Archive for the ‘Zonder rubriek’ Category

Logboek week 26-05

Zondag 26 mei.

N.B. De foto’s zijn meestal veel mooier (groter) als je er op klikt. Via het pijltje ‘een pagina terug’ kom je weer in het verhaal.

Rustdag. Sombere ochtend. Sanne gaat naar de markt, ik geef het schip een stevige wasbeurt. Laat op de middag komt de zon toch nog tevoorschijn. Dan komt de klus waarvan ik vorige week al een foto op het weblog heb gezet. De pontons die zomers op de rivier liggen worden in het najaar altijd geheel ontmanteld en naar binnen gesleept omdat ze door de soms hoge waterstanden en de sterke stroming ’s winters niet op de rivier mogen blijven liggen. En dus moeten ze in het voorjaar weer naar de rivier terug en begint de puzzel waar welk stuk thuis hoort.

Als het geheel weer in elkaar is gezet (met behulp van een hijskraan) wordt het naar z’n plek op de rivier getrokken en gekoppeld aan ankers waarbij ook altijd 2 duikers nodig zijn. Al met al een 2 dagen durende klus elk voor- en elk najaar; kosten jaarlijks € 5000.- , opbrengst altijd minder. Als de gemeente (Moissac) slim was geweest hadden ze even gekeken naar Montauban, 30 km stroomopwaarts, waar ze 3 prachtige steigers op de rivier hebben liggen, zodanig geconstrueerd dat die het hele jaar door kunnen blijven liggen. Maar ze vinden deze mooier. C’est la France. Voor ons (havenmeester en een paar schippertjes) is het overigens best een leuke klus.

Maandag 27 mei.

de opbouw van de buiten steiger begint vorm te krijgen

de opbouw van de buiten steiger begint vorm te krijgen

De kraandrijver en een paar gemeentewerkers zijn al op tijd (9.30 uur!) begonnen met de legpuzzel en aan het einde van de dag ligt het eerste gedeelte op z’n plek. Morgen het 2e deel. Sanne repareert ondertussen een van de ritssluitingen van de wintertent. Die is overigens al meer dan 30 jaar oud maar voldoet nog steeds prima, zeker met het nog steeds wisselende en veelal regenachtig weer.

Dinsdag 28 mei.

Vannacht enkele zware buien, inmiddels droog maar somber en niet echt warm. Ik werk het blog bij, Sanne informeert bij het Office du Toerisme naar een Engels sprekende huisarts vanwege enkele eczeem-achtige plekken op mijn benen die maar niet weg willen.

Woensdag 29 mei.

en zo ziet het er uit als de puzzel is opgelost ....

en zo ziet het er uit als de puzzel is opgelost ....

De dag begint zwaar bewolkt maar allengs wordt het ietsje lichter. De grote groepspraktijk (5 artsen) heeft vandaag geen plek meer en de komende 4 dagen zijn ze met z’n allen vrij!, Hemelvaartsdag plus aansluitend weekend. Overigens spreekt geen van die 5 ook maar enigszins een fatsoenlijk woord Engels. Dus maar binnengelopen bij een (vrouwelijke) arts in het centrum van het dorp, waar we naar een half uurtje wachten een afspraak kunnen maken voor later die middag. Blijkt overigens zeer behoorlijk Engels te kunnen spreken. Consult verloopt zeer plezierig, al is ze niet helemaal zeker van haar diagnose, wat ze ook eerlijk zegt. Daarna Sanne naar de supermarkt om inkopen te doen voor de ‘haven-barbecue’ van vanavond (opening van het seizoen). Zij redt het nog net om tegen zessen alles voor de barbecue klaar te hebben. Jim (de havenmeester) heeft inmiddels het terras bij de capitainerie opgetuigd en we hebben met zo’n 30 mensen een supergezellige avond met een niet onaanzienlijke hoeveelheid spijs en drank. Leuk dat er naast allerlei oude bekenden ook nieuwe gasten zijn: geleidelijk aan wisselt de bezetting van zo’n haven toch elk jaar wel wat. Met name de vele buitenlanders willen na een paar jaar hier toch ook nog enkele jaren naar Noord-Frankrijk en Nederland of komen van daar terug naar het warmere zuiden. Het belangrijkste overigens: Jochem belde vanmiddag dat er op dit moment geen reden tot zorg is. Wel wordt de controle-frequentie wat opgevoerd.

Donderdag 30 mei, Hemelvaartsdag

Zonovergoten met wel een frisse noordelijke wind. We keutelen wat aan, schip gewassen, Sanne de overhemden dito en maakt ook nog een flinke wandeling.

Vrijdag 30 mei.

... en gekoppeld aan de wal. Plaats voor 6 á 8 bootjes

... en gekoppeld aan de wal. Plaats voor 6 á 8 bootjes

Zon en weinig wind. De gebruikelijke was werkzaamheden. Mijn medicijnen geven een lichte verbetering. Patrick en Laurence hebben vandaag hun boot (de Zac) weggebracht naar Castelsarrasin voor de verkoop, het was hun eerste vaartocht na vijf jaar. Laurence heeft de werfbaas (Christophe) gevraagd om nu eindelijk mij de rekening te sturen van de reparatie van de Python drive van 3 weken geleden. Dat had ie inmiddels al wel 10 keer beloofd, maar ja: druk, druk, druk.

Zaterdag 1 juni.

Het weer is nu gewoon ouderwets fraai. Eindelijk de stuurhut helemaal open, zowel de beide zijkanten als de achterkant van de ‘wintertent’ opgerold. Voor het eerst dit seizoen een ‘koude warme maaltijd’. Na de nodige moeite kom ik er eindelijk achter waarom, als je een mail doorstuurt, de bijlagen niet zonder meer meekomen. Gelukkig weet Jim, of liever Sandra, dat nu ook. Mail was namelijk op de capitainerie binnen gekomen

Zondag 2 juni.

Dat verslag ga ik hopelijk (over)morgen schrijven.

Logboek week 19-05

Zondag 19 mei.

Voor de hele middag en avond is regen voorspeld bij een temperatuur van 17 graden. We doen dus ook vandaag maar niets. Terwijl wij aan de lunch zitten staat er plotseling iemand voor het keukenraam te zwaaien. Even een moment van twijfel. Dan de herkenning: Mike en Kath. Zonder dat we iets gehoord hebben is de Kinsarvik vlak voor ons afgemeerd. Zij zijn vanuit Meilhan deze kant opgekomen, op zoek naar een plaats zonder bomen en met een lage kade om de zijkanten van hun schip, een originele Engelse narrowboat, te kunnen schilderen. En deze nieuwe kade bij Escatalens is de ideale plek voor die klus. Rond 17 uur is het weer ‘happy hour’ en dat duurt wel iets langer dan een uur want na zo lange tijd zijn er heel wat nieuwtjes uit te wisselen.

Maandag 20 mei.

Weer somber maar droog en fris. Het blijft afwachten wanneer de zomer nu eindelijk eens echt doorzet. Sanne en Kath wandelen samen naar de bakker. Omdat de scheepshond van de Kinsarvik zo nu en dan ook uitgelaten moet worden maken de beide dames met regelmaat een flinke wandeling. Mike is druk met het schuren van de gangboorden, die overigens bij een dergelijk type boot nog net geen voet breed zijn. Ondertussen geef ik de bovenraampjes van ons schip een grote beurt en zet ze in de zomerstand. Alleen al van het schoonmaken wordt het binnen in het schip een stuk lichter.

Dinsdag 21 mei.

Flinke mist en vrijwel windstil. Sanne zet de wasmachine aan het werk. Pas tegen 12 uur breekt een zonnetje door en kan de was opgehangen worden. De dames wandelen bijna 2 uur met de hond. Het is in de namiddag best aangenaam weer geworden en de aperitiefjes worden nu buiten genoten in het zonnetje. Mike zit meer dan gebruikelijk op zijn praatstoel en laat ons regelmatig schaterlachen met verhalen over zijn ervaringen uit zijn tijd als ‘verhuurder’ van de Minervois Cruisers. Als hij al die verhalen op zou schrijven had hij zonder twijfel een bestseller. Pas tegen achten gaan de stoelen en de tafel weer terug aan boord en dan is het inmiddels ook al vrij kil.

Markt in Castelsarrasin. De meeste levende have is al verkocht.

Markt in Castelsarrasin. De meeste levende have is al verkocht.

Woensdag 22 mei.

Prachtig weer. Eindelijk kan Mike schilderen. Na de lunch nemen we afscheid en maken wij de lijnen los. Wij willen vanmiddag naar Castelsarrasin, waar we voor 2 nachten een plek gereserveerd hebben. Op donderdag is daar altijd een leuke en ontzettend uitgebreide markt, leuk om een paar uurtjes rond te wandelen. Dankzij Lyn van de Arcadia vinden we de voor ons gereserveerde plek: ze hebben de box-nummers plat op de kade gezet en niet tegen de opstaande kant, zodat je vanaf het water geen enkel nummer kunt zien. Na aanmelding op de capitainerie blijkt dat ze een vergissing gemaakt hebben en dat we in de box ernaast moeten liggen. Nogal een gedoe omdat de boxen supersmal zijn en de vingersteigers superkort; gelukkig is het vrijwel windstil maar zo’n manoeuvre kost dus wel een mooi half uur extra gehannes. Net als we daar mee bezig zijn arriveren bij toeval Laurence en Patrick, die op de werf vlakbij zijn geweest waar ze hun schip (de Zac) op de wal willen zetten (voor de verkoop). Van hen horen we het slechte nieuws dat Louisa (van de Tesserae) vorige week is overleden, na een rampzalig ziekteverloop. Vervolgens komt het volgende bericht van Jochem: hij moet volgende week terug naar het ziekenhuis voor een MRI. Hopelijk gaat het om reacties van de operaties van 4 jaar geleden, maar men wil voor alle zekerheid nader onderzoek. Weer spannend dus. Het is gelukkig rustig en stil in de haven en wij hebben het nodige om te overdenken.

Donderdag 23 mei.

Vanochtend volop zon, nauwelijks wind. De eerste ochtend dat het niet nodig is om de kachel een poosje te laten draaien. Tegen tienen samen naar de markt en een paar uur rondgekeken. Voor het eerst dit seizoen redelijk mooie dikke witte asperges gekocht. In de middag het anker en de boeg rondom schoongemaakt. Normaal kun je daar niet bij omdat we eigenlijk nooit met de neus naar de wal liggen. Was ook extra vuil geworden bij de tik tegen de sluisdeur. Ziet er daarna weer prima uit en ook hier vinden we geen enkele schade van die klap. Tegen zessen vallen de eerste druppels. Voor de komende 24 uur is ongeveer 30 mm regen voorspeld. De beide door de capitainerie voorgestelde restaurants zijn om 19.15 nog gesloten, zodat we ten leste maar weer neerstrijken bij ‘Saigon’, een overigens prima Aziatisch restaurant met een heerlijk 3 gangen-menu. Als we om 21 uur terug wandelen naar de boot is het inmiddels weer droog. Nog een lang telefoongesprek met Jochem gehad.

hierover volgende week meer

hierover volgende week meer

Vrijdag 24 mei.

De voorspelde regen is vannacht toch begonnen, vanaf ongeveer 2 uur komt het bij tijden met bakken uit de hemel, afgewisseld met periodes van wat minder hevige regen. We besluiten om pas rond de middag te vertrekken omdat dan de regen waarschijnlijk wat zal gaan minderen. In de gietregen zien we achtereenvolgens de Kinsarvik, de Heliox en de Villa Louise voorbij komen. Het wordt druk in Moissac. De laatste twee gaan overigens naar de buitenkade aan de rivier. In de loop van de ochtend wordt de lege box naast ons bezet door een boot die wordt bestuurd door …. Christophe. Die blijkt beter een Python-drive te kunnen monteren dan een jacht af te meren. Het kost me de grootste moeite om de boeg van dat jacht af te houden van onze achter-zijkant. Tegen 12 uur wordt het regenen minder heftig en gooien wij de lijnen los en zetten koers richting Moissac. Een kleine 2 uur later en 7 sluizen verder wordt het juist droog als we in onze thuishaven aankomen, waar Jim, als gewoonlijk weer een uitstekende plek voor ons heeft vrijgehouden. Sanne gaat naar de kapper om een afspraak te maken. Eind van de middag gaat het niet helemaal naar wens om enkele varensgasten te ontmoeten in de bar Compostella, geen idee waarom. Alleen Laurence komt opdagen. Die avond eten we asperges met ham en ei, heerlijk maar Hollandse asperges zijn beter.

als we dit gevaarte tenminste door de sluizen krijgen

als we dit gevaarte tenminste door de sluizen krijgen

Zaterdag 25 mei.

Het heeft vannacht voortdurend gegoten, maar in de loop van de ochtend klaart het op. We gaan samen met de auto naar de grote supermarkten even buiten het dorp en foerageren flink: alle wijn was nagenoeg op en ook het minder vloeibare voer kon best een aanvulling gebruiken. In de middag gaat het steeds harder waaien en voor vannacht is opnieuw veel regen voorspeld. Het is gelukkig niet meer zo koud en we kunnen dus tot laat in de stuurhut zitten lezen, overigens nog steeds met de gesloten wintertent. We blijven in ieder geval nog tot en met komende donderdag in de haven liggen in verband met een aantal afspraken waarover in het volgende bericht meer.

en dat is voortreffelijk gegaan

en dat is voortreffelijk gegaan

Logboek week 12-05.

Maandag 13 mei.

dat zit weer, hopelijk voor jaren (zie ook foto bij 7 mei

dat zit weer, hopelijk voor jaren (zie ook foto bij 7 mei)

Het lijkt nu toch een beetje zomer te worden. Christophe (van de werf in Castelsarrasin) belt met de mededeling dat hij pas vanmiddag tussen 3 en 4 uur kan komen. Ook goed, als ie maar komt. We rommelen wat aan, in afwachting. Uiteindelijk verschijnt hij tegen 7 uur, vergezeld van zijn indrukwekkende assistente. Excuses dat hij uren te laat is. Motor gedraaid, steeds bij een toerental tussen 400 en 600 inderdaad dat verontrustende ratelgeluid, alsof de koppeling niet pakt. Christophe heeft geen idee wat de oorzaak is en belooft om morgen tussen 9 en 10 een ‘echte’ monteur te sturen. Had hij dus beter ineens kunnen doen. Joop informeert ons over een aantal zaken betreffende het thuisfront.

Dinsdag 14 mei.

ook bij pech, Sanne zorgt altijd voor een fleurig tintje

ook bij pech, Sanne zorgt altijd voor een fleurig tintje

Opnieuw zonovergoten, het wordt nu ook wat warmer. Ik kom plotseling op de gedachte om Drinkwaard (motorleverancier) te bellen. Die komt vrijwel direct met een diagnose: naar alle waarschijnlijkheid (meer dan 90 %) is volgens hun de demperplaat aan vervanging toe. Meestal is dat al na een jaar of 10 maar in dit geval dus pas (?) na 15 jaar. Het is geen moeilijke maar wel een omvangrijke klus. Volgens Drinkwaard moet een goede monteur het in 4 uur kunnen klaren. (Kunst is om die hier ergens te vinden). Als ik die lage toerentallen zoveel mogelijk vermijd dan kan dat ding nog heel lang mee. Bel de werf in Castelsarrasin (via voicemail) dat die monteur niet meer nodig is. Uiteindelijk komt die monteur toch om half vier aanzetten, vergezeld van dezelfde assistente: zij hadden het bericht niet doorgekregen. Die monteur is overigens ook van mening dat het geluid van de ‘plaque amortisseur’ komt. Wij besluiten om nu toch maar te blijven liggen. De Puddleduck was al direct na de lunch vertrokken, dus we hebben weer de hele kade voor ons alleen.

Woensdag 15 mei.

Stralend weer, als je maar zorgt dat je uit de wind blijft. In de eerste sluis van de trap van Montech klimt Sanne de trap op en bedient de sluis, loopt naar de andere 4 sluizen waar ik de lijn steeds opgooi. Alleen bij de 3e sluis een kwartiertje oponthoud door een, als gewoonlijk, onduidelijke storing. Varen kalm Montech voorbij, nemen nog één sluis (la Vache) omdat daar net voorbij een mooi steigertje is. En natuurlijk, daar ligt de Puddleduck pontificaal net niet midden op de steiger. Met enig gehannes proberen we aan het resterende stuk steiger vast te maken, hetgeen even later uitstekend lukt, want juist op dat moment komt haar bemanning aangewandeld en de beide dames (?) verhalen die grote rode eend direct een meter of drie en dan liggen we perfect. Overigens, ik zou het bijna vergeten, het ratelend en soms krassend geluid bij lage toerentallen is vrijwel verdwenen. Ik let er wel scherp op om die frequenties te vermijden maar weet ook zeker dat het een stuk minder is. Krijg de indruk dat het toch ook iets te maken heeft met het rubber dat om de nieuwe as zit en daar soms niet mooi strak omheen. Het lijkt of een en ander zich nog moet zetten. Voor de 2e dag deze week loopt de temperatuur binnenboord op naar bijna 30 °C. Sanne gaat uitgebreid foerageren in de grote supermarkt in het dorp. Na het eten nog lang in de nog wel steeds gesloten stuurhut kunnen zitten. Super stille omgeving. We genieten.

Donderdag 16 mei.

alleen aan deze prachtige kade van Escatalens

alleen aan deze prachtige kade van Escatalens

De Puddleduck vertrekt om 8.30 uur. Wij besluiten om nog voor enkele dagen extra te foerageren en eind van de middag terug te varen naar Escatalens. Het weerbericht geeft namelijk voor de komende 3 dagen bar slecht weer aan: temperatuur 15 graden, non stop flink regen en een windkracht 5 á 6. En dan is die mooie nieuwe steiger met stroom en water wel zo aanlokkelijk. In de laatste van de 5 sluizen van de trap van Montech vraagt de sluiswachter of wij een jacht met motorpech dat net onder de sluis ligt, naar Castelsarrasin willen slepen. Ik had dat cavaille vanmorgen al gezien toen het voorbij kwam en op het stukje van 300 meter tussen ons en de sluis de motor 3 keer afsloeg en met enorme rookpluimen weer opgang kwam. Als ik hem zeg dat we hem tot aan Escatalens willen slepen, vindt de eigenaar dat niet ver genoeg en dus gaat het niet door. Hoe de goede man zich voorstelde dat ik hem door de sluizen kon slepen was mij niet duidelijk en uiteindelijk ook niet meer relevant. Bij Escatalens blijkt de steiger totaal verlaten: wij zijn de enige boot. In de namiddag wordt het nog best lekker weer.

Vrijdag 17 mei.

40 elektra- en 40 wateraansluitingen op 100 meter kade, overdone?

40 elektra- en 40 wateraansluitingen op 100 meter kade, overdone?

Inderdaad, in de loop van de nacht is het weer totaal omgeslagen: gierende wind, kletterende regen en met een temperatuur van 14 graden is het gewoon koud. En zo blijft het de hele dag.

Wat zijn wij blij met het elektrisch oliekacheltje dat we voor vertrek gekocht hebben, heerlijk warm en niet dat irritante geluid van zo’n simpel elektrisch blaaskacheltje. En meer valt er over deze dag niet te melden.

Zaterdag 18 mei.

Het weer is ietsje beter, veel wind en onbehoorlijk koud, maar in tegenstelling tot de voorspelling, meestal droog. In de middag soms zelfs een schuchter zonnetje. Maar we blijven lekker liggen. Noodgedwongen nietsdoen is het devies.

Zondag 19 mei

Voor de hele middag en avond is regen voorspeld bij een temperatuur van 17 graden. We doen dus ook vandaag maar niets.

Logboek week 5-05

Maandag 6 mei

Sanne werkt de beschadiging bij.

Sanne werkt de beschadiging bij.

Helaas hebben we eind van de dag (zie vorig bericht) nog geen nieuws van de werf in Castelsarrasin. We gaan overigens nog een ijskoude n acht tegemoet, vanmorgen vroeg was de temperatuur - 0° C. Verwachting komende nacht + 2°C. Ook daarvoor zijn we hier niet naar toe gekomen. Inmiddels stopt voor de zoveelste keer een wagen van de VNF bij ons steigertje met de opmerking dat we hier niet mogen liggen omdat het een wachtsteiger voor de sluis is. Na uitleg volgen dan direct excuses, hij wist van niks. De informatie en coördinatie bij de VNF is nog steeds als van ouds. Sanne loopt (afstand 3 kwartier) naar de winkels in Castelsarrasin. Na de lunch komt G. van de CarolyN vanuit Moissac weer informeren naar de toestand en heeft een plan bedacht om ons supersnel door alle volgende sluizen te krijgen. Prima plan, lief en behulpzaam, maar kan alleen als we morgen weer zouden kunnen varen. Dat wordt echter steeds minder waarschijnlijk: woensdag is in Frankrijk alweer een officiële feestdag, dus reparatie op z’n vroegst donderdag en dat is de dag dat we eigenlijk op de werf zouden moeten zijn. Dus moeten alle plannen herzien worden. Nogmaals alles in de machinekamer gecontroleerd op zoek naar een mogelijke oorzaak van de gebroken as. Niets gevonden. Dus de rest van de dag maar aan het weblog besteed. Stille avond, lang licht en nog niet al te koud.

Dinsdag 7 mei.

 ... daar hoort iets tussen

... daar hoort iets tussen

Ietsje beter weer, maar de kachel blijft ’s ochtends absoluut noodzakelijk. Werf gebeld, volgens Christophe kan het nu niet lang meer duren. Dat geeft de burger/schipper weinig goede moed. Het weer knapt iets op, flauw zonnetje en tenminste droog. Sanne schildert de beschadigingen aan de boeg op het berghout weg, één van haar specialiteiten: je ziet er niets meer van. Dus de VNF kan ook nooit meer zeggen dat we de deur geraakt hebben. Het is nu zeker dat we ons schema niet meer kunnen maken, dus Serge gebeld. Hij belooft ons donderdagavond te zullen bellen met een nieuw datumvoorstel. Is nu (zondag de 12e) nog niet gebeurd! C’est la France. We bellen wat met de kinderen en worden gebeld en gemaild door vrienden. Uit voorzorg (= noodgedwongen) gaat het water op rantsoen, want dat kan een probleem worden als we nog een aantal dagen moeten blijven liggen.

Woensdag 8 mei.

de gebroken as

de gebroken as

Grauw, koud en nat. Sanne loopt weer naar de winkels. Ik regel wat administratie, doe dus eigenlijk nauwelijks iets. En weer is een dag wachten voorbij

Donderdag 9 mei.

Op z’n Hollands gezegd: het is opnieuw pokkenweer. Maar dan plotseling, tegen twaalven, stop er een bestelbus bij onze ponton en daar is zowaar Christophe met de nieuwe onderdelen. Na een half uurtje werk is het zaakje gemonteerd en wordt er even proef gedraaid. Alles lijkt prima te werken. Over de kosten wil ik het niet hebben, maar het valt me niet tegen. Nu we weer kunnen varen is de druk van de ketel en kunnen we weer plannen. We besluiten morgenvroeg te vertrekken. Die halve dag maakt nu ook niets meer uit. Sanne loopt voor de laatste keer naar Castelsarrasin voor boodschappen. Ik regel met de havenmeester in Moissac dat hij de VNF waarschuwt dat we morgen om 10 uur willen vertrekken. We liggen in een serie van gekoppelde sluizen, dus iemand moet de sluis vóór ons in bedrijf stellen. Ik laat de motor draaien zodat we ook weer warm water hebben en heerlijk kunnen douchen. Het regent de hele avond zachtjes maar het is niet echt koud.

voorste stuk van de breuk

voorste stuk van de breuk

achterste stuk van de gebroken as

achterste stuk van de gebroken as

Vrijdag 10 mei.

Sanne haalt brood. De VNF laat op zich wachten, dus om 10.30 uur Jim nog maar eens gebeld en ja hoor, 2 minuten later gaat de sluis open: ze waren ons gewoon vergeten. Lekker vaarweer, weinig wind, aardig wat zon, aangename temperatuur. Weet je wat heel raar is: je vaart toch extra voorzichtig de sluizen in, het vertrouwen moet nog even terugkomen. De aanlegplek in St. Porquier is aanzienlijk uitgebreid, maar er ligt niemand. We varen nog een sluisje verder omdat we enthousiaste verhalen hebben gehoord over een nieuwe aanlegplek een klein stukje verderop, bij Escatalens. Inderdaad, een super de luxe aanlegsteiger met elektra en water, keurige toiletten etc. Dat alles kost (nu?) nog steeds niets, naar verluidt omdat de gemeente geen rekening had gehouden met de kosten van een apparaat, waarmee je tokens kunt kopen voor water etc. Dus vooralsnog ‘c’est tout gratuite’. Overigens blijkt het dorp bepaald niet op loopafstand te liggen. Tijdens het varen was inmiddels al opgevallen, dat naast een ander geluid (kan natuurlijk) het lijkt alsof bij hele lage toerentallen (bij versnellen of afremmen) de koppeling slipt. Verder lijkt het of de rubber om manteling van de Python-drive langs de as een beetje gaat uitpuilen en verdraaid in de huls zit. Dat zint me toch niet erg en ik stuur Christophe een sms’je daarover. Hij antwoord daarop dat hij maandag kan komen, want hij is het weekend afwezig. Wat ons betreft prima. We hebben nu geen haast meer en het weer is best goed, zonnig maar wel met een koude noordenwind (60 km/uur). In de namiddag dreigt schuin achter ons een geweldig onweer, het dondert zoals we nog nooit gehoord hebben en dat gaat non stop door, een paar uur lang. Maar bliksem zien we niet. De volgende dag horen we dat het in Moissac goed raak is geweest, hagelstenen als stuiters zo groot en behoorlijk wat beschadigde auto’s en overal autoalarmen die een kakafonie van lawaai veroorzaakten. Benieuwd hoe ons autootje er bij staat. Dat zien we dan over een paar weken wel weer. Overigens krijgen wij deze nacht wel veel en langdurig regen.

Zaterdag 11 mei.

hagelstorm op komst

hagelstorm op komst

Buiten is het fris, binnen valt het mee. Na een klein halfuur is de kajuit al op temperatuur. Het blijft de hele dag hard tot stormachtig waaien uit het noorden. Ik geef het schip een uitgebreide wasbeurt, Sanne een grote poetsbeurt binnen. Nauwelijks vaart. Tegen vijven komt zowaar de CarolyN aangevaren en meert vóór ons af. Hun verfklus zit er op en zij gaan nu richting Sète. Een uitgebreide en genoeglijke borrel volgt. Zij gaan morgen verder richting Toulouse, wij wachten nog even op antwoord van Christophe voor de controle van de Python-drive. Nog geen reactie op mijn laatste sms’je aan hem. De wind neemt later op de avond ietsje af, maar tegen 24 uur regent het weer volop.


tenslotte: mooie en super rustige kade én mooi weer

tenslotte: mooie en super rustige kade én mooi weer

Zondag 12 mei

Eindelijk een dag met grotendeels zon, aangenaam warm, maar je moet wel uit de wind blijven want die is nog steeds koud en uit het noorden. Helaas nog geen bericht van Christophe, dus we weten niet of hij morgenvroeg komt. Zonder een specialistische controle gaan we niet verder. Maar we liggen hier prima en het wordt morgen nu eindelijk echt mooi weer.

Logboek week 28-4 en deels week 5-5

Een week die ons nog lang zal heugen.

Zondag 28-4.

We gaan maar eens naar de grote uitgebreide markt in het centrum va het dorp Ook al is het zonnig, het blijft (on)behoorlijk fris door de koude wind uit het noorden. Kopen een nieuw horloge- bandje, ongeveer even duur als mijn 6 jaar oude horloge waarvan het bandje op breken staat. Vervolgens bij de hoeden- en pettenkraam vinden we eindelijk een min of meer echte schippers-pet, waarnaar we al jaren op zoek zijn. Terug aan boord naait Sanne daar onmiddellijk het embleem van onze thuishaven (Hedel) op. Staat wel een beetje Duits maar eindelijk heb ik er tenminste weer een.

Maandag en dinsdag treffen we de laatste voorbereidingen voor ons vertrek. Eigenlijk hadden we woensdag al willen vertrekken, maar ja: 1 Mei en dan is in Frankrijk alles dicht en zelfs de sluizen worden niet bediend. De planning is nu om donderdag 2 mei te vertrekken naar de jachthaven van Toulouse en daar op zondag de 5e aan te komen. We hebben dan nog een paar dagen om voorbereidingen te treffen want op donderdag de 9e moeten we daar het dok in.

Donderdag 2 mei.

Vertrek 11.35 uur: 2 motoruren gedraaid, 3 sluizen op de motor en toen nog 1

We zijn bijtijds op, want er moet eerst nog even een gasfles gehaald worden. Die is nog net niet helemaal leeg, maar hier kunnen we nog snel even met de auto een nieuwe halen en in Toulouse is het een onmogelijk eind sjouwen met zo’n loodzwaar ding. Maar dat ‘snel even’ valt nogal tegen want bij de eerste twee winkels zijn ze nog in 1 mei stemming en kunnen we in de namiddag pas terecht. Bij de 3e poging lukt het uiteindelijk. Vervolgens ook nog 3 apotheken bezocht alvorens ik een paar katoenen handschoenen te pakken krijg in verband met wat onduidelijke vervellingen en kloven in de handpalm.

Steiger net boven de sluis

Steiger net boven de sluis

Uiteindelijk om 11.30 vertrekken we. De eerste 3 sluizen gaan vlotjes; Sanne loopt op de wal mee om in de sluis steeds de lijn op te vangen die ik opgooi. Gaat op die manier een stuk sneller dan wanneer ze in elke sluis omhoog moet klimmen om vervolgens het sluismechanisme in werking te stellen. Bij de 3e sluis komt ze aan boord want de afstand tussen de 3e en de 4e sluis is te groot om te lopen. Dus stop ik in de ingang van de 4e sluis met de bedoeling Sanne af te zetten bij de trap naar boven. Ik vaar verder de sluis in en wil stoppen bij die trap om een lijn over te zetten, maar dan gebeurt het. Of liever er gebeurt helemaal niks: gas achteruit om te stoppen maar het schip loopt gewoon door. Vooruit gas doet niets, achteruit net zo min. De boot is niet te stoppen en er is geen tijd om een lijn aan wal te krijgen. Met een, ondanks de minimale snelheid, toch tamelijk forse klap komen we tegen de betonnen sluisdrempel en tegelijkertijd tegen de sluisdeur tot stilstand. Absolute verbijstering …. wat is er in hemelsnaam aan de hand. Schip op de hand een paar meter achteruit getrokken en vastgelegd. Mijn eerste gedachte is: schroef verloren. Motorluik open en alles controleren: na enig zoeken blijkt dat als ik gas geef de schroefas helemaal niet draait, noch vooruit noch achteruit. Dan zie ik dat de as van de python-drive naar de keerkoppeling wel erg slingert. Als ik probeer of die los zit is vervolgens de diagnose snel gesteld: as van de python-drive gebroken. Conclusie: voorlopig eindigt deze reis hier. Ondertussen liggen we wel onder in de sluis en weten niet goed wat te doen. Een voorlopige inspectie van de voorkant van het schip laat vooralsnog geen ernstige beschadigingen zien, inspectie van het vooronder: we maken geen water, althans nu nog niet. (Pas 2 dagen later zien we dat het berghout aan stuurboord toch wel een forse beschadiging heeft opgelopen). Klaarblijkelijk zijn we met de boegpunt net op de waterlijn tegen de betonnen drempel aangelopen. Gelukkig heeft Sanne nog wel een boei aan de voorkant tussen schip en sluisdeur kunnen krijgen maar die draaide weg, waarna we de sluisdeur toucheerden. Zo te zien is de deur niet (erg) beschadigd en er lekt niets. Ik bel de havenmeester van Moissac om te informeren of daar iemand is die ons kan helpen, maar er is op dit moment niemand. Sanne belt ondertussen de VNF want wij houden natuurlijk alsmaar de sluis bezet. Na ongeveer 20 minuten verschijnt er een VNF-er. We besluiten de sluis vol te laten lopen hetgeen na een poosje lukt (het elektrisch systeem is mogelijk ook geschrokken). Daarna trekken we het schip naar een steigertje ongeveer 150 meter boven de sluis en maken vast. Gelukkig een VNF-er die zijn niet onaanzienlijke gewicht daarbij volledig kon inzetten. Onze goede havenmeester Jim belt dat hij de werf in Castelsarrasin heeft gebeld en bereikt en dat de baas Christoph over een uurtje bij ons zal zijn om de ramp verder te inventariseren en mogelijk een oplossing te bieden. 2 Uur later arriveert die goede man, bevestigt mijn diagnose en heeft binnen een kwartier de as met bij behorende koppelstukken gedemonteerd. Hij belooft alles te zullen doen om zo gauw mogelijk de zaak te repareren, maar is afhankelijk of en hoe snel een nieuwe as is te verkrijgen. Maar ja, we zijn hier wel in Frankrijk. Dat maakt ons niet erg hoopvol. Die avond inspecteren wij herhaalde malen het vooronder en de vloer in de voorste hut maar alles blijft kurkdroog. Helemaal gerust zijn we desondanks nog steeds niet. Om toch nog maar iets nuttigs te doen knipt Sanne al mijn mooie krullen af waardoor de gevoelstemperatuur aanzienlijk daalt.

.. en daar liggen we nu dus noodgewongen

.. en daar liggen we nu dus noodgedwongen

Per saldo, we liggen tussen sluis 22 en 21, op een super rustig plekje aan een prima steiger en op een redelijk te belopen (3 km) afstand (voor Sanne, die graag zo nu en dan een stukje loopt) van winkelvoorzieningen. Dat had slechter gekund. De vogels zingen en fluiten de hele nacht door om ons op te vrolijken en wakker te houden.

Vrijdag 3 mei.

Regen en koud. Tot onze verbazing stopt er als we net het ontbijt op hebben een auto naast het schip. De kanaal tamtam blijkt weer goed te werken. Het is Serge, de baas van de werf in Toulouse. Via de havenmeester van Moissac en de baas van de werf in Castelsarrasin heeft hij van onze situatie vernomen. We overleggen wat de mogelijkheden zijn: als de as pas woensdag gemonteerd kan worden kunnen we niet meer op tijd in Toulouse in het droogdok zijn. Het overdekte dok is voor de rest van het jaar helemaal volgeboekt, maar eventueel ziet Serge kans om ons in september in het open dok te hebben, maar dan moeten we wel wat extra dingen bedenken om te regelen dat onze diepgang met 5 cm afneemt: alle water uit de tanks en vijf of zes forse kerels op het voordek. Ons diepste punt is de scheg achter en 5 cm zou genoeg moeten zijn om over de drempel van het dok te komen. Maar alles hangt af van wanneer de nieuwe as zal arriveren. In de middag kom ik tot de ontdekking dat we kennelijk de sluisdeur toch stevig geraakt hebben: op het berghout stuurboord voor zit een flinke buts en een diepe kras er net naast. Verzekering geïnformeerd, die vrolijk meedeelt dat ik al zo lang geen schade meer gemeld heb dat mijn eigen risico nagenoeg vervallen is. Overmorgen maar even bijwerken, morgen regent het de hele dag. In de avond wordt het bitter koud, maar Sanne is zo lief om als kruik te fungeren.

Zaterdag 4 mei.

Gelukkig geen schade aan de deur (zo te zien)

Gelukkig geen schade aan de deur (zo te zien)

Het regent nagenoeg non stop en het is gemeen koud, vooral door de wind. Dus er valt niks te doen en evenveel te vermelden. Vrinden uit de haven (J. en M.) die nog bezig zijn met het verfwerk aan hun schip, komen langs om te informeren of zij ons met iets kunnen helpen. En ook de havenmeester informeert met regelmaat of er nieuws is.

Zondag 5 mei.

Kil maar droog. Sanne repareert (= schuurt weg) de schade aan het berghout zo goed mogelijk en vervolgens brengen we een dikke laag menie met owatrol er op aan. Van 10 meter afstand zie je er nauwelijks iets meer van. Enkel jarige vrienden en kinderen en familie gebeld en verslag gedaan van onze tot op heden super korte reis. We bereiden ons voor op een bar koude nacht, temp 0 °C. Gelukkig kunnen we de motor wel draaien, en dus hebben we lekker gedoucht.

Zomaar even iets heel anders. Duidelijk te zien hoe de klimop een boom kan aantasten

Zomaar even iets heel anders. Duidelijk te zien hoe de klimop een boom kan aantasten

P.S.1.  Om de foto’s te vergroten er even op dubbel klikken.

P.S.2 Sorry voor de kleine letters, maar dat zag ik pas na publicatie

Logboek Artemis, week 14-04-2019

Een nieuw jaar, een nieuwe poging.

De Karanja onze buurman de afgelopen winter

De Karanja onze buurman de afgelopen winter

Na de redelijk mislukte pogingen de afgelopen 2 jaar om een logboek bij te houden, dit jaar een nieuwe poging. Het zal geen verslag van dag tot dag worden, maar meer even laten weten wat ons zoal heeft beziggehouden de afgelopen week en waar we verblijven of naar toe gaan.

Hoewel we naar ons eigen idee de reis beter dan ooit voorbereid hadden, vertrokken we toch een kwartier later dan gebruikelijk, zondagochtend om 8.15 uur. Het weer voortreffelijk, perfect om te rijden, Parijs hopeloos druk, behoorlijk wat vertraging, een paar uur later een ernstig ongeluk in de buurt van Cahors met een flink oponthoud. Uiteindelijk waren we precies 12 uur later in Moissac.

Snel de meest noodzakelijke spullen mee naar de boot, een stevige borrel en vervolgens doodmoe de ondertussen door S. opgemaakte bedden in.

Onze plek voor de komende weken

Onze plek voor de komende weken

Het weer is de hele week best wel lekker, zon meestal tamelijk gesluierd, ochtenden (on)behoorlijk fris, ’s middags aangename temperatuur, tegen einde van de week zelfs warm. Opvallend: de eerste 2 nachten een leuk op het dek tinkelend regentje en verder de hele week wind uit oostelijke richtingen en droog.

Maandagochtend onmiddellijk naar de overkant van de haven gevaren, waar de auto op luttele meters van de boot kan staan, thanks to Jim onze onvolprezen capitain of the port. Het kost een volle dag om de auto leeg te krijgen; jaar in jaar uit denken we dat het wel minder wordt maar het wordt gewoon steeds meer. En de werkdag duurt ook niet zo lang want om 5 uur worden we voor de eerste borrel (in Moissac wel te verstaan) bij onze achterburen (Ian en Nicky van de D.) verwacht. Meteen al onze goede voornemens om het dit jaar eens wat kalmer te doen aan flarden.

Gangboord na de winter

Gangboord na de winter

Woensdag, donderdag en vrijdag eindeloos gepoetst, S. binnen en ik buiten. Na 3 dagen hard werken is ons bootje weer zeer toonbaar. Als beloning vrijdag om 18 uur naar Compostella, nee niet in Spanje, maar hier in Moissac bij de markt, hetgeen onze nieuwe stamkroeg schijnt te zijn.

Fantastisch, er zijn de laatste dagen overal uit de wereld weer mensen naar hun bootje gekomen en er is dus veel te bepraten onder een goed glas. Na afloop konden we nog net een pizza verorberen en zijn vervolgens doodmoe maar volgedaan in bed gevallen.

Zaterdag uitgebreid boodschappen in de grote supermarkt. In de namiddag komen Gill & Mike op de borrel en het werd weer laat, bovendien kun je zo wel naar de supermarkt blijven rennen.

Dek na de winter

Dek na de winter

Zondag rustdag én -redelijk onverwacht- het weer was er ook naar. Voortdurend een prutserig regentje en vele graden koeler. Maar wel lekker om even bij te komen. Alhoewel ons nieuwe oliekacheltje in de namiddag en avond wel even bij moet springen, fantastisch ding: heerlijk warm en absoluut geruisloos.

Het resultaat van ijverig poetsen

Het resultaat van ijverig poetsen

Deel 4: Zondag 10 juni tot en met donderdag 21 juni 2018.

Dat volgende deel komt aanzienlijk eerder dan verwacht. Afgelopen maandag behoorlijk, nee … onbehoorlijk veel pijn aan de afgebroken tand, die te hoog staat. Tandarts slijpt er een stuk af en stelt voor om een plaatje te laten fabriceren voor de inmiddels nu dus 2 ontbrekende snijtanden. Dat kan a.s vrijdag klaar zijn en zal het als voorlopige oplossing wel houden tot eind oktober. Wij blij, zagen de vakantie al deels in rook opgaan, maar kunnen nu dus a.s, zondag alweer terug.

Zondag 10 juni.

aanlegplek Valence d'Agen

aanlegplek Valence d'Agen

Terug naar het schip. Vertrek om 7.30 uur. Zowaar op tijd. Nu kan de nieuwe koelkast dus wel mee, want verder hebben we niet zo veel bagage. Tot halverwege Frankrijk prima weer, daarna zware regen, soms zo erg dat je niet meer kon zien in welke baan je reed. Vanaf Orleans wil de navigatie ons bij vrijwel elke afrit af laten slaan omdat verderop de weg afgesloten zou zijn. Maar wij geloven dat niet en hebben geluk; een stuk voor Toulouse, net op het punt waar wij toch van de weg af moeten om vervolgens de snelweg naar Bordeaux op te gaan blijkt de weg afgesloten. Gelukkig is het ‘telepeage’ tolpoortje voor het vrachtverkeer (uiterst rechts) nog vrij gehouden en kunnen we dus nauwelijks gehinderd doorrijden. Om 20.30 uur aan boord. Bagage binnenboord gebracht, Sanne haalt snel een broodje kebab. Net op tijd, om 21 uur barst er een onvoorstelbaar heftig onweer los, lichtflits na lichtflits terwijl de regen met bakken uit de hemel valt. De dekken overstromen aan alle kanten, maar gelukkig nergens lekkage, zelfs niet in de wintertent. Ook tijdens de nacht blijft dit tropisch gebeuren doorgaan, maar we zijn moe genoeg om toch lekker te kunnen slapen.

Maandag 11 juni.

begin van de kortste nacht

begin van de kortste nacht

In het dorp is her en derwaarts aardig wat schade na vannacht, putdeksels omhoog geknald (je zult maar in zo’n gat rijden), straten staan nog steeds blank en een winkelcentrum aan de rand van het dorp is compleet overstroomd (en dus gesloten). De rivier stroomt snoeihard en het water staat tot aan de bovenrand van de kade. In de late namiddag arriveren B & W en daar drinken we een flesje op. H. van de Progres gebeld voor zijn verjaardag; hij ligt nog steeds te wachten tot de stroom van de Rhône wat afneemt. Tijdens de nacht toch weer een stevig onweer, maar minder erg als gisternacht, of wen je eraan?

Dinsdag 12 juni.

We gaan de nieuwe koelkast installeren, dus eerst de kajuitdeur verwijderd om de koelkast naar binnen te krijgen. Dan de oude koelkast eruit en vervolgens eindeloos passen en meten, bovenplaat er af etc. Het moeilijkst is nog het waterpas stellen, hetgeen tenslotte lukt door een lat onder de niet verstelbare achterkant te schuiven. Aan verstelbare voorpoten heb je niet veel als het probleem aan de niet verstelbare achterkant zit. Uiteindelijk kost het ons bijna de hele dag, maar dan staat ie ook perfect.

Woensdag 13 juni.

lavoir in Valence d'Agen

lavoir in Valence d'Agen

Goed weer, de zomer lijkt eindelijk begonnen. De nieuwe koelkast draait nu prima, dus de oude de wal op en daar wordt hij uiteindelijk opgepikt door L & P voor in hun nieuwe werkplaats, zij blij en wij blij. We knappen het schip op na alle regen (met Sahara zand). Sanne maakt ’s avonds een onwijs lekkere vissalade. Het wordt nu echt vakantie.

Donderdag 14 juni.

Ik ga naar Agen met de auto, achter Bill rijdend die daar zijn huurauto moet inleveren. Helaas mist hij de afslag, de volgende afslag blijkt 27 km verderop! Dus via een N-weg weer terug, zo zie je nog eens wat van Frankrijk. De weg loopt grotendeels naast de Garonne, hoog water, sterke stroom, veel drijfhout en zand in het water. In de namiddag komt Fanny van de Karanja om ons te interviewen over oude schepen en hun opvarenden; een liefhebberij voor haar blog, overgehouden aan haar vroegere werk voor een tijdschrift. Daarna begint een uitgebreide en overheerlijke bbq aan boord van de Zac van L & P, met eveneens de bemanning van La Perle (N & K). Het toetje, gemaakt door L. was een superlekker zalfje met daarin vele van alcohol doortrokken kersen.

Vrijdag 15 juni.

We worden wakker van getik op het dek: regen!. Vervolgens regent het net niet continu, maar wel vaak. Water getankt, gedouched en naar de Sunbeam voor de welbekende Vrijdagmiddag sessie. Speciale gelegenheid vanavond: Ian en Kaz vertrekken voor enige tijd naar Engeland voor familiebezoek. Ook Mike (van de Calando) is er, hij past op hun huis en hond. Is 2 jaar niet in de haven/aan boord geweest na het overlijden van zijn echtgenote. Wij krijgen overigens wederom slecht bericht over gezondheidsproblemen van iemand uit onze kennissenkring in NL

Zaterdag 16 juni.

Het lijkt nu toch echt zomer te worden. We zetten al onze twijfels opzij, verwijderen de wintertent, maken de achterkant van het dak van de stuurhut uitgebreid schoon, schilderen en zetten het zomertentje er op. De stuurhut is nu ruimer, lichter en lijkt groter, het is zomer!! Dus wordt er ook direct buiten gegeten. Zoonlief meldt zich af voor zijn vakantie.

Zondag 17 juni.

Frisse nacht, sombere ochtend. Sanne gaat naar de markt en ik zet de puntjes op de i : ook een heel licht tentje moet aan boord stormvast opgesteld zijn. Na de lunch uitgetest of de wasmachine werkt op de nieuwe omvormer: alles werkt voorbeeldig. Dus om te wassen zijn we niet meer afhankelijk van walstroom. Alles is nu klaar en we besluiten morgenvroeg te vertrekken. De weersvooruitzichten zien er voortreffelijk uit.

Maandag 18 juni.

Heerlijk, droog en zonnig weer. Sanne bezoekt de CA en gaat daarna uitgebreid boodschappen doen. Ik dacht: ze gaat even wat laatste dingetjes halen, maar 2 ½ uur later toch maar even gebeld wat er nu aan de hand was; niks dus. Ondertussen was het schip geheel varensbereid en zo vertrekken we dus om 13.10 uur uit de haven. Enkele uren later leggen we aan in Valence d’Agen. Bill en Winnie liggen daar al een dag en dus volgt er een uitgebreid aperitief.

Dinsdag 19 juni.

Het weer wordt alsmaar mooier, zo kennen wij het hier. Sanne gaat met onze Amerikaanse vrienden naar de zeer uitgebreide weekmarkt; ik ben niet meer zo in voor al die markten, ze zijn allemaal hetzelfde. Tegen zessen een drankje met hun bij ons aan boord. Aan de overkant van de haven raakt het inmiddels aardig vol met huurboten: de Baise is weer gestremd door het hoge water. Dat geeft veel extra huurboten op dit stuk van het kanaal. Daardoor ontstaan de nodige troubles met de enige vaste ligger hier wiens elektra aansluiting door een stelletje super lompe Engelsen wordt ingepikt. De Engelsen verliezen en moeten verkassen. Uit wraak beginnen zij tegen 23 uur (on)behoorlijk veel muziekachtig geluid te maken, maar tegen 24 uur heeft nog niemand daarop gereageerd en dus stoppen zij ook maar.

Woensdag 20 juni.

De Gretige Henriette vertrekt omstreeks 10 uur richting Agen. Wij blijven nog een dagje liggen, poetsen het schip een beetje en maken nader kennis met Dirk(?) van de Ampenan uit Emmeloord. Hij heeft een (sleep?)bootje, gebouwd ergens in de jaren dertig en woont daar alweer een aantal jaren op. We hebben hem in de afgelopen jaren al vaker ontmoet maar het is nog nooit tot een nadere kennismaking gekomen. Boeiende vent, die veel over de wereld heeft gezworven. Jammer dat ik afgelopen winter niet meer gegevens over zijn schip boven water heb kunnen krijgen.

Donderdag 21 juni.

volle bak met huurboten

volle bak met huurboten

Wederom prachtig weer. We varen maar enkele km’s en één sluis verder, bij La Magistère is een schitterend plekje, echt in the middle of nowhere. Het aanleggen is wat lastig omdat het een brandnetelrijk kantje is met wat verrotte planken als beschoeiing. En we worden beloond voor onze moeite: plotseling loopt een hertje op slechts enkele meters van ons vandaan, kijkt even en denkt: ‘O, zij weer’ en loopt vervolgens parmantig verder. Waarom ligt er op zo’n moment nooit een camera bij de hand.

Vrijdag 22 juni.

Op ons dooie akkertje naar Agen gevaren. En dan gebeurt het.

2 hardhouten planken gebroken met één arm

2 hardhouten planken gebroken met één arm

Tijdens het varen viel het me op dat de motortemperatuur steeds richting 87 graden ging en dat is net 3 á 4 graden meer dan eigenlijk zou moeten. Dus in Agen aangekomen leggen we aan op het enige plekje aan de wal dat nog vrij is. En om een lang verhaal kort te maken: ik wil het koelwater controleren, probeer een handpompje uit de gasbun te pakken, dat lukt maar daarna doe ik een stap achteruit en vergeet totaal dat het luik van de machinekamer open staat. Dus donder ik achterover, half in het open luik en half tegen de stuurstoel en op de stuurstoelstand-verhoging. Daarbij sla ik helaas de eerste twee planken van die verhoging doormidden maar nog meer helaas ook mijn onderarm. Naar het ziekenhuis, diagnose bevestigd, arm in het gips en terug aan boord. Veel overleg met allerlei mensen wat te doen. Eén ding is duidelijk, verder varen met een net gebroken arm is geen optie. Na overwegen van allerlei mogelijkheden besluiten wij om terug te varen naar Moissac, onze winterhaven. Vrienden komen morgenvroeg om 7 uur met de trein naar hier (Agen) en zullen ons helpen om in één dag terug te varen. En dat is prima gelukt.

Conclusie: we liggen tenminste de eerste 6 weken in Moissac en kunnen niet varen.

Dus voorlopig ook geen blog meer, hoe boeiend ons verblijf hier ook mag zijn.

Deel 3: Dinsdag 22 mei tot en met maandag 4 juni 2018.

Dinsdag 22 mei

De kermis wordt afgebroken, eind van de ochtend vertrekken de eerste wagens al: truck met enorme oplegger, daarachter een minstens zo lange aanhanger en daarachter vaak dan nog een caravan. Met dit soort combinaties zou in NL helemaal niet gereden mogen worden zonder speciale begeleiding. In Frankrijk mag het wel, maar ze mogen er niet mee op de snelweg komen. We genieten van het prachtige weer.

Woensdag 23 mei.

Het afbreken van de attracties kost ook meerdere dagen

Het afbreken van de attracties kost ook meerdere dagen

Weblog afgeschreven, foto’s erbij gezocht. Het is een beetje een rommeltje geworden omdat we met 2 verschillende camera’s hebben gewerkt en de lijst daardoor niet chronologisch wil worden. Toch maar alles op het internet gezet. Kost best wel veel tijd. Nigel belt plotseling dat hij morgen i.p.v. zaterdag de nieuwe lader/omvormer komt installeren. Dan zijn we eindelijk van het probleem af dat de huidige 20 jaar oude omvormer geen sinuscurve produceert, hetgeen ons juist deze week de zoveelste tandenborstel-lader heeft gekost. Na enkele uren op de blokcurve van de huidige omvormer zijn die apparaatjes wijlen. Bovendien kan de wasmachine dan voortaan ook op de omvormer draaien. Overigens een prachtige dag vandaag.

Donderdag 24 mei.

Om 11 uur arriveert Nigel. Sanne heeft de ‘meterkast’ al ontruimd. Aanvankelijk dacht ik dat het vervangen van een apparaat van 20 jaar oud door een nieuw exemplaar wel betrekkelijk simpel en snel zou verlopen, maar dat viel tegen. Eén ding moeten we nu dan maar voor eens en altijd onthouden: afschakelen van de woon-accu’s, de start-accu en de zonnepanelen is niet voldoende om alles spanningsvrij te maken; ook de accu van de boegschroef dient afgekoppeld te worden. Pas tegen 16 uur werkt alles weer zoals het moet. Voor de liefhebbers onder jullie: het betreft een Victron Combi Multi plus, vermogen 3000 Watt, zuivere sinuscurve, instelbare walstroominput, lader voor 2 accusets max 120 Amp., automatische inschakeling omvormer en afschakeling lader. Dus hopelijk komt hiermee een eind aan de eindeloze rij laders voor onze tandenborstels en zijn we voor allerlei dingen niet meer afhankelijk van de walstroom. Zelfs de wasmachine moet nu op de accu’s kunnen draaien. Alleen een beetje zon op z’n tijd voor de zonnepanelen zou wel handig zijn. Vandaag was die bijdrage best wel aardig overigens, maar ja, hele dag gesleuteld in het bootje dus.

Vrijdag 25 mei.

Tot ons grote genoegen blijkt alles de volgende ochtend nog steeds perfect te werken. Voor de rest een sombere windstille ochtend met flink oostelijke wind. Die middag klaart het zowaar op en is het welhaast een half uur droog zodat de gebruikelijke vrijdagborrel in de Sunbeam zelfs buiten plaatsvindt. Maar het is nog echt geen Frans vakantieweer. Bovendien komt er met alle regenbuien een berg Saharazand mee zodat je wel aan het zwabberen kunt blijven. Via de bunkerboot in Zaltbommel in contact gekomen met hun brandblusapparatuurleverancier. Conclusie: nieuwe kopen is net zo voordelig als de oude laten controleren en hervullen.

Zaterdag 26 mei.

2 van de 8 bogen volledig verstopt door drijfhout

2 van de 8 bogen volledig verstopt door drijfhout

Schip grote wasbeurt, Sanne stelt de wasmachine uitgebreid op de proef want vandaag is het voorlopig de laatste droge dag. Begin van de middag ligt alles al weer op de bedden. Ondertussen de lattenbodem van mijn kooi vastgezet zodat ik niet meer wakker wordt van het gekraak en gepiep ervan als ik mij omdraai in de sponde. Rustige en warme avond met wel overal rondom ons heen dreigende onweersbuien, maar in Moissac geen spatje. We genieten van een uitgebreide en overheerlijke koude vismaaltijd. Later horen we dat deze avond iets ten NW van ons een groot aantal wijngaarden door noodweer zwaar beschadigd zijn.

Zondag 27 mei.

Sanne ziet kans om over het opstapje van de keuken naar de kajuit te struikelen en hoewel er eerst niets aan de hand lijkt heeft ze even daarna een dikke enkel en kan later op de middag nauwelijks meer lopen. Ik help Jim, Ian en Jerome met het (via de dubbel-sluis) naar de rivier brengen van alle pontons voor de buitensteiger. Sanne strompelt ondertussen naar de markt en koopt zowaar een paar schoenen. Omstreeks lunchtijd begint het weer te druppelen, hetgeen geleidelijk overgaat in regen en vervolgens een beetje in buiig weer. (Later die avond horen we van het noodweer in Limburg). In de loop van de middag stijgt de niveaumeter van de vuilwatertank plotseling naar code rood (= vol), terwijl het even daarvoor nog code blauw (= bijna leeg) was. Na meer dan een uur worstelen om de klep van de tank los te krijgen blijkt die inspanning terecht: de tank is voor 90% vol. Bij het buitenboord pompen van de inhoud valt op dat de pomp eerst een hele tijd moet lopen voordat het niveau begint te dalen. Als het niveau niet meer daalt zit er nog steeds een laag van ongeveer 5 cm in de tank: shit denk je dan (overigens een terechte gedachte), hoe krijg ik dat eruit. We besluiten dat een grote verdunactie de enige mogelijkheid is maar dat kan ook op een ander moment en ook liever niet in de haven. Dus volstaan we met het opnieuw kalibreren van de tank, waarna alle controle lampjes het plotseling weer perfect doen. Ja, in het grote boek staat ook: één keer kalibreren per jaar is meestal voldoende. En het was zeker 2 jaar geleden! Na zo’n klus ben je toch wel heel blij dat we aan boord de mogelijkheid van een uitgebreide (en hete) douche hebben. Die avond eten we weer overheerlijk in ons favoriete restaurant en maken een juiste keuze: we eten binnen, waar nauwelijks gasten zijn, die zitten allemaal buiten. Tot er een formidabele onweersbui zich ontlaadt, nauwkeurig boven het terras van het restaurant: ineens werd het druk binnen!. Na verloop van tijd wordt de bui minder heftig en wandelen we samen, innig gearmd onder één paraplu, terug naar de boot.

Maandag 28 mei.

opbouw van de pontons die zomers op de rivier liggen

opbouw van de pontons die zomers op de rivier liggen

Somber en nat weer, het heeft de hele nacht geregend. Dat is dus tot daar aan toe, maar met die regen komen bergen Sahara-zand mee en als je dat mengsel op je schip laat opdrogen verandert de kleur van de verf van wit in gelig roodbruin en daar wordt deze schipper niet blij van. Na de lunch weer uitgebreid gefoerageerd bij de verschillende supermarkten (het gaat inmiddels beduidend beter met Sanne’s voet), minstens 2 kilo kersen gekregen van Laurence en daarna onszelf opgesloten in de kajuit om vervolgens de hele avond (en nacht) te luisteren naar het gekletter van de regen op het dek.

Dinsdag 29 mei.

Direct na het ontbijt naar de rivier vertrokken om te helpen bij het opbouwen van de ponton-steigers en die vervolgens op hun plek te slepen op de steeds harder stromende rivier. Blijft wel de vraag of dit slim is bij het snel wassende water, maar dat zien we morgen wel weer. Ondertussen ruimt Sanne het schip op en pakt spullen in voor ons vertrek morgen richting NL. We gaan via Mirepeisset (bezoek aan onze wijnboer) en via Valence (bezoek en overnachting bij vrienden) en willen dan vrijdagavond in Driebergen aankomen. Een en ander is natuurlijk wel afhankelijk van allerlei situaties die zich kunnen voordoen als gevolg van de stakingen en acties die op dit moment overal in Frankrijk plaatsvinden. In de namiddag wordt het zowaar droog en ook wat warmer, maar tegen elf uur regent het alweer behoorlijk.

Woensdag 30 mei.

Auto ingepakt en op weg. Weer is bewolkt maar droog, inpakken kost toch altijd ook nog wel wat tijd. Om 9.30 uur zijn we onderweg. Een dikke 2 uur later zijn we bij de familie Creusard en een half uurtje later is de wijn geladen en zijn we onderweg richting Valence. En dan vergeet ik even dat mijn voortanden niet meer in de beste conditie zijn, probeer een stuk stokbrood af te bijten en krak: vermoedelijk gebroken tand, natuurlijk juist dié, naast de dummy die ik al had en die nu dus ook los zit. Opvallend: het doet nauwelijks pijn, zolang er geen druk op de gebroken tand komt. We komen op precies de geplande tijd bij onze vrienden aan. Die zijn weliswaar nog druk bezig, samen met 2 familieleden, met weer een nieuwe verbouwing van hun toch al schitterende boerderij, maar de belangrijkste klus voor vandaag was gelukkig nagenoeg klaar. We genieten van het weerzien met een heerlijk glas wijn en daarna een overheerlijke maaltijd. Later op de avond opnieuw onweer en vrijwel de hele nacht stromende regen.

Donderdag 31 mei.

de somberste meimaand in jaren

de somberste meimaand in jaren

Na telefonisch overleg met mijn tandarts is de beslissing gevallen. We blijven niet nog een dagje maar rijden vandaag meteen door naar NL, zodat ik morgen (vrijdag) nog even naar de praktijk kan. Wat ontzettend jammer, zijn we voor het eerst na vele jaren weer eens bij onze vrienden hier, moeten we na eigenlijk maar een paar uur al weer weg. Dat laatste blijkt vervolgens nog niet zo simpel: onze auto komt met geen mogelijkheid door het kletsnatte gras en de volledig doorweekte (klei)bodem tegen de flauwe helling omhoog. Na het verplaatsen van de andere auto’s, die iets hoger naast het huis staan, komt onze Honda uiteindelijk over de hobbel heen, vooral ook dankzij het duwen van de gastheer en zijn beide gasten. Zowel de duwers als de auto zien er na deze escapade niet uit: overdekt met modder vanaf de slippende wielen. Het grasveld ziet er niet uit door de gemaakte sporen. Na ten afscheid een kop koffie vertrekken we, stoppen na een paar km bij een Intermarché om de dikke laag modder van de auto en uit de wielkasten te spuiten en dan snel de autobaan op richting Luxemburg. Dat gaat voortreffelijk tot een stukje vóór Luxemburg, waar we volledig vastlopen in het verkeer. Het is volslagen onduidelijk wat er aan de hand is, overal vrachtwagens die stoppen en al dan niet gedwongen door de politie op de vluchtstroken belanden en worden stilgezet, werkelijk duizenden. Nog nooit zoiets gezien. Over een stuk van 25 km doen we bijna 2 uur. Ook alle opritten en afritten tussen Luxemburg en Luik staan stampvol met vrachtwagens in de bermen. Zo komt het dat we uiteindelijk pas net even over half twaalf thuis de garage inrijden. Moe, maar we zijn er weer.

Vrijdag 1 juni.

De tandarts lijmt de inderdaad afgebroken tand, na een wortelkanaalbehandeling, vast en omgeeft beide loszittende tanden met een flinke berg ‘cement’. Helaas gaat het nog 10 dagen duren voor ik een definitief plan van aanpak kan krijgen. Hopelijk zal het mogelijk zijn een tijdelijke oplossing te verzinnen tot november.

Zaterdag 2 juni.

We zijn nog nooit zo vlug klaar geweest met het uitpakken van de auto en het opruimen van alle spullen

Zondag 3 juni.

Op naar mijn broer en schoonzus voor de viering van hun 40-jarig huwelijksfeest. Super geslaagde dag met een leuke excursie en een fantastisch diner. Het wordt weer laat.

Maandag 4 juni tot ……..?

Van de komende dagen komt er in principe geen verslag: we zijn gewoon thuis en wachten op een minder tijdelijke oplossing van het gebit. Moet nog wel de haven laten weten dat we wel een paar weekjes langer afwezig zullen zijn.

Wanneer weblog deel 4 komt? Voorlopig geen idee.

Deel 2: Donderdag 10 mei tot en met zondag 20 mei 2018.

Woensdag 9 mei.

We hebben weer een schoon schip

We hebben weer een schoon schip

Even nog vooraf iets wat ik in deel 1 vergeten ben te vermelden: we hebben besloten om de eerste paar weken nog niet te gaan varen omdat we geen enkel risico met Sanne’s pols willen lopen. Bovendien moeten we begin juni nog even naar NL, o.a. voor controle van die pols en enkele familieaangelegenheden. Daarna weer terug naar de boot met dan ook de nieuwe koelkast. Want die kon er naast de fietsjes vorige week echt niet meer bij.

Vandaag een grauwe ochtend, koud en winderig. Na het ontbijt samen naar Leclerc en de nodige victualiën ingeslagen. In de namiddag de nieuwe elektrische vouwfietsjes verder in elkaar gezet en hoogtes van zadel en stuur ingesteld. Als het nou een beetje weer wordt kunnen we tenminste een stuk gaan fietsen.

Donderdag 10 mei (Hemelvaartsdag).

La banda op de overdekte markt

La banda op de overdekte markt

Dus alweer een vrije dag voor de Fransen. Dat is inmiddels de derde doordeweekse dag dat ze vrij hebben. Op verschillende boten zitten ze, net als wij, te wachten op bestelde materialen/onderdelen maar dat schiet voor geen meter op. Want die besteldiensten werken niet op al die feestdagen en als er maar één dag tussen 2 feestdagen of tussen een feestdag en het weekend zit doen ze ook niets. Of ze staken hetgeen door veel Fransen ook als werken wordt beschouwd. En toch zijn ze fantastisch, maar je moet met ze leren leven. Omdat het weer nog steeds even bedonderd is als de afgelopen dagen wordt er binnen weer flink op- en ingeruimd. (En dan te bedenken dat het in NL schitterend weer is).

Vrijdag 11 mei.

La banda op toer door het dorp

La banda op toer door het dorp

Zowaar, na een koude nacht met vorst aan het dek, wordt het prachtig zonnig weer. Reden voor Sanne om de wasmachine weer in gebruik te nemen. Alles gaat prima en dat is na 6 maanden stilstand toch altijd ook nog even spannend. Tegen vijven ligt alles weer schoon en droog in de kast. Tegen zessen naar de gebruikelijke havenborrel in de Sunbeam. Geruime tijd later met een heerlijke pizza weer terug aan boord.

Zaterdag 12 mei.

Het mooie weer van gisteren blijkt een eendagsvlieg te zijn. Vannacht regen, vanochtend wat buien en omstreeks lunchtijd begint het te regenen en dat houdt niet meer op. Nog net vóór die regen komen M.& C. binnen met hun narrow-boat de Kinsarvik. Om iets na zevenen met hun naar een restaurantje in het centrum; heerlijk gegeten en gezellig bij gekletst. Na afloop nog een night-cap bij ons aan boord. Er is inmiddels heel wat veranderd in hun thuishaven Meilhan, waar M. vele jaren de haven heeft gerund en wij vorig jaar 7 weken hebben gelegen vanwege S. haar gebroken arm.

Zondag 13 mei.

Het weer wordt steeds slechter. Vroeg in de ochtend 3 á 4 graden, maximum temp. op de middag 13 graden. Veel regen en onweer. Je zou bijna denken om weer terug ……, nee, doen we toch maar niet.

Maandag 14 mei.

Tijdens de procesie over de kermis

Tijdens de procesie over de kermis

Het weer wordt alsmaar slechter. M.& C. gaan een stukje terug met hun boot, naar Pommevic: gisteravond is hun hond, Myna, uitgegleden toen hij aan boord sprong (zij liggen opzij van de Escargot). Er is een behoorlijk hoogteverschil tussen de twee boten en met al die regen zijn de schepen natuurlijk spekglad. In Pommevic kan de hond (die overigens nu nauwelijks kan lopen (kleinzerig?) veel makkelijker via het steigertje op en af. Het weer is nu zo belazerd koud en nat, zo hebben we het hier nog nooit meegemaakt.

Dinsdag 15 mei.

Het weer blijft onveranderd belazerd maar de temperatuur is zowaar een graadje hoger. Sinds enkele dagen krijg ik de NRC niet meer binnen via de app. Na telefonisch contact blijk ik niet de enige te zijn; heeft iets te maken met de uitgebreide Windows-update van enkele dagen terug. Die update zelf heeft toen ook al ontzettend veel tijd gekost en de nodige problemen gegeven, maar inmiddels werkt alles weer min of meer naar behoren. Ook de beide telefoons moeten deels opnieuw ingesteld worden, dankzij Google ’s privacy instellingen die steeds ondoorzichtiger worden. Vooralsnog komt op de telefoon geen mail meer door, maar gelukkig wel op de laptop. Op het grote plein tussen de haven en de buitenkade van de rivier verschijnen inmiddels steeds meer super imposante woonwagens en nog grotere kermisattracties. Het zal me een feest worden tijdens de Pinksterdagen.

Woensdag 16 mei.

De "Marins"

De "Marins"

Heel langzaam wordt het weer iets beter, na 16 uur zelfs een waterig zonnetje. Zowaar worden de batterijen voor de Hilda May bezorgd (hebben ze 14 dagen op moeten wachten na de melding dat ze afgestuurd waren). Samen met Steward (de eigenaar van de Hilda May) die loodzware krengen aan boord gesleurd en vervolgens geïnstalleerd. Goede (??) oefening voor de rug. Op de goede afloop moet op hun achterdek vervolgens een fles witte wijn er aan geloven.

Donderdag 17 mei.

Nachttemperatuur haalt net de 10 graden niet. Om 9 uur vertrekt de Hilda May, dolgelukkig dat ze eindelijk kunnen varen, richting Meilhan. Wij schuiven iets naar achteren tot vlak vóór de Escargot, zodat we niet de kans lopen een huurboot op ons roer te krijgen. Het schip krijgt een uitgebreide wasbeurt, want met de regen van de afgelopen tijd is er een niet onaanzienlijk deel van de Sahara op de dekken achtergebleven. Om 18 uur komen Laurence en Patrick een glas wijn drinken. Ongemerkt wordt het toch weer laat voordat we aan eten toekomen.

Vrijdag 18 mei.

Inkele van de "Rosières"

Inkele van de "Rosières"

Om 7.30 uur stralende zon en een bijna behaaglijke temperatuur, om 9.00 uur dichte mist en koud. Pas tegen elven breekt de zon weer door. Vanaf nu moet het dek maar weer dagelijks gezwabberd worden, vooral ook vanwege de vele enthousiaste vogels. Tegen lunchtijd verschijnt de Kinsarvik met M. en C. weer in de haven met een geheel herstelde hond. Plotseling om 17 uur als uit het niets een knetterharde hoosbui met wat onweer en hagel. Maar een uur later schijnt de zon weer, bij een aanzienlijk lagere temperatuur. Om 18.30 de gebruikelijke vrijdagnamiddagborrel in de Sunbeam. Vanavond draait de kermis proef, eigenlijk mogen ze morgen pas beginnen, maar zo kunnen we alvast wennen aan de tyfusherrie die deze waanzinnig grote kermis onvermijdelijk met zich meebrengt. We zitten deze avond tot tegen twaalven voor het eerst buiten in de stuurhut, de eerste keer dit seizoen!! Overigens valt de herrie binnen heel erg mee en in de slaaphut hoor je er nauwelijks iets van.

Zaterdag 19 mei.

Een van de vele springbedden, let op het kereltje boven in beeld

Een van de vele springbedden, let op het kereltje boven in beeld

Eindelijk! Prachtig weer. Heldere lucht, veel condens op het dek. Zwabberen dus. Daarna douchen en rustdag. Gegeten bij de Vietnamees. Na afloop even op de kermis rondgekeken; alleen al van het kijken naar een aantal van de attracties wordt je misselijk. Je wordt helemaal vastgezet in de riemen en vervolgens wordt er een kap over je heen geschoven, zodat je ook werkelijk geen kant meer uit kunt. Als het ding dan begint te draaien, omhoog en omlaag, linksom en rechtsom, over de kop en ondersteboven dan ben je volgens mij in luttele seconden je oriëntatie volkomen kwijt (evenals je maaltijd!). Niks voor ons: we hebben maar een rustig slaapmutsje aan boord genomen.

Zondag 20 mei, 1e Pinksterdag.

Van het kijken wordt je al dol

Van het kijken wordt je al dol

Opnieuw schitterend weer. Overal muziek, op de markt, in de kerk, op het kermisterrein en het naastgelegen Uvarium en in de straten waar “la Banda” (een blaasorkest) op een Jan Plezier wordt rondgereden. Pinksteren is hier ook het feest van de Rosière, op veel plaatsen in Frankrijk een al eeuwenoude traditie: een verkiezing van een plaatselijk bijzonder verdienstelijk iemand (man of vrouw, maar meestal een vrouw). Hij/zij moet erg aardig zijn, goed opgeleid en van belang in het plaatselijk gebeuren. Dit alles wordt dan ook nog gecombineerd met “la fete des Marins”, dat zijn alle lieden die op de een of andere manier iets met scheepvaart te maken hebben (hadden), zowel scheepseigenaren en bevrachters als schippers en varensgezellen. Het zijn overigens ook de Marins die de Rosière kiezen, maar die link snap ik niet helemaal. In de ochtend delen de Marins overal brood uit, in principe aan alle armen, maar feitelijk aan iedereen. Vanuit allerlei plaatsen in heel Frankrijk zijn delegaties van Rosières en Marins dit jaar naar Moissac gekomen voor de verkiezing van de Rosière de France. Voor een feestje is altijd wel een reden te vinden. In de avond draait de kermis weer op volle kracht.

Maandag 21 mei.

Politie en gendarmerie overal

Politie en gendarmerie overal

Wederom een prachtige dag. Om 17 uur begint de optocht met de twee plaatselijke rondvaartboten eerst over het kanaal, dan door de (dubbele) sluis en dan op de rivier de Tarn. Aan boord zijn het blaasorkest, alle Rosières, alle Marins, alle plaatselijke bobo’s en het comité des fetes. Op de rivier voegt zich daar nog een derde boot met kinderen (jonge marins?) bij. De drie boten maken gezamenlijk in kiellinie een rondje en gaan dan over naar een frontlinie waarna van de middelste boot een grote bloemenkrans aan het water wordt toevertrouwd, ter herdenking aan alle omgekomen Marins. Toch wel even indrukwekkend. Daarna gaan alle boten aan de kade en gaat het feest weer onverdroten verder, gecomplementeerd met een heuse band. Ok de kermis draait onverdroten door. Na de maaltijd betrekt de lucht en is er eerst op enige afstand wat onweer. Daardoor is niet helemaal duidelijk dat een groots, nou ja niet onaardig, vuurwerk al (te vroeg) is begonnen aan de overkant van de rivier. Maar misschien wel goed, want aan het eind begint het aanvankelijk zachtjes maar later beduidend harder te regenen. En zo eindigt het feest in de gietregen met donderend geweld en vermoedelijk iets eerder dan gepland.

La banda op de kleinste rondvaarboot

La banda op de kleinste rondvaartboot

De bloemenkrans te water

De bloemenkrans te water

Kermis in Moissac 1

Kermis in Moissac 1 : de reuzenschommel

Kermis in Moissac 2 : de doolhof

Kermis in Moissac 2 : de doolhof

Kermis in Moissac 3: 60 meter omhoog op en neer

Kermis in Moissac 3: 60 meter omhoog op en neer

Je ziet het einde van de mast niet eens

Je ziet het einde van de mast niet eens

Helaas zijn sommige foto’s 90 graden gedraaid, maar het lukt me niet om dat te corrigeren.

De volgorde van de foto’s is helaas ook tamelijk willekeurig doordat ze met verschillende camera’s zijn genomen.

2017: Van onze VAKANTIE 2017 is geen wekelijks verslag in dit weblog gepubliceerd.

Redenen: in de eerste weken te druk met een aantal technische zaken en installaties, nieuwe accu’s, regelsysteem voor en in combinatie met nieuwe zonnepanelen, daarna eindelijk vertrokken naar Meilhan ’s Garonne. Vervolgens een ongelukkige val van S. (open fractuur R. onderarm) op het steile pad naar het dorp Meilhan, ziekenhuisopname in Marmande, operatie etc..

Daarna thuisbehandeling (aan boord dus), en dan, eindelijk, na 7 weken weer kunnen varen, maar wel heel voorzichtig bij de vele sluizen. Met tot slot een aantal weken fysiotherapie in Moissac.

Ik ga verder niet meer over dit jaar uitweiden: S. heeft nagenoeg alles in haar persoonlijke dagboek vastgelegd. Maar ik zou velen in ernstige mate tekort doen als ik hier niet allen die ons in die lastige periode in Meilhan en ook nog daarna, geholpen hebben nogmaals van harte dank zeg. Vervoer van/naar ziekenhuis, behandeling aldaar, uitnodigingen om te komen eten, boodschappen en de was doen en nog veel meer en niet in het minst de geestelijke ondersteuning die soms echt wel even nodig was. Ik noem met opzet liever geen namen, om niet het risico te lopen er een te vergeten; maar H.& C. niet noemen zou echt niet kunnen.

Allen heel veel dank. Ook hierom was het een onvergetelijke zomer.

VERSLAG 2018

Het uiterst summiere verslag van 2017 blijkt in dit nieuwe jaar toch nog een vervelend staartje te hebben, zeg maar gerust staart.

Kort samengevat: begin februari bij het aantrekken van haar schoen krijgt S. een enorme pijnscheut t.p.v. de oude wond van de vorig jaar opgelopen fractuur. Na meerdere bezoeken aan diverse chirurgische disciplines uiteindelijk een diagnose: ruptuur van de strekpezen van wijs- en middelvinger van de rechterhand. Na enige (dus te lange) tijd volgt een operatie en wordt een en ander zo goed mogelijk hersteld. Maar …. de nabehandeling door een team van ergotherapeuten zal tenminste 8 weken vergen en daarna zal ze (althans die hand) zich nog maanden moeten ontzien. Dus uitstel van de vakantie die gepland was omstreeks begin april.

Lastig in de sluizen

Lastig in de sluizen

Deel 1: Zondag 29 april tot en met woensdag 9 mei 2018.

Als gebruikelijk staan we om 6 uur op, in de hoop om 7 uur te kunnen rijden. Maar evenzo gebruikelijk wordt het toch een paar minuten na achten. Tot een stukje na Parijs is het weer redelijk en de drukte matig, dus we kachelen aardig door. Maar ter hoogte van Orleans vallen we stil, 3 banen file, soms stapvoets een paar meter rijden. Op de zuid-à noord weg zien we met regelmaat ambulances, politie en brandweer. Na ruim een uur zijn we bij de plaats des onheils, meerdere auto’s total loss, tenminste één totaal uitgebrand.

Ondertussen begint het steeds harder te regenen en vallen er regelmatig zulke plensbuien dat je nauwelijks nog kunt zien in welke baan je rijdt. Dat duurt tot ongeveer Montauban en eenmaal op de A62 richting Bordeaux klaart het echt op. Zodoende pas tegen 9 uur in de haven. Snel de meeste bagage aan boord gehesen en de kooien ingericht, een borrel op de goede afloop en naar bed. De reis in één dag blijft een hele toer.

Maandag 30 april.

De gebruikelijke riedel: water tanken, gas aansluiten, kasten inruimen, alle water toe- en afvoeren controleren etc.. Ondertussen een babbel met de buren en andere bekenden. Weer is matig, regenbuien en fris (=koud). Eind van de dag begint er wat orde in de chaos te komen.

Dinsdag 1 mei.

Dag van de arbeid: Op deze dag werkt er absoluut geen enkele Fransman (op andere dagen sommige !). Het schip ziet er werkelijk niet uit, blad, zand en algen, één grote troep, maar na een dag hard werken is onze Artemis weer glanzend schoon. S. ruimt binnenboord alle bagage op en ’s avonds is alles weer een beetje leefbaar. Vraag me voortdurend af of S. niet te veel met de gekwetste arm doet, maar ze zegt (zoals altijd) dat het prima gaat. Het is overigens uiterst matig weer: bewolkt soms wat motregen en een frisse wind. We eten vandaag voor het eerst dit seizoen asperges, heerlijk. Moe maar voldaan te kooi.

Woensdag 2 mei.

Koude nacht, 5 graden, maar de kachel doet het prima. Laatste deel van de wintervoorzieningen afgewerkt: verf terug naar vooronder, mast weer opgesteld, naamborden bevestigd etc. ,: we zijn weer terug in zomertoestand. De nieuwe elektrische vouwfietsjes aan boord gebracht, moeten nog wel helemaal afgesteld worden. Scheelt wel zeer aanzienlijk in de ruimte in de kajuit. Om 16.00 uur met de auto naar Lacourt St. Pierre voor een borrel aan boord van de Daisy met I, & N. Ook de Acadia (Ch. & L.) en de Sirius met N. & T. liggen daar. Met N. afgesproken dat hij zo gauw mogelijk de nieuwe omvormer komt installeren. Die is besteld in Engeland maar met alle (Franse) feestdagen in mei zal het nog wel even duren voor dat dat ding hier (in Moissac) is.

Donderdag 3 mei.

Vandaag begint met prachtig weer, dat is waarvoor we hier zijn. We werken de laatste opruimklussen af en gaan ruim inkopen doen bij de plaatselijk Intermarché. Inmiddels is het koud en zwaar bewolkt met een stevige N-wind. In de avond horen we overal om ons heen het “afweergeschut” van de fruittelers (hagel voorspeld), maar bij ons blijft het droog.

Vrijdag 4 mei.

Wat klusjes gedaan, o.a. luchtfilter van de zwart-water tank vervangen, zit ook op zo’n plek waar Onze Lieve Heer een mens niet voor geschapen heeft om daar bij te kunnen. S. werkt met een kleurstift een aantal beschadigingen van het mahonie houtwerk bij, perfect gelukt. Als gebruikelijk op de vrijdagavond ontmoeten we vervolgens vrijwel alle in de haven aanwezige schepelingen in de Sunbeam, de kroeg net om de hoek. Reuze gezellig weerzien met de bemanningen van de Tesserae, de Hilda May, de Pedro, de Discovery, de Emily en de ZAC, gecomplementeerd door de havenmeester Jim. Met een grote pizza gaan we vervolgens weer aan boord.

Zaterdag 5 mei.

Niet onverwacht maar daarom niet minder slecht nieuws uit Nederland. Gelukkig heb ik betrokkene vorige week nog kunnen spreken. Na vertrek van de Tesserae verhalen we het schip naar de overkant, recht tegenover de capitainerie. Meestal kunnen we daar Wifi ontvangen. Het weer is meer Hollands dan Frans, koud en winderig. In de namiddag aperitief op de ZAC.

Zondag 6 mei.

Mist bij het opstaan, maar tegen elf uur wordt het lekker zonnig, de eerste echt warme dag hier, en dat terwijl het in Nederland al tijden schitterend weer is. S. naar de markt, ik sop het schip nog eens lekker af. Na de lunch de achterkant van de tent helemaal open en genieten van de zon. Opnieuw een maaltje asperges en tot 24 uur buiten onder de luifel gezeten.

Maandag 7 mei.

Schitterende dag. Wat gerommeld. Om 18.00 naar de Sunbeam, voor de gebruikelijke “Fish & Chips” (elke 1e maandag van de maand). Deze keer gelukkig zonder Karaoke. Het valt op dat behalve de havenbewoners ook steeds meer dorpsbewoners dit gerecht weten te waarderen. Later op de avond kunnen we ongestoord genieten van aardig wat “hemels vuurwerk”, maar na enige tijd neemt ook het hagel-afweergeschut toe. Regen komt er niet.

Herdenking bij monument

Herdenking bij monument

Dinsdag 8 mei

Bevrijdingsdag. Iedereen weer vrij. Op de kade aan de overzijde van het kanaal worden om 4 uur ‘s ochtends de eerste kramen opgezet (onder veel lawaai) voor de jaarlijkse ‘vide grenier’. Onvoorstelbaar hoeveel rotzooi er op deze markten te koop wordt aangeboden. En vaak wordt er ook nog heel wat verkocht ook. Na een rondwandeling over de markt lopen we nog even door naar het oorlogsmonument om de jaarlijkse herdenkingsplechtigheid bij te wonen. Het is ieder jaar toch een imposant schouwspel. Het weer is overigens gewoon guur, maar gelukkig geen regen.

Woensdag 9 mei.

Een grauwe en koude dag, In de middag de nieuwe fietsjes afgemonteerd en ingesteld op onze maten. Het is wel wennen op zo’n apparaat, voor je het weet ga je veel en veel te hard. Gelukkig hebben ze zowel (hand)remmen voor én achter als een terugtraprem.