Gelukkig is het ‘telepeage’ tolpoortje voor het vrachtverkeer (uiterst rechts) nog vrij gehouden en kunnen we dus nauwelijks gehinderd doorrijden. Om 20.30 uur aan boord. Bagage binnenboord gebracht, Sanne haalt snel een broodje kebab. Net op tijd, om 21 uur barst er een onvoorstelbaar heftig onweer los, lichtflits na lichtflits terwijl de regen met bakken uit de hemel valt. De dekken overstromen aan alle kanten, maar gelukkig nergens lekkage, zelfs niet in de wintertent. Ook tijdens de nacht blijft dit tropisch gebeuren doorgaan, maar we zijn moe genoeg om toch lekker te kunnen slapen.

Maandag 11 juni.

begin van de kortste nacht

begin van de kortste nacht

In het dorp is her en derwaarts aardig wat schade na vannacht, putdeksels omhoog geknald (je zult maar in zo’n gat rijden), straten staan nog steeds blank en een winkelcentrum aan de rand van het dorp is compleet overstroomd (en dus gesloten). De rivier stroomt snoeihard en het water staat tot aan de bovenrand van de kade. In de late namiddag arriveren B & W en daar drinken we een flesje op. H. van de Progres gebeld voor zijn verjaardag; hij ligt nog steeds te wachten tot de stroom van de Rhône wat afneemt. Tijdens de nacht toch weer een stevig onweer, maar minder erg als gisternacht, of wen je eraan?

Dinsdag 12 juni.

We gaan de nieuwe koelkast installeren, dus eerst de kajuitdeur verwijderd om de koelkast naar binnen te krijgen. Dan de oude koelkast eruit en vervolgens eindeloos passen en meten, bovenplaat er af etc. Het moeilijkst is nog het waterpas stellen, hetgeen tenslotte lukt door een lat onder de niet verstelbare achterkant te schuiven. Aan verstelbare voorpoten heb je niet veel als het probleem aan de niet verstelbare achterkant zit. Uiteindelijk kost het ons bijna de hele dag, maar dan staat ie ook perfect.

Woensdag 13 juni.

lavoir in Valence d'Agen

lavoir in Valence d'Agen

Goed weer, de zomer lijkt eindelijk begonnen. De nieuwe koelkast draait nu prima, dus de oude de wal op en daar wordt hij uiteindelijk opgepikt door L & P voor in hun nieuwe werkplaats, zij blij en wij blij. We knappen het schip op na alle regen (met Sahara zand). Sanne maakt ’s avonds een onwijs lekkere vissalade. Het wordt nu echt vakantie.

Donderdag 14 juni.

Ik ga naar Agen met de auto, achter Bill rijdend die daar zijn huurauto moet inleveren. Helaas mist hij de afslag, de volgende afslag blijkt 27 km verderop! Dus via een N-weg weer terug, zo zie je nog eens wat van Frankrijk. De weg loopt grotendeels naast de Garonne, hoog water, sterke stroom, veel drijfhout en zand in het water. In de namiddag komt Fanny van de Karanja om ons te interviewen over oude schepen en hun opvarenden; een liefhebberij voor haar blog, overgehouden aan haar vroegere werk voor een tijdschrift. Daarna begint een uitgebreide en overheerlijke bbq aan boord van de Zac van L & P, met eveneens de bemanning van La Perle (N & K). Het toetje, gemaakt door L. was een superlekker zalfje met daarin vele van alcohol doortrokken kersen.

Vrijdag 15 juni.

We worden wakker van getik op het dek: regen!. Vervolgens regent het net niet continu, maar wel vaak. Water getankt, gedouched en naar de Sunbeam voor de welbekende Vrijdagmiddag sessie. Speciale gelegenheid vanavond: Ian en Kaz vertrekken voor enige tijd naar Engeland voor familiebezoek. Ook Mike (van de Calando) is er, hij past op hun huis en hond. Is 2 jaar niet in de haven/aan boord geweest na het overlijden van zijn echtgenote. Wij krijgen overigens wederom slecht bericht over gezondheidsproblemen van iemand uit onze kennissenkring in NL

Zaterdag 16 juni.

Het lijkt nu toch echt zomer te worden. We zetten al onze twijfels opzij, verwijderen de wintertent, maken de achterkant van het dak van de stuurhut uitgebreid schoon, schilderen en zetten het zomertentje er op. De stuurhut is nu ruimer, lichter en lijkt groter, het is zomer!! Dus wordt er ook direct buiten gegeten. Zoonlief meldt zich af voor zijn vakantie.

Zondag 17 juni.

Frisse nacht, sombere ochtend. Sanne gaat naar de markt en ik zet de puntjes op de i : ook een heel licht tentje moet aan boord stormvast opgesteld zijn. Na de lunch uitgetest of de wasmachine werkt op de nieuwe omvormer: alles werkt voorbeeldig. Dus om te wassen zijn we niet meer afhankelijk van walstroom. Alles is nu klaar en we besluiten morgenvroeg te vertrekken. De weersvooruitzichten zien er voortreffelijk uit.

Maandag 18 juni.

Heerlijk, droog en zonnig weer. Sanne bezoekt de CA en gaat daarna uitgebreid boodschappen doen. Ik dacht: ze gaat even wat laatste dingetjes halen, maar 2 ½ uur later toch maar even gebeld wat er nu aan de hand was; niks dus. Ondertussen was het schip geheel varensbereid en zo vertrekken we dus om 13.10 uur uit de haven. Enkele uren later leggen we aan in Valence d’Agen. Bill en Winnie liggen daar al een dag en dus volgt er een uitgebreid aperitief.

Dinsdag 19 juni.

Het weer wordt alsmaar mooier, zo kennen wij het hier. Sanne gaat met onze Amerikaanse vrienden naar de zeer uitgebreide weekmarkt; ik ben niet meer zo in voor al die markten, ze zijn allemaal hetzelfde. Tegen zessen een drankje met hun bij ons aan boord. Aan de overkant van de haven raakt het inmiddels aardig vol met huurboten: de Baise is weer gestremd door het hoge water. Dat geeft veel extra huurboten op dit stuk van het kanaal. Daardoor ontstaan de nodige troubles met de enige vaste ligger hier wiens elektra aansluiting door een stelletje super lompe Engelsen wordt ingepikt. De Engelsen verliezen en moeten verkassen. Uit wraak beginnen zij tegen 23 uur (on)behoorlijk veel muziekachtig geluid te maken, maar tegen 24 uur heeft nog niemand daarop gereageerd en dus stoppen zij ook maar.

Woensdag 20 juni.

De Gretige Henriette vertrekt omstreeks 10 uur richting Agen. Wij blijven nog een dagje liggen, poetsen het schip een beetje en maken nader kennis met Dirk(?) van de Ampenan uit Emmeloord. Hij heeft een (sleep?)bootje, gebouwd ergens in de jaren dertig en woont daar alweer een aantal jaren op. We hebben hem in de afgelopen jaren al vaker ontmoet maar het is nog nooit tot een nadere kennismaking gekomen. Boeiende vent, die veel over de wereld heeft gezworven. Jammer dat ik afgelopen winter niet meer gegevens over zijn schip boven water heb kunnen krijgen.

Donderdag 21 juni.

volle bak met huurboten

volle bak met huurboten

Wederom prachtig weer. We varen maar enkele km’s en één sluis verder, bij La Magistère is een schitterend plekje, echt in the middle of nowhere. Het aanleggen is wat lastig omdat het een brandnetelrijk kantje is met wat verrotte planken als beschoeiing. En we worden beloond voor onze moeite: plotseling loopt een hertje op slechts enkele meters van ons vandaan, kijkt even en denkt: ‘O, zij weer’ en loopt vervolgens parmantig verder. Waarom ligt er op zo’n moment nooit een camera bij de hand.

Vrijdag 22 juni.

Op ons dooie akkertje naar Agen gevaren. En dan gebeurt het.

2 hardhouten planken gebroken met één arm

2 hardhouten planken gebroken met één arm

Tijdens het varen viel het me op dat de motortemperatuur steeds richting 87 graden ging en dat is net 3 á 4 graden meer dan eigenlijk zou moeten. Dus in Agen aangekomen leggen we aan op het enige plekje aan de wal dat nog vrij is. En om een lang verhaal kort te maken: ik wil het koelwater controleren, probeer een handpompje uit de gasbun te pakken, dat lukt maar daarna doe ik een stap achteruit en vergeet totaal dat het luik van de machinekamer open staat. Dus donder ik achterover, half in het open luik en half tegen de stuurstoel en op de stuurstoelstand-verhoging. Daarbij sla ik helaas de eerste twee planken van die verhoging doormidden maar nog meer helaas ook mijn onderarm. Naar het ziekenhuis, diagnose bevestigd, arm in het gips en terug aan boord. Veel overleg met allerlei mensen wat te doen. Eén ding is duidelijk, verder varen met een net gebroken arm is geen optie. Na overwegen van allerlei mogelijkheden besluiten wij om terug te varen naar Moissac, onze winterhaven. Vrienden komen morgenvroeg om 7 uur met de trein naar hier (Agen) en zullen ons helpen om in één dag terug te varen. En dat is prima gelukt.

Conclusie: we liggen tenminste de eerste 6 weken in Moissac en kunnen niet varen.

Dus voorlopig ook geen blog meer, hoe boeiend ons verblijf hier ook mag zijn.

Deel 3: Dinsdag 22 mei tot en met maandag 4 juni 2018.

Dinsdag 22 mei

De kermis wordt afgebroken, eind van de ochtend vertrekken de eerste wagens al: truck met enorme oplegger, daarachter een minstens zo lange aanhanger en daarachter vaak dan nog een caravan. Met dit soort combinaties zou in NL helemaal niet gereden mogen worden zonder speciale begeleiding. In Frankrijk mag het wel, maar ze mogen er niet mee op de snelweg komen. We genieten van het prachtige weer.

Woensdag 23 mei.

Het afbreken van de attracties kost ook meerdere dagen

Het afbreken van de attracties kost ook meerdere dagen

Weblog afgeschreven, foto’s erbij gezocht. Het is een beetje een rommeltje geworden omdat we met 2 verschillende camera’s hebben gewerkt en de lijst daardoor niet chronologisch wil worden. Toch maar alles op het internet gezet. Kost best wel veel tijd. Nigel belt plotseling dat hij morgen i.p.v. zaterdag de nieuwe lader/omvormer komt installeren. Dan zijn we eindelijk van het probleem af dat de huidige 20 jaar oude omvormer geen sinuscurve produceert, hetgeen ons juist deze week de zoveelste tandenborstel-lader heeft gekost. Na enkele uren op de blokcurve van de huidige omvormer zijn die apparaatjes wijlen. Bovendien kan de wasmachine dan voortaan ook op de omvormer draaien. Overigens een prachtige dag vandaag.

Donderdag 24 mei.

Om 11 uur arriveert Nigel. Sanne heeft de ‘meterkast’ al ontruimd. Aanvankelijk dacht ik dat het vervangen van een apparaat van 20 jaar oud door een nieuw exemplaar wel betrekkelijk simpel en snel zou verlopen, maar dat viel tegen. Eén ding moeten we nu dan maar voor eens en altijd onthouden: afschakelen van de woon-accu’s, de start-accu en de zonnepanelen is niet voldoende om alles spanningsvrij te maken; ook de accu van de boegschroef dient afgekoppeld te worden. Pas tegen 16 uur werkt alles weer zoals het moet. Voor de liefhebbers onder jullie: het betreft een Victron Combi Multi plus, vermogen 3000 Watt, zuivere sinuscurve, instelbare walstroominput, lader voor 2 accusets max 120 Amp., automatische inschakeling omvormer en afschakeling lader. Dus hopelijk komt hiermee een eind aan de eindeloze rij laders voor onze tandenborstels en zijn we voor allerlei dingen niet meer afhankelijk van de walstroom. Zelfs de wasmachine moet nu op de accu’s kunnen draaien. Alleen een beetje zon op z’n tijd voor de zonnepanelen zou wel handig zijn. Vandaag was die bijdrage best wel aardig overigens, maar ja, hele dag gesleuteld in het bootje dus.

Vrijdag 25 mei.

Tot ons grote genoegen blijkt alles de volgende ochtend nog steeds perfect te werken. Voor de rest een sombere windstille ochtend met flink oostelijke wind. Die middag klaart het zowaar op en is het welhaast een half uur droog zodat de gebruikelijke vrijdagborrel in de Sunbeam zelfs buiten plaatsvindt. Maar het is nog echt geen Frans vakantieweer. Bovendien komt er met alle regenbuien een berg Saharazand mee zodat je wel aan het zwabberen kunt blijven. Via de bunkerboot in Zaltbommel in contact gekomen met hun brandblusapparatuurleverancier. Conclusie: nieuwe kopen is net zo voordelig als de oude laten controleren en hervullen.

Zaterdag 26 mei.

2 van de 8 bogen volledig verstopt door drijfhout

2 van de 8 bogen volledig verstopt door drijfhout

Schip grote wasbeurt, Sanne stelt de wasmachine uitgebreid op de proef want vandaag is het voorlopig de laatste droge dag. Begin van de middag ligt alles al weer op de bedden. Ondertussen de lattenbodem van mijn kooi vastgezet zodat ik niet meer wakker wordt van het gekraak en gepiep ervan als ik mij omdraai in de sponde. Rustige en warme avond met wel overal rondom ons heen dreigende onweersbuien, maar in Moissac geen spatje. We genieten van een uitgebreide en overheerlijke koude vismaaltijd. Later horen we dat deze avond iets ten NW van ons een groot aantal wijngaarden door noodweer zwaar beschadigd zijn.

Zondag 27 mei.

Sanne ziet kans om over het opstapje van de keuken naar de kajuit te struikelen en hoewel er eerst niets aan de hand lijkt heeft ze even daarna een dikke enkel en kan later op de middag nauwelijks meer lopen. Ik help Jim, Ian en Jerome met het (via de dubbel-sluis) naar de rivier brengen van alle pontons voor de buitensteiger. Sanne strompelt ondertussen naar de markt en koopt zowaar een paar schoenen. Omstreeks lunchtijd begint het weer te druppelen, hetgeen geleidelijk overgaat in regen en vervolgens een beetje in buiig weer. (Later die avond horen we van het noodweer in Limburg). In de loop van de middag stijgt de niveaumeter van de vuilwatertank plotseling naar code rood (= vol), terwijl het even daarvoor nog code blauw (= bijna leeg) was. Na meer dan een uur worstelen om de klep van de tank los te krijgen blijkt die inspanning terecht: de tank is voor 90% vol. Bij het buitenboord pompen van de inhoud valt op dat de pomp eerst een hele tijd moet lopen voordat het niveau begint te dalen. Als het niveau niet meer daalt zit er nog steeds een laag van ongeveer 5 cm in de tank: shit denk je dan (overigens een terechte gedachte), hoe krijg ik dat eruit. We besluiten dat een grote verdunactie de enige mogelijkheid is maar dat kan ook op een ander moment en ook liever niet in de haven. Dus volstaan we met het opnieuw kalibreren van de tank, waarna alle controle lampjes het plotseling weer perfect doen. Ja, in het grote boek staat ook: één keer kalibreren per jaar is meestal voldoende. En het was zeker 2 jaar geleden! Na zo’n klus ben je toch wel heel blij dat we aan boord de mogelijkheid van een uitgebreide (en hete) douche hebben. Die avond eten we weer overheerlijk in ons favoriete restaurant en maken een juiste keuze: we eten binnen, waar nauwelijks gasten zijn, die zitten allemaal buiten. Tot er een formidabele onweersbui zich ontlaadt, nauwkeurig boven het terras van het restaurant: ineens werd het druk binnen!. Na verloop van tijd wordt de bui minder heftig en wandelen we samen, innig gearmd onder één paraplu, terug naar de boot.

Maandag 28 mei.

opbouw van de pontons die zomers op de rivier liggen

opbouw van de pontons die zomers op de rivier liggen

Somber en nat weer, het heeft de hele nacht geregend. Dat is dus tot daar aan toe, maar met die regen komen bergen Sahara-zand mee en als je dat mengsel op je schip laat opdrogen verandert de kleur van de verf van wit in gelig roodbruin en daar wordt deze schipper niet blij van. Na de lunch weer uitgebreid gefoerageerd bij de verschillende supermarkten (het gaat inmiddels beduidend beter met Sanne’s voet), minstens 2 kilo kersen gekregen van Laurence en daarna onszelf opgesloten in de kajuit om vervolgens de hele avond (en nacht) te luisteren naar het gekletter van de regen op het dek.

Dinsdag 29 mei.

Direct na het ontbijt naar de rivier vertrokken om te helpen bij het opbouwen van de ponton-steigers en die vervolgens op hun plek te slepen op de steeds harder stromende rivier. Blijft wel de vraag of dit slim is bij het snel wassende water, maar dat zien we morgen wel weer. Ondertussen ruimt Sanne het schip op en pakt spullen in voor ons vertrek morgen richting NL. We gaan via Mirepeisset (bezoek aan onze wijnboer) en via Valence (bezoek en overnachting bij vrienden) en willen dan vrijdagavond in Driebergen aankomen. Een en ander is natuurlijk wel afhankelijk van allerlei situaties die zich kunnen voordoen als gevolg van de stakingen en acties die op dit moment overal in Frankrijk plaatsvinden. In de namiddag wordt het zowaar droog en ook wat warmer, maar tegen elf uur regent het alweer behoorlijk.

Woensdag 30 mei.

Auto ingepakt en op weg. Weer is bewolkt maar droog, inpakken kost toch altijd ook nog wel wat tijd. Om 9.30 uur zijn we onderweg. Een dikke 2 uur later zijn we bij de familie Creusard en een half uurtje later is de wijn geladen en zijn we onderweg richting Valence. En dan vergeet ik even dat mijn voortanden niet meer in de beste conditie zijn, probeer een stuk stokbrood af te bijten en krak: vermoedelijk gebroken tand, natuurlijk juist dié, naast de dummy die ik al had en die nu dus ook los zit. Opvallend: het doet nauwelijks pijn, zolang er geen druk op de gebroken tand komt. We komen op precies de geplande tijd bij onze vrienden aan. Die zijn weliswaar nog druk bezig, samen met 2 familieleden, met weer een nieuwe verbouwing van hun toch al schitterende boerderij, maar de belangrijkste klus voor vandaag was gelukkig nagenoeg klaar. We genieten van het weerzien met een heerlijk glas wijn en daarna een overheerlijke maaltijd. Later op de avond opnieuw onweer en vrijwel de hele nacht stromende regen.

Donderdag 31 mei.

de somberste meimaand in jaren

de somberste meimaand in jaren

Na telefonisch overleg met mijn tandarts is de beslissing gevallen. We blijven niet nog een dagje maar rijden vandaag meteen door naar NL, zodat ik morgen (vrijdag) nog even naar de praktijk kan. Wat ontzettend jammer, zijn we voor het eerst na vele jaren weer eens bij onze vrienden hier, moeten we na eigenlijk maar een paar uur al weer weg. Dat laatste blijkt vervolgens nog niet zo simpel: onze auto komt met geen mogelijkheid door het kletsnatte gras en de volledig doorweekte (klei)bodem tegen de flauwe helling omhoog. Na het verplaatsen van de andere auto’s, die iets hoger naast het huis staan, komt onze Honda uiteindelijk over de hobbel heen, vooral ook dankzij het duwen van de gastheer en zijn beide gasten. Zowel de duwers als de auto zien er na deze escapade niet uit: overdekt met modder vanaf de slippende wielen. Het grasveld ziet er niet uit door de gemaakte sporen. Na ten afscheid een kop koffie vertrekken we, stoppen na een paar km bij een Intermarché om de dikke laag modder van de auto en uit de wielkasten te spuiten en dan snel de autobaan op richting Luxemburg. Dat gaat voortreffelijk tot een stukje vóór Luxemburg, waar we volledig vastlopen in het verkeer. Het is volslagen onduidelijk wat er aan de hand is, overal vrachtwagens die stoppen en al dan niet gedwongen door de politie op de vluchtstroken belanden en worden stilgezet, werkelijk duizenden. Nog nooit zoiets gezien. Over een stuk van 25 km doen we bijna 2 uur. Ook alle opritten en afritten tussen Luxemburg en Luik staan stampvol met vrachtwagens in de bermen. Zo komt het dat we uiteindelijk pas net even over half twaalf thuis de garage inrijden. Moe, maar we zijn er weer.

Vrijdag 1 juni.

De tandarts lijmt de inderdaad afgebroken tand, na een wortelkanaalbehandeling, vast en omgeeft beide loszittende tanden met een flinke berg ‘cement’. Helaas gaat het nog 10 dagen duren voor ik een definitief plan van aanpak kan krijgen. Hopelijk zal het mogelijk zijn een tijdelijke oplossing te verzinnen tot november.

Zaterdag 2 juni.

We zijn nog nooit zo vlug klaar geweest met het uitpakken van de auto en het opruimen van alle spullen

Zondag 3 juni.

Op naar mijn broer en schoonzus voor de viering van hun 40-jarig huwelijksfeest. Super geslaagde dag met een leuke excursie en een fantastisch diner. Het wordt weer laat.

Maandag 4 juni tot ……..?

Van de komende dagen komt er in principe geen verslag: we zijn gewoon thuis en wachten op een minder tijdelijke oplossing van het gebit. Moet nog wel de haven laten weten dat we wel een paar weekjes langer afwezig zullen zijn.

Wanneer weblog deel 4 komt? Voorlopig geen idee.

Deel 2: Donderdag 10 mei tot en met zondag 20 mei 2018.

Woensdag 9 mei.

We hebben weer een schoon schip

We hebben weer een schoon schip

Even nog vooraf iets wat ik in deel 1 vergeten ben te vermelden: we hebben besloten om de eerste paar weken nog niet te gaan varen omdat we geen enkel risico met Sanne’s pols willen lopen. Bovendien moeten we begin juni nog even naar NL, o.a. voor controle van die pols en enkele familieaangelegenheden. Daarna weer terug naar de boot met dan ook de nieuwe koelkast. Want die kon er naast de fietsjes vorige week echt niet meer bij.

Vandaag een grauwe ochtend, koud en winderig. Na het ontbijt samen naar Leclerc en de nodige victualiën ingeslagen. In de namiddag de nieuwe elektrische vouwfietsjes verder in elkaar gezet en hoogtes van zadel en stuur ingesteld. Als het nou een beetje weer wordt kunnen we tenminste een stuk gaan fietsen.

Donderdag 10 mei (Hemelvaartsdag).

La banda op de overdekte markt

La banda op de overdekte markt

Dus alweer een vrije dag voor de Fransen. Dat is inmiddels de derde doordeweekse dag dat ze vrij hebben. Op verschillende boten zitten ze, net als wij, te wachten op bestelde materialen/onderdelen maar dat schiet voor geen meter op. Want die besteldiensten werken niet op al die feestdagen en als er maar één dag tussen 2 feestdagen of tussen een feestdag en het weekend zit doen ze ook niets. Of ze staken hetgeen door veel Fransen ook als werken wordt beschouwd. En toch zijn ze fantastisch, maar je moet met ze leren leven. Omdat het weer nog steeds even bedonderd is als de afgelopen dagen wordt er binnen weer flink op- en ingeruimd. (En dan te bedenken dat het in NL schitterend weer is).

Vrijdag 11 mei.

La banda op toer door het dorp

La banda op toer door het dorp

Zowaar, na een koude nacht met vorst aan het dek, wordt het prachtig zonnig weer. Reden voor Sanne om de wasmachine weer in gebruik te nemen. Alles gaat prima en dat is na 6 maanden stilstand toch altijd ook nog even spannend. Tegen vijven ligt alles weer schoon en droog in de kast. Tegen zessen naar de gebruikelijke havenborrel in de Sunbeam. Geruime tijd later met een heerlijke pizza weer terug aan boord.

Zaterdag 12 mei.

Het mooie weer van gisteren blijkt een eendagsvlieg te zijn. Vannacht regen, vanochtend wat buien en omstreeks lunchtijd begint het te regenen en dat houdt niet meer op. Nog net vóór die regen komen M.& C. binnen met hun narrow-boat de Kinsarvik. Om iets na zevenen met hun naar een restaurantje in het centrum; heerlijk gegeten en gezellig bij gekletst. Na afloop nog een night-cap bij ons aan boord. Er is inmiddels heel wat veranderd in hun thuishaven Meilhan, waar M. vele jaren de haven heeft gerund en wij vorig jaar 7 weken hebben gelegen vanwege S. haar gebroken arm.

Zondag 13 mei.

Het weer wordt steeds slechter. Vroeg in de ochtend 3 á 4 graden, maximum temp. op de middag 13 graden. Veel regen en onweer. Je zou bijna denken om weer terug ……, nee, doen we toch maar niet.

Maandag 14 mei.

Tijdens de procesie over de kermis

Tijdens de procesie over de kermis

Het weer wordt alsmaar slechter. M.& C. gaan een stukje terug met hun boot, naar Pommevic: gisteravond is hun hond, Myna, uitgegleden toen hij aan boord sprong (zij liggen opzij van de Escargot). Er is een behoorlijk hoogteverschil tussen de twee boten en met al die regen zijn de schepen natuurlijk spekglad. In Pommevic kan de hond (die overigens nu nauwelijks kan lopen (kleinzerig?) veel makkelijker via het steigertje op en af. Het weer is nu zo belazerd koud en nat, zo hebben we het hier nog nooit meegemaakt.

Dinsdag 15 mei.

Het weer blijft onveranderd belazerd maar de temperatuur is zowaar een graadje hoger. Sinds enkele dagen krijg ik de NRC niet meer binnen via de app. Na telefonisch contact blijk ik niet de enige te zijn; heeft iets te maken met de uitgebreide Windows-update van enkele dagen terug. Die update zelf heeft toen ook al ontzettend veel tijd gekost en de nodige problemen gegeven, maar inmiddels werkt alles weer min of meer naar behoren. Ook de beide telefoons moeten deels opnieuw ingesteld worden, dankzij Google ’s privacy instellingen die steeds ondoorzichtiger worden. Vooralsnog komt op de telefoon geen mail meer door, maar gelukkig wel op de laptop. Op het grote plein tussen de haven en de buitenkade van de rivier verschijnen inmiddels steeds meer super imposante woonwagens en nog grotere kermisattracties. Het zal me een feest worden tijdens de Pinksterdagen.

Woensdag 16 mei.

De "Marins"

De "Marins"

Heel langzaam wordt het weer iets beter, na 16 uur zelfs een waterig zonnetje. Zowaar worden de batterijen voor de Hilda May bezorgd (hebben ze 14 dagen op moeten wachten na de melding dat ze afgestuurd waren). Samen met Steward (de eigenaar van de Hilda May) die loodzware krengen aan boord gesleurd en vervolgens geïnstalleerd. Goede (??) oefening voor de rug. Op de goede afloop moet op hun achterdek vervolgens een fles witte wijn er aan geloven.

Donderdag 17 mei.

Nachttemperatuur haalt net de 10 graden niet. Om 9 uur vertrekt de Hilda May, dolgelukkig dat ze eindelijk kunnen varen, richting Meilhan. Wij schuiven iets naar achteren tot vlak vóór de Escargot, zodat we niet de kans lopen een huurboot op ons roer te krijgen. Het schip krijgt een uitgebreide wasbeurt, want met de regen van de afgelopen tijd is er een niet onaanzienlijk deel van de Sahara op de dekken achtergebleven. Om 18 uur komen Laurence en Patrick een glas wijn drinken. Ongemerkt wordt het toch weer laat voordat we aan eten toekomen.

Vrijdag 18 mei.

Inkele van de "Rosières"

Inkele van de "Rosières"

Om 7.30 uur stralende zon en een bijna behaaglijke temperatuur, om 9.00 uur dichte mist en koud. Pas tegen elven breekt de zon weer door. Vanaf nu moet het dek maar weer dagelijks gezwabberd worden, vooral ook vanwege de vele enthousiaste vogels. Tegen lunchtijd verschijnt de Kinsarvik met M. en C. weer in de haven met een geheel herstelde hond. Plotseling om 17 uur als uit het niets een knetterharde hoosbui met wat onweer en hagel. Maar een uur later schijnt de zon weer, bij een aanzienlijk lagere temperatuur. Om 18.30 de gebruikelijke vrijdagnamiddagborrel in de Sunbeam. Vanavond draait de kermis proef, eigenlijk mogen ze morgen pas beginnen, maar zo kunnen we alvast wennen aan de tyfusherrie die deze waanzinnig grote kermis onvermijdelijk met zich meebrengt. We zitten deze avond tot tegen twaalven voor het eerst buiten in de stuurhut, de eerste keer dit seizoen!! Overigens valt de herrie binnen heel erg mee en in de slaaphut hoor je er nauwelijks iets van.

Zaterdag 19 mei.

Een van de vele springbedden, let op het kereltje boven in beeld

Een van de vele springbedden, let op het kereltje boven in beeld

Eindelijk! Prachtig weer. Heldere lucht, veel condens op het dek. Zwabberen dus. Daarna douchen en rustdag. Gegeten bij de Vietnamees. Na afloop even op de kermis rondgekeken; alleen al van het kijken naar een aantal van de attracties wordt je misselijk. Je wordt helemaal vastgezet in de riemen en vervolgens wordt er een kap over je heen geschoven, zodat je ook werkelijk geen kant meer uit kunt. Als het ding dan begint te draaien, omhoog en omlaag, linksom en rechtsom, over de kop en ondersteboven dan ben je volgens mij in luttele seconden je oriëntatie volkomen kwijt (evenals je maaltijd!). Niks voor ons: we hebben maar een rustig slaapmutsje aan boord genomen.

Zondag 20 mei, 1e Pinksterdag.

Van het kijken wordt je al dol

Van het kijken wordt je al dol

Opnieuw schitterend weer. Overal muziek, op de markt, in de kerk, op het kermisterrein en het naastgelegen Uvarium en in de straten waar “la Banda” (een blaasorkest) op een Jan Plezier wordt rondgereden. Pinksteren is hier ook het feest van de Rosière, op veel plaatsen in Frankrijk een al eeuwenoude traditie: een verkiezing van een plaatselijk bijzonder verdienstelijk iemand (man of vrouw, maar meestal een vrouw). Hij/zij moet erg aardig zijn, goed opgeleid en van belang in het plaatselijk gebeuren. Dit alles wordt dan ook nog gecombineerd met “la fete des Marins”, dat zijn alle lieden die op de een of andere manier iets met scheepvaart te maken hebben (hadden), zowel scheepseigenaren en bevrachters als schippers en varensgezellen. Het zijn overigens ook de Marins die de Rosière kiezen, maar die link snap ik niet helemaal. In de ochtend delen de Marins overal brood uit, in principe aan alle armen, maar feitelijk aan iedereen. Vanuit allerlei plaatsen in heel Frankrijk zijn delegaties van Rosières en Marins dit jaar naar Moissac gekomen voor de verkiezing van de Rosière de France. Voor een feestje is altijd wel een reden te vinden. In de avond draait de kermis weer op volle kracht.

Maandag 21 mei.

Politie en gendarmerie overal

Politie en gendarmerie overal

Wederom een prachtige dag. Om 17 uur begint de optocht met de twee plaatselijke rondvaartboten eerst over het kanaal, dan door de (dubbele) sluis en dan op de rivier de Tarn. Aan boord zijn het blaasorkest, alle Rosières, alle Marins, alle plaatselijke bobo’s en het comité des fetes. Op de rivier voegt zich daar nog een derde boot met kinderen (jonge marins?) bij. De drie boten maken gezamenlijk in kiellinie een rondje en gaan dan over naar een frontlinie waarna van de middelste boot een grote bloemenkrans aan het water wordt toevertrouwd, ter herdenking aan alle omgekomen Marins. Toch wel even indrukwekkend. Daarna gaan alle boten aan de kade en gaat het feest weer onverdroten verder, gecomplementeerd met een heuse band. Ok de kermis draait onverdroten door. Na de maaltijd betrekt de lucht en is er eerst op enige afstand wat onweer. Daardoor is niet helemaal duidelijk dat een groots, nou ja niet onaardig, vuurwerk al (te vroeg) is begonnen aan de overkant van de rivier. Maar misschien wel goed, want aan het eind begint het aanvankelijk zachtjes maar later beduidend harder te regenen. En zo eindigt het feest in de gietregen met donderend geweld en vermoedelijk iets eerder dan gepland.

La banda op de kleinste rondvaarboot

La banda op de kleinste rondvaartboot

De bloemenkrans te water

De bloemenkrans te water

Kermis in Moissac 1

Kermis in Moissac 1 : de reuzenschommel

Kermis in Moissac 2 : de doolhof

Kermis in Moissac 2 : de doolhof

Kermis in Moissac 3: 60 meter omhoog op en neer

Kermis in Moissac 3: 60 meter omhoog op en neer

Je ziet het einde van de mast niet eens

Je ziet het einde van de mast niet eens

Helaas zijn sommige foto’s 90 graden gedraaid, maar het lukt me niet om dat te corrigeren.

De volgorde van de foto’s is helaas ook tamelijk willekeurig doordat ze met verschillende camera’s zijn genomen.

2017: Van onze VAKANTIE 2017 is geen wekelijks verslag in dit weblog gepubliceerd.

Redenen: in de eerste weken te druk met een aantal technische zaken en installaties, nieuwe accu’s, regelsysteem voor en in combinatie met nieuwe zonnepanelen, daarna eindelijk vertrokken naar Meilhan ’s Garonne. Vervolgens een ongelukkige val van S. (open fractuur R. onderarm) op het steile pad naar het dorp Meilhan, ziekenhuisopname in Marmande, operatie etc..

Daarna thuisbehandeling (aan boord dus), en dan, eindelijk, na 7 weken weer kunnen varen, maar wel heel voorzichtig bij de vele sluizen. Met tot slot een aantal weken fysiotherapie in Moissac.

Ik ga verder niet meer over dit jaar uitweiden: S. heeft nagenoeg alles in haar persoonlijke dagboek vastgelegd. Maar ik zou velen in ernstige mate tekort doen als ik hier niet allen die ons in die lastige periode in Meilhan en ook nog daarna, geholpen hebben nogmaals van harte dank zeg. Vervoer van/naar ziekenhuis, behandeling aldaar, uitnodigingen om te komen eten, boodschappen en de was doen en nog veel meer en niet in het minst de geestelijke ondersteuning die soms echt wel even nodig was. Ik noem met opzet liever geen namen, om niet het risico te lopen er een te vergeten; maar H.& C. niet noemen zou echt niet kunnen.

Allen heel veel dank. Ook hierom was het een onvergetelijke zomer.

VERSLAG 2018

Het uiterst summiere verslag van 2017 blijkt in dit nieuwe jaar toch nog een vervelend staartje te hebben, zeg maar gerust staart.

Kort samengevat: begin februari bij het aantrekken van haar schoen krijgt S. een enorme pijnscheut t.p.v. de oude wond van de vorig jaar opgelopen fractuur. Na meerdere bezoeken aan diverse chirurgische disciplines uiteindelijk een diagnose: ruptuur van de strekpezen van wijs- en middelvinger van de rechterhand. Na enige (dus te lange) tijd volgt een operatie en wordt een en ander zo goed mogelijk hersteld. Maar …. de nabehandeling door een team van ergotherapeuten zal tenminste 8 weken vergen en daarna zal ze (althans die hand) zich nog maanden moeten ontzien. Dus uitstel van de vakantie die gepland was omstreeks begin april.

Lastig in de sluizen

Lastig in de sluizen

Deel 1: Zondag 29 april tot en met woensdag 9 mei 2018.

Als gebruikelijk staan we om 6 uur op, in de hoop om 7 uur te kunnen rijden. Maar evenzo gebruikelijk wordt het toch een paar minuten na achten. Tot een stukje na Parijs is het weer redelijk en de drukte matig, dus we kachelen aardig door. Maar ter hoogte van Orleans vallen we stil, 3 banen file, soms stapvoets een paar meter rijden. Op de zuid-à noord weg zien we met regelmaat ambulances, politie en brandweer. Na ruim een uur zijn we bij de plaats des onheils, meerdere auto’s total loss, tenminste één totaal uitgebrand.

Ondertussen begint het steeds harder te regenen en vallen er regelmatig zulke plensbuien dat je nauwelijks nog kunt zien in welke baan je rijdt. Dat duurt tot ongeveer Montauban en eenmaal op de A62 richting Bordeaux klaart het echt op. Zodoende pas tegen 9 uur in de haven. Snel de meeste bagage aan boord gehesen en de kooien ingericht, een borrel op de goede afloop en naar bed. De reis in één dag blijft een hele toer.

Maandag 30 april.

De gebruikelijke riedel: water tanken, gas aansluiten, kasten inruimen, alle water toe- en afvoeren controleren etc.. Ondertussen een babbel met de buren en andere bekenden. Weer is matig, regenbuien en fris (=koud). Eind van de dag begint er wat orde in de chaos te komen.

Dinsdag 1 mei.

Dag van de arbeid: Op deze dag werkt er absoluut geen enkele Fransman (op andere dagen sommige !). Het schip ziet er werkelijk niet uit, blad, zand en algen, één grote troep, maar na een dag hard werken is onze Artemis weer glanzend schoon. S. ruimt binnenboord alle bagage op en ’s avonds is alles weer een beetje leefbaar. Vraag me voortdurend af of S. niet te veel met de gekwetste arm doet, maar ze zegt (zoals altijd) dat het prima gaat. Het is overigens uiterst matig weer: bewolkt soms wat motregen en een frisse wind. We eten vandaag voor het eerst dit seizoen asperges, heerlijk. Moe maar voldaan te kooi.

Woensdag 2 mei.

Koude nacht, 5 graden, maar de kachel doet het prima. Laatste deel van de wintervoorzieningen afgewerkt: verf terug naar vooronder, mast weer opgesteld, naamborden bevestigd etc. ,: we zijn weer terug in zomertoestand. De nieuwe elektrische vouwfietsjes aan boord gebracht, moeten nog wel helemaal afgesteld worden. Scheelt wel zeer aanzienlijk in de ruimte in de kajuit. Om 16.00 uur met de auto naar Lacourt St. Pierre voor een borrel aan boord van de Daisy met I, & N. Ook de Acadia (Ch. & L.) en de Sirius met N. & T. liggen daar. Met N. afgesproken dat hij zo gauw mogelijk de nieuwe omvormer komt installeren. Die is besteld in Engeland maar met alle (Franse) feestdagen in mei zal het nog wel even duren voor dat dat ding hier (in Moissac) is.

Donderdag 3 mei.

Vandaag begint met prachtig weer, dat is waarvoor we hier zijn. We werken de laatste opruimklussen af en gaan ruim inkopen doen bij de plaatselijk Intermarché. Inmiddels is het koud en zwaar bewolkt met een stevige N-wind. In de avond horen we overal om ons heen het “afweergeschut” van de fruittelers (hagel voorspeld), maar bij ons blijft het droog.

Vrijdag 4 mei.

Wat klusjes gedaan, o.a. luchtfilter van de zwart-water tank vervangen, zit ook op zo’n plek waar Onze Lieve Heer een mens niet voor geschapen heeft om daar bij te kunnen. S. werkt met een kleurstift een aantal beschadigingen van het mahonie houtwerk bij, perfect gelukt. Als gebruikelijk op de vrijdagavond ontmoeten we vervolgens vrijwel alle in de haven aanwezige schepelingen in de Sunbeam, de kroeg net om de hoek. Reuze gezellig weerzien met de bemanningen van de Tesserae, de Hilda May, de Pedro, de Discovery, de Emily en de ZAC, gecomplementeerd door de havenmeester Jim. Met een grote pizza gaan we vervolgens weer aan boord.

Zaterdag 5 mei.

Niet onverwacht maar daarom niet minder slecht nieuws uit Nederland. Gelukkig heb ik betrokkene vorige week nog kunnen spreken. Na vertrek van de Tesserae verhalen we het schip naar de overkant, recht tegenover de capitainerie. Meestal kunnen we daar Wifi ontvangen. Het weer is meer Hollands dan Frans, koud en winderig. In de namiddag aperitief op de ZAC.

Zondag 6 mei.

Mist bij het opstaan, maar tegen elf uur wordt het lekker zonnig, de eerste echt warme dag hier, en dat terwijl het in Nederland al tijden schitterend weer is. S. naar de markt, ik sop het schip nog eens lekker af. Na de lunch de achterkant van de tent helemaal open en genieten van de zon. Opnieuw een maaltje asperges en tot 24 uur buiten onder de luifel gezeten.

Maandag 7 mei.

Schitterende dag. Wat gerommeld. Om 18.00 naar de Sunbeam, voor de gebruikelijke “Fish & Chips” (elke 1e maandag van de maand). Deze keer gelukkig zonder Karaoke. Het valt op dat behalve de havenbewoners ook steeds meer dorpsbewoners dit gerecht weten te waarderen. Later op de avond kunnen we ongestoord genieten van aardig wat “hemels vuurwerk”, maar na enige tijd neemt ook het hagel-afweergeschut toe. Regen komt er niet.

Herdenking bij monument

Herdenking bij monument

Dinsdag 8 mei

Bevrijdingsdag. Iedereen weer vrij. Op de kade aan de overzijde van het kanaal worden om 4 uur ‘s ochtends de eerste kramen opgezet (onder veel lawaai) voor de jaarlijkse ‘vide grenier’. Onvoorstelbaar hoeveel rotzooi er op deze markten te koop wordt aangeboden. En vaak wordt er ook nog heel wat verkocht ook. Na een rondwandeling over de markt lopen we nog even door naar het oorlogsmonument om de jaarlijkse herdenkingsplechtigheid bij te wonen. Het is ieder jaar toch een imposant schouwspel. Het weer is overigens gewoon guur, maar gelukkig geen regen.

Woensdag 9 mei.

Een grauwe en koude dag, In de middag de nieuwe fietsjes afgemonteerd en ingesteld op onze maten. Het is wel wennen op zo’n apparaat, voor je het weet ga je veel en veel te hard. Gelukkig hebben ze zowel (hand)remmen voor én achter als een terugtraprem.

ARTEMIS 27e en 28e week reis 2016 (week 41 en 42)

Voor trouwe en mogelijk nieuwe lezers nog maar eens gemeld: als je een vergroting van een foto wilt zien: er op klikken en nadien weer terug naar de tekst door op de knop vorige pagina te drukken. Dit is overigens het laatste deel van de reis 2016

Maandag 10 oktober.

Stralende zon boven de opstijgende mist op de rivier: prachtig gezicht. ’s Ochtends wat geluierd. Dan, na de lunch: plotseling begint een gemeenteploeg met een aantal bladblazers het plein opzij boven ons schoon te blazen. En voor we het weten zit het hele schip zwaar onder het stof met daarin massa’s platanenafval. Sanne probeert even met een natte doek of de troep makkelijk te verwijderen is en dat valt niet tegen. We doen dus maar even niets, want het ziet er naar uit dat ze nog wel een paar uur bezig zijn. Sanne regelt met Jim dat we morgen al de haven in kunnen want we willen niet nog een dag al dat stof over ons heen krijgen.

Dinsdag 11 oktober.

Gevaren: 1km, 1 uur en 2 sluizen

Vannacht niet zo koud geweest als verwacht. Dus weinig condens op de dekken en het lijkt erop, tot ons grote verdriet, dat het platanenstof goed vast is gaan zitten. Om 9.45 uur de lijnen los en een paar minuten later liggen we in de sluis, die zowaar al ruim voor de afgesproken tijd open is gegaan. Dit keer passeren we de dubbelsluis probleemloos. We meren af vlak vóór de capitainerie, aan de stadskant, in deze tijd van het jaar de zonnige kant van de haven. Na de lunch stuur ik het weblog van de afgelopen weken de wereld in en Sanne zet het laatste stukje van het lage dek in de was. De verwachting is dat het morgen zal regenen en we besluiten dat, afhankelijk van hoe het dek er dan uit gaat zien, om eventueel alles opnieuw te cleanen en in de was te zetten. Sanne is vervolgens druk met het maken van een voorgerecht voor ons etentje bij Bill en Winnie op de Gretige Henriette vanavond. Daar aangekomen blijkt ook de eigenaar van de Busted Flush te gast te zijn. Zijn vrouw zit in Engeland, zijn vriendin is net vertrokken en zijn zussen arriveren vanavond laat. Aanvankelijk erg gezellige discussie over allerlei politieke zaken, maar na de maaltijd én de wijn wordt de goede man erg eenzijdig en overheersend in zijn opvattingen over met name de Israëlische politiek. Andere opvattingen dan de zijne zijn dom en inacceptabel. Als ik vervolgens nog iets zeg over mijn ervaringen destijds met het gedrag van Israëlische studenten, staat hij plotseling woedend op en vertrekt, de deur met een knal achter zich dicht smijtend. Ons lichtelijk verbijsterd achterlatend. Bill denkt dat deze reactie iets te maken heeft met het feit dat zijn familie overwegend Israëlisch is, de man zelf is Engels. We praten nog een poosje na, maar de sfeer is toch een beetje weg.

Woensdag 12 oktober.

De haven begint inmiddels al aardig vol te raken.

De haven begint inmiddels al aardig vol te raken.

Somber en killig weer. J. belt, opgelucht dat de drain uit zijn lijf verwijderd is. Maar het gesprek met zijn hoofdbehandelaar heeft nogal wat te overdenken gegeven. Over enkele weken een volgend gesprek om daarin te beslissen wat voor J. het meest acceptabele beleid is, althans voor de nabije toekomst. Op korte termijn worden geen ernstige complicaties verwacht. Maar niets is zeker. We besluiten om onze oorspronkelijk vertrekdatum te handhaven, volgende week zaterdag. We bellen met deze en gene en diverse mensen bellen ons. In de avond begint het wat te regenen, de wind is oostelijk maar echt koud is het (nog) niet.

Donderdag 13 oktober.

Het heeft vannacht voortdurend licht geregend maar in de ochtend wordt het droog en in de middag komt er zelfs zon. We dubben over de dekken: wel of niet opnieuw uitgebreid schoonmaken en opnieuw in de was zetten. Sanne voelt er, begrijpelijk, niets voor; ik ben een beetje bang dat als we het zo laten de platanenvlekken in de was gaan zitten en er volgend jaar niet meer uit zijn te krijgen. Uiteindelijk doen we een proefstukje, wel schoon maken, maar niet opnieuw in de was zetten. Kijken hoe dat zich houdt. Met Nigel (van de Sirius) de aanschaf van nieuwe zonnepanelen geregeld. Komen volgend voorjaar op het dak van de stuurhut. Van Paul Williams, de nieuwe eigenaar van de Escargot, krijgen we een Nederlandse vlag; die lag nog in zijn schip, maar hij wil als Engelsman niet steeds aangezien worden voor Nederlander. Naar zijn zeggen omdat hij die taal niet spreekt. Hij hoopt dat wij in NL via het kadaster wat info kunnen vergaren over zijn schip. Sanne krijgt van de eigenaar van de Jo de Mer info/advies over een spuit/spray/was die zowel schoon maakt als de lak beschermt en een prachtige glans geeft. Als ik vaststel dat het spul stijf staat van de siliconen en dat schilderen dan vrijwel onmogelijk wordt, deelt hij mee dat hij het schip vóór het schilderen altijd grondig wast met aceton. Vooralsnog gaan wij nog maar even niet over op deze methodiek. De weersverwachting is slecht, code oranje vanwege zware regenval.

Vrijdag 14 oktober.

Het heeft de hele nacht aardig geregend en dat gaat door tot 15.30 uur. Daarna probeer ik het kajuitdek te ontdoen van alle gele vlekjes van de platanentroep. Dat lukt uiteindelijk wel, maar daarmee verdwijnt ook de waslaag. Dus zullen de beide bovendekken helemaal opnieuw behandeld moeten worden, het is niet anders. Tegen borreltijd naar de Sunbeam voor de wekelijkse borrel met alle havenbewoners. Gewoontegetrouw gaan we na afloop met een grote en overheerlijke pizza terug naar boord en verorberen we die met een goed glas wijn. Inmiddels maakt ons elektrisch kacheltje overuren, maar morgen zal het weer warmer worden (zeggen ze).

Zaterdag 15 oktober.

Om 1.30 uur start de dieselkachel ineens op. Vergeten af te schakelen; betekent ook dat het goed koud is (naar later blijkt 0 graden en ijs op het dek). Na het ontbijt maken we samen de dekken weer brandschoon en zetten ze opnieuw in de was. Vooronder enigszins gekuist en opgeruimd. Sanne weer helemaal opgelucht dat haar reserve bril (gisteren pootje er af gevallen) bij de plaatselijke opticien in enkele minuten en zonder kosten gerepareerd werd. Ondertussen was het een prachtige zonnige dag.

Zondag 16 oktober

Het leek mooi weer te worden maar al snel krijgt de bewolking de overhand. Samen naar de markt (voor kaas en ‘berber-flensjes’). Gewandeld, watertanks gedeeltelijk gevuld en een soort werkplanning voor de komende week gemaakt.

Maandag 17 oktober.

Het grote inpakken begint weer. Het is alsof we 2 keer per jaar verhuizen. Dat zou toch simpeler moeten kunnen. Kleding gesplitst in: (1) mee naar huis, (2) deze week dragen en dan in de poubelle en (3) nu meteen naar de poubelle. Wel makkelijk dat we nu de auto vlak naast het schip kunnen zetten. Naamborden etc. gedemonteerd en binnen opgeborgen. Kleerkasten op- en ingeruimd. Als beloning: pannenkoeken!! En een mooie avond met een lekker glas wijn in de stuurhut.

Dinsdag 18 oktober.

Sanne zeemt alle ramen aan alle kanten en begint met het opruimen van de keuken. Ik (volgens Sanne) heb wat babbels op de kade. Sanne gaat met enkele andere vrouwen naar een op te starten Engels-Franse gespreksgroep. Aan de haven wonen naast Fransen ook diverse Engelse stellen, op de boten verblijven naast Engelse ook Franse stellen. De dames voelen over en weer de behoefte om elkaars talen beter te leren verstaan en spreken, bovendien vindt er geleidelijk ook meer interactie plaats tussen de ‘locals’ en ons ‘waternomaden’. Ondertussen heb ik de dieseltank afgevuld en voorzien van de winter- additieven en de startaccu gecontroleerd en ietsje bijgevuld. Het wordt onbehoorlijk fris gedurende de avond en de nacht

Woensdag 19 oktober.

De voorbereidingen voor het vertrek naar ons winterverblijf zijn nu echt in volle gang. Voorraadkasten en keukenkasten worden uitgemest, alles gesorteerd: blijven, vuilnisbank of mee naar huis. Ondertussen bereid Sanne ook nog een heerlijke maaltijd: pasta met garnalen voor Bill en Winnie en onszelf. En die garnalen hebben zich beslist weer in hun element gevoeld. We maken het niet te laat, morgen een drukke dag, we verkassen dan naar de overkant en gaan opzij bij de Gretige Henriette voor de winterstop.

Donderdag 20 oktober.

Na het ontbijt ben ik uren bezig om alles in de auto te krijgen waarbij Sanne voortdurend voor aanvulling zorgt. Maar als je heel zorgvuldig sorteert en pakt is het wonderbaarlijk zoveel als je kwijt kunt tussen de voorstoelen en de achterbank. Ik heb niet graag zoveel troep in de kofferruimte, want stel je voor dat je een lekke band krijgt en alles langs de kant van de weg moet zetten om de reserveband tevoorschijn te kunnen toveren. Gelukkig nemen we altijd alleen wijn mee in 10 liter bibs, dat scheelt enorm in de benodigde ruimte. Tegen lunchtijd zit het meeste in de auto. Na de lunch de lijnen los en tuffen we naar de overkant, waarna het nauwkeurig vastleggen voor de winter nog wel een uurtje of 2 kost. Daarna de wasmachine uitbouwen, droog maken en weer inbouwen. Dan de vaat doen, de koelkast uitruimen en drogen en tenslotte douchen, waarbij we angstvallig de waterpomp in de gaten houden, want die mag niet langer dan een kwartier non-stop draaien. Maar juist om die reden moet ook de watertank zo leeg mogelijk zijn, anders moeten we morgen weer eindeloos pompen om alle overgebleven water er uit te krijgen. En het credo is: er mag nergens water in achterblijven in verband met bevriezingsgevaar. Het is zeer onwaarschijnlijk dat het hier zo gaat vriezen dat ….., maar het zal maar een keer echt gebeuren. Rond 19 uur gaan we naar het restaurant waar we enige tijd terug heerlijk gegeten hebben, maar tot onze schrik en verbazing zijn eigenlijk alle restaurants gesloten. Maar een klein tentje is nog open. Probleem: we hebben niet gereserveerd. Maar, misschien wel omdat we zo beteuterd kijken, krijgen we na wat aarzeling en overleg toch nog een tafeltje. Volgende bezoekers zonder reservering krijgen allemaal nul op het rekest. Volgende verbazing: mogen we de kaart? Nee, we hebben geen kaart, er zijn maar 2 keuzes mogelijk. OK. We eten: voorgerecht: gefrituurde salsifis in kastanjekorst met een tomatensausje met gepofte knoflookschijfjes, kalfsvlees met een saus waarin ansjovis gepureerd is, wilde rijst met een lichte kokosmelksmaak en wortel/bleekselderij in een saus waarin iets van gepureerde tonijn, vervolgens een uitgebreid kaasplateau en tenslotte profiterolles toe. Daarbij een fles voortreffelijke Fronton (2008). Wat mag dit alles kosten, wel vrienden, 56 euro, let wel: in totaal voor 2 personen. Om 22 uur wandelen we wat rozig terug naar het schip. Het is half bewolkt en nog niet al te koud. Het is overal doodstil, geen mens meer op straat: Frankrijk slaapt. Bij ons elektrisch kacheltje nog een lekker slaapmutsje en dan te bed.

Vrijdag 21 oktober.

De Artemis naast de Gretige Henriette, 2 Hollandse schoonheden in afwachting van hun bemanning (nog 20 weken!)

De Artemis naast de Gretige Henriette, 2 Hollandse schoonheden in afwachting van hun bemanning (nog 20 weken!)

_

Koud. De kachel heeft meer dan een uur nodig om het hele schip op 20 graden te brengen. We houden tegenwoordig de bovenluikjes dag en nacht in de ventilatiestand hetgeen prima helpt tegen teveel vocht maar ook nogal wat warmteverlies oplevert. Na het ontbijt de watertank leeg gepompt. Dat kost helaas iets meer tijd dan vroeger omdat de nieuwe pomp maximaal 15 minuten non stop mag draaien. Maar na ruim 30 minuten begint het gegorgel en is de tank leeg. Het leegmaken van de boiler geeft een probleem met de nieuwe drukbeveiliger: ik krijg er alleen maar lucht uit en geen water. Goed dat Iain er nog is: hij lost het probleem in een oogwenk op; hoop dat ik volgend jaar nog weet hoe. Vervolgens alle leidingen meermalen doorgeblazen en alle doorvoeren beveiligd met antivries. Het blijft een pokkenklus. Als ik nog eens ooit de geldpest krijg, gaan alle dunne koperen leidingen eruit en worden vervangen door kunststof leidingen. Maar een aandoening van dien aard is absoluut onwaarschijnlijk. Tegen zessen is alles droog en opgeruimd. Het is vrijdag dus we gaan gewoontegetrouw naar de kroeg (de Sunbeam) voor de laatste werk-week-afsluiting van dit seizoen. Dit keer eten we de gebruikelijke pizza in de kroeg, geen gedoe met afwas etc. meer aan boord.

Zaterdag 22 oktober.

Al vroeg beginnen we de laatste spullen naar de auto te brengen. Het is een ontzettend gehannes, klauteren over 2 schepen die al vrijwel winterklaar zijn gemaakt. Dus overal lijnen en lijntjes, met name bij, in en aan de wintervodden van de buren, want een tent kun je dat niet meer noemen. Als je hem aanraakt scheurt ie, alle ritsen zijn kapot. Met naald en draad zet Sanne er hier en daar wat touwtjes in om de zaak bij elkaar te houden, maar of dat veel zal helpen om de zaak dicht te houden geloven we geen van beiden. Tenslotte de zwartwatertank en het toilet beveiligd met antivries. Ik vind dat een angstige klus omdat ik nooit zeker weet of de afsluiter van de tank voldoende beveiligd is. En die zit 25 cm onder de waterlijn!! Eindelijk, tegen twaalven kunnen we vertrekken. Nog een groet hier en een kus daar en weg zijn we. Met rustig, zonnig weer rijden we op ons gemak naar ons ‘vaste’ B&B adres in Orleans, waar we tegen zessen arriveren. Na een extra oorlammetje en een uitstekend maal in het restaurant aan de overzijde van de straat gaan we bijtijds ter kooi want we willen morgen vroeg op pad.

Zondag 23 oktober.

Om half acht zitten we al aan het ontbijt en als echte Hollanders nemen we het er goed van. Om 9 uur starten we de auto en onder super rustige, edoch licht frisse en soms wat mistige weersomstandigheden arriveren we uiteindelijk om 3 uur bij ons winterverblijf, waar we vervolgens nog enkele uren druk zijn met uitpakken en opruimen.

Nawoord.

Ik weet nog niet of er volgend jaar weer een zo uitgebreid reisverslag komt. Wellicht zijn er andere en meer aantrekkelijke/boeiende mogelijkheden. Heb je een idee, stel je enige regelmatige info toch op prijs, laat het ons weten.

Wij wensen alle lezers een voortreffelijk winterseizoen, al hopen we zelf op de zachtste winter van deze eeuw. Behouden vaart.

ARTEMIS 25e en 26e week reis 2016 (week 39 en 40)

Voor trouwe en mogelijk nieuw lezers nog maar eens gemeld: als je een vergroting van een foto wilt zien: er op klikken en nadien weer terug naar de tekst door op de knop vorige pagina te drukken..

Maandag 26 september.

Behoorlijk fris vanochtend. Dus de kachel er maar bij. Vanwege de mist moet het schilderen even uitgesteld worden, dus gaat Sanne op de fiets naar de supermarkt in Montech. In de middag is het weliswaar warmer en droog maar te laat om te lakken. Dus de bakboord-zijkant in de was gezet. Tegen zessen komt er zowaar een gemeente- ambtenaar het havengeld innen, jawel € 15,- voor 5 nachten, incl. water en stroom. Normaal betaal ik aan de kapper meer, maar die was vandaag weer gratis.

Dinsdag 27 september.

Mooie zonnige dag, dus er wordt her en der gelakt. We overleggen uitgebreid over de scheurtjes in het bestaande verfwerk van met name de gangboorden. We gaan toch maar wat dingen uitproberen de komende dagen. Sanne is dat eigenlijk wel een beetje zat, vindt het meer “lapwerk”, maar een betere oplossing hebben we niet.

Woensdag 28 september.

Het wordt een soort experimenteerdag. Een grote lelijke plek in het gangboord opengehakt en vervolgens met een of ander 2- componenten spul weer afgevuld. Lijkt goed te werken, alleen maak je altijd teveel aan van die troep. Een aantal kleinere barstjes met een snelplamuur behandeld, lijkt ook wel redelijk te gaan, maar het is best moeilijk om een en ander mooi strak af te werken. Maar Sanne kan heel goed schuren. We bellen met de zonen. Met S. & W. gaat alles goed, J. heeft zo zijn twijfels. Ook gebeld met het thuisfront in onze woonplaats. Daar is ook wel het een en ander gebeurd.

Donderdag 29 september.

Gevaren: 1.35 uur, 5 sluizen en 8 km.

We hebben allebei niet erg goed geslapen. Toch weer gezondheidszorgen. Sanne eerst nog op de fiets naar Montech, met name voor de aanschaf van een set startkabels, bij de Lidl in de aanbieding. Daarna om 11 uur aangevaren, de sluizentrap bij Montech vlot gepasseerd en afgemeerd net voor de sluis van Escatelense bij een stukje heel lage kade. De stuurboordkant van het schip schoongemaakt en in de was gezet (Sanne). Ik repareer ondertussen een van onze stuurhut stoelen, maar heb niet erg veel vertrouwen dat die stoel, ondanks de reparatie, het einde van de vakantie nog zal meemaken.

Vrijdag 30 september.

Jim, onze havenmeester, na gedane arbeid

Jim, onze havenmeester, na gedane arbeid

Gevaren: 0.30 uur, 1 sluis en 2 km.

De dag start een beetje somber maar tegen 11 uur breekt het zonnetje door. Op tijd weg naar de steiger van St. Porquier, waar een frans zeiljachtje zich nauwkeurig in het midden heeft vastgelegd; voor en achter resteert dan 10 meter kade en dat is ietsje krap in een smal kanaal met doorgaande vaart, die lang niet altijd genoeg en op tijd snelheid mindert. Ik probeer de man uit te leggen dat je zo niet hoort af te meren, vergeefse moeite, hij was hier toch eerder. De rest van de dag besteed aan het bijwerken van de gangboorden en het berghout op de kop. Gelukkig gaat het pas vannacht laat regenen en alles blijkt net voldoende droog te zijn geweest. J. moet maandag a.s. weer nader onderzoek ondergaan. We besluiten daarom morgen in Moissac niet door te steken naar de Tarn, maar in de haven te blijven liggen.

Zaterdag 1 oktober.

herfstavond

herfstavond

Gevaren: 3.15 uur, 9 sluizen en 15 km.

Allebei vroeg wakker omdat het tegen vijven lichtjes begon te regen, maar het verse verfwerk heeft e.e.a. goed doorstaan. Als we even na 9 uur vertrekken barst er een gigantische onweersbui los, zo erg dat we elkaar in de stuurhut nauwelijks kunnen verstaan. Door afwisselend wat harder en zachter te varen kunnen we het precies zo regelen dat het in de sluizen steeds net even wat minder hard regent, maar dat is puur geluk. Dat hebben we niet als we even voorbij Castelsarrasin de hulp van de VNF moeten inroepen omdat de sluis ‘ne marche pas’. Vrijwel direct nadat Sanne ze via de intercom op de sluis heeft opgeroepen zijn ze er al: de storing was bekend en ze hadden ons al gespot! Nog net voor lunchtijd zijn we al weer in onze thuishaven, waar meteen diesel wordt getankt en vervolgens afgemeerd tegenover de capitainerie. Na de lunch wil ik een ietsje teveel aan getankte dieselolie opruimen, maar dan ontdek ik plotseling dat er in één vloercompartiment in de machinekamer een beetje water staat. Waar kan dat nu in hemelsnaam vandaan komen? Aan de roest en de prut te zien moet het er al even gestaan hebben. En waarom is niet alles verdampt bij de tropische temperaturen van deze zomer. Vanwege die paar plankjes die er gedeeltelijk overheen liggen? Afijn, de boel schoon en droog gemaakt en vervolgens zo goed en zo kwaad als het ging (hangend over de uitlaat, met je knieën steunend op allerlei randjes en met behulp van een spiegel om onder de dieseltank en onder de motorsteunbalk te kunnen kijken) het betreffende vloercompartiment in een mengsel van Owatrol en menie gezet. Uiteindelijk moet de conclusie zijn dat we dat stukje vloer na de geschiedenis met de ontplofte accu niet goed schoon/droog hebben gemaakt. J. meldt hoe het met hem gaat; wij zijn er niet helemaal gerust op, hij ook niet trouwens. Verder nog even bijgepraat met Iain en Kaz, terug uit de Caraïben, (de peperplantage is vooralsnog niet gelukt) maar zij hebben het volste vertrouwen dat het ergens in de komende maanden wel gaat lukken.

Zondag 2 oktober.

nog maar een paar boten aan de Tarn-kade

nog maar een paar boten aan de Tarn-kade

De verf in de machinekamer is nog wel niet helemaal droog, maar het lijkt erop dat er geen vocht bijkomt. Alle zooi opgeruimd. Nog een dagje afwachten. J. meldt dat het iets beter lijkt te gaan. In de avond komen Bill en Winnie gezellig borrelen en daarna gaan we naar de pizzeria: helaas, niet op gerekend: vakantietijd is over en dus zijn alle restaurants dicht. Gelukkig ééntje niet, recht tegenover de abdij. Ze hebben daar overigens een fantastische witte huiswijn. Tegen tienen zijn we terug aan boord en nemen bij een brommend elektrisch kacheltje nog een lekker slaapmutsje alvorens we de koude kooien opzoeken.

Maandag 3 oktober.

Sanne heeft bar slecht geslapen en blijkt op meerdere plekken onder haar boezem grote rode, verdikte, zeer pijnlijke en heftig jeukende plekken te hebben. Zelf denkt ze dat een of twee steekvliegen in haar blouse verdwaald zijn, maar ik kan me dat niet goed voorstellen: op zo’n plek verdwaal je toch niet. Maar het ziet er best heftig uit. J. belt, hij zal weer een paar dagen niet thuis zijn; zijn verdenking was juist. Om 18 uur naar de overkant van de haven voor de traditionele ‘fish and chips’, waar het barstens druk is vandaag. Maar als altijd beregezellig.

Dinsdag 4 oktober.

De situatie rond de plekken op haar (Sanne’s) bovenlijf wordt steeds vervelender, heftige jeuk, pijnlijk bij de minste of geringste aanraking, zelfs van haar eigen kleren. Dus maar stevig aan de medicijnen. ’s Middags gaat ze nog wel met Winnie naar de supermarkt, maar een middagbijeenkomst met een Frans-Engels praatgroepje wordt afgezegd. Wel koopt ze nog een heel grappig/mooi spencer/vest bij Laurence (van de Zag), door Laurence zelf gebreid. De machinekamer blijft kurkdroog, al is de verf nog net nat. Om eventualiteiten maar voor te zijn -morgen komt Iain om de diverse olie- en brandstoffilters te wisselen- toch deze middag maar gebruikt om de wintertent er op te zetten. Bovendien scheelt het een dubbele trui. In de middag belt J. omtrent het verloop en meldt dat hij nog een paar dagen mag blijven. Alle plekken in het gangboord worden geschuurd, geplamuurd en geschilderd, Sanne zet de stuurboordkant van de opbouw in de was. We vervangen het zomertentje door de wintertent, die veel beter de warmte vasthoudt; midden overdag is dat niet direct nodig maar in de ochtend en de avond scheelt het een jas. Bovendien komt Iain morgen helpen met de winterbeurt van de motor en als het regent is dat erg lastig. En ik wil absoluut geen druppel water meer in de machinekamer. Alle gerepareerde plekken in het gangboord zijn overgeschilderd, maar blijkbaar zit in de pot speciale verf voor de gangboorden geen antislipzand. Sanne heeft het lumineuze idee om van het overschot van het 2-componenten vulmiddel met grof schuurpapier kleine korreltjes af te schrapen en die vervolgens door die verf te mengen. Het effect is fantastisch, je ziet nauwelijks verschil tussen oud en nieuw verfwerk en het is voldoende ruw.

Woensdag 5 oktober.

Om half elf komt Iain voor de motorbeurt en een uurtje later is alles gepiept. Helaas laat ook hij op het laatste moment het (gloeiend hete) oliefilter uit z’n vingers glijden, zodat het toch nog een beetje een rotzooi wordt onder de motor. Maar na 2 uurtjes poetsen is ook dat weer opgeruimd. Nigel, eigenaar van de Sirius en in een vorig leven elektrotechnicus, komt aan boord en test de accu’s. Die zijn prima. Conclusie moet dus zijn: de zonnepanelen zijn versleten. Ook de nieuwe regelaar van Johan (van de Rust Roest) heeft geen verbetering gebracht. Hij doet een voorstel voor een nieuwe regelaar en nieuwe panelen, daar moeten we wel even over nadenken en slikken. Maar het voordeel van die oplossing is dat we geen nieuwe omvormer en geen nieuwe koelkast hoeven te kopen. Het is wel gezellig op dit moment in de haven, op bijna alle boten is wel iemand aan het klussen of al bezig met het winterklaar maken, dus er valt overal wel wat te OH’en.

Donderdag 6 oktober.

Zo langzaam aan maken we het schip klaar voor de winter. Raampjes in de ventilatiestand, dek wordt al grotendeels in de was gezet. Vooronder opgeruimd en veel oude troep, doeken vol met olie en vet, tegelijk met restanten onbruikbare verf en tankjes met afgewerkte olie naar de dechetterie gebracht. Die nemen alles probleemloos aan en helpen nog met uitzoeken van wat waar thuishoort. Hoewel het ’s middags erg mooi zonnig is, blijft het een beetje killig aan boord omdat we nagenoeg de hele dag in de schaduw liggen. Dus besluiten we om morgen naar de Tarn af te schutten waar we de hele dag zon hebben. Tegen zessen een afscheidsborrel met Mike en Gill (CarolyN), zij gaan morgen terug naar de UK. Met J., nu weer thuis, gaat het iets beter. S&W melden dat zij morgen voor een weekend naar Gdansk vliegen. Ook met Sanne gaat het iets beter, de medicijnen, eigenlijk bedoeld voor wespensteken, lijken redelijk te werken.

Vrijdag 7 oktober.

bijna nacht op de Tarn

bijna nacht op de Tarn

Gevaren: 0.45 uur, 2 sluizen en 0.5 km.

Tamelijk koude nacht, de kachel moet het leven ’s ochtends wat aangenamer maken. Na de lunch maken we los en varen naar de sluis om de rivier op te gaan. Een en ander gaat dit keer niet helemaal lekker: bij het wegvaren blijft de vlag haken achter het anker van onze achterbuurman met als verrassend effect dat de vlaggenstok scheurt. Als we daarna voor de sluis komen blijkt dat daar een boot juist opkomt en ik moet dus wachten. Die opkomende boot (Allegro) heeft kennelijk geen boegschroef en komt met een zodanig ruime bocht uit de sluis voor ons langs dat ik niet naar voren kan en juist op dat moment gaat de kanaalsluis opzij van ons open en krijg ik een forse zijstroom, waardoor ik niet kan voorkomen dat het roer een van de fenders van een afgemeerde boot schuin achter ons raakt en dat is het definitieve einde van de vlaggenstok en een minikrasje op het roerkwadrant. Had helaas net geen tijd meer om de uit de kanaalsluis komende schipper even flink uit te kafferen. Hem was nota bene door de havenmeester gevraagd om een minuut te wachten tot de doorgang vrij was, maar daar had de zak geen zin in. Al met al een emotievol minuutje. Waarna het vervolgens op de kade veel minder zonnig was dan waarop we gehoopt hadden. Om 18 uur gaan we naar de vaste havenkroeg (de Sunbeam) waar al heel wat bootjesvolk zit. Staan er net een aantal grote bierpullen op tafel, dondert alles om door een hond die de tafel omver trekt. Ik ben vanaf mijn middel drijfnat: trui, broek, onderbroek en sokken klets en bovendien een ijskoud kruis. Hilariteit alom. Sanne schrijft hierover in haar logboek: “Jack vermant zich en loopt als een kleuter met een natte luier wijdbeens terug naar de boot. Juist op dat moment komt er een wagen van de pompiers met zwaailicht op en sirene aan voorbij. Jack wenkt ze, maar ze doen net of ze hem niet zien. Het was een geweldig schouw- toneelspel en bijzonder vermakelijk voor alle gasten”. Ja ja, maar het was echt koud en het rook ook niet fris. Gelukkig was de pizza daarna overheerlijk.

Zaterdag 8 oktober.

heldere en koude nacht bij halve maan

heldere en koude nacht bij halve maan

De nachten worden steeds kouder, de verwarming (vergeten af te zetten) sloeg al om 4.30 uur aan. Afgezet en terug in de warme kooi. Om 7.30 uur opgestaan en toen mocht het kacheltje een uur lang lekker snorren, alvorens het binnen weer 20 graden was. Sanne gaat boodschappen doen met Bill en ik tref voorbereidingen om de machinekamer te gaan schilderen. Die middag wordt er hard gewerkt, Sanne zet de dekken in de was en ik de machinekamer in de verf. Allebei dus moeizame klussen. Verder was het vandaag wel lekker warm en zonnig en in elk geval een stuk minder koud dan op deze dag 47 jaar geleden toen we ’s ochtends om 9 uur bij het stadhuis in Utrecht stonden te vernikkelen in afwachting van de trouwambtenaar.

Zondag 9 oktober.

Volop zon na een heldere en dus koude nacht (3.2 graden). De ochtend wordt doorgebracht met gepaste zondagsrust. In de middag verf ik het laatste deel van de machinekamer en Sanne draait een paar wassen. Beiden zien er daarna weer prachtig uit. Omdat we nu de hele dag in de zon liggen is het heerlijk warm en dat blijft het tot ongeveer 23 uur ‘s avonds. Dan mag het elektrisch kacheltje nog even erbij. Hopelijk blijft het nog een paar dagen zo, maar voor het einde van de week is er flink regen voorspelt. Komende woensdag nemen we de definitieve beslissing wanneer we naar huis gaan. Dat hangt voornamelijk af van wat er in Rotterdam beslist gaat worden.