Logboek week 6-10 en 13-10

Zondag 6 oktober.

Sanne maakt bij de sluis nog wat foto’s, waarmee we t.z.t. wellicht de toedracht van mijn onvrijwillige duik kunnen toelichten. Door een misverstand staan die foto’s al in het vorige bericht. Om 11 uur zeggen we gedag tegen de bemanning van de Anneke en vertrekken we richting Moissac. De zon is alweer achter de wolken schuil gegaan en bij Castelsarrasin begint een druilerige regen, met overigens een stevige zijwind. Net na aankomst in Moissac krijgen we een kletterende hagelbui op ons dak, maar daarna wordt het weer wat rustiger en komt zelfs de zon soms even te voorschijn. Maar al met al koelt het toch flink af, zelfs Sanne vind het binnen wat killig. We gaan proberen of we deze week klaar kunnen komen met de voorbereidingen van het schip voor de winter.

Maandag 7 oktober.

Afspraak gemaakt met Iain dat hij morgen de motor een beurt geeft, filters en olie wisselen etc. In de middag bij de Intermarché een nieuwe douche garnituur gekocht en die ‘s avonds meteen aangesloten. Sanne werkt op het dek de laatste verf beschadigingen weg en knapt de slechte plekken onder de voorbank grondig op, ziet er beter uit dan in jaren. Het quasi-hout van het front, het roer en het buitenboord achterop worden zo goed mogelijk geschuurd en geprepareerd voor een vernisbeurt morgen.

Dinsdag 8 oktober.

Prima weer. Samen met Iain de motor en keerkoppeling verzorgd en winterklaar gemaakt. Sanne zet het grootste deel van het kajuitdek in de was. Nog steeds geen uitsluitsel van de VVAA over de reisverzekering: hoe moeilijk kan het zijn om te beslissen tot een paar dagen uitstel.

Woensdag 9 oktober.

Heeft vannacht geregend en de temperatuur is een stuk lager. Even naar de overkant gevaren om diesel bij te tanken voor de winter. Viel tegen: toch nog 200 liter. Naar later blijkt precies een halve liter teveel, die via de ontluchting overloopt. Poetsen dus. De oorzaak is dat het peilglas gevuld wordt vanaf de bodem van de dieseltank en daar zit klaarblijkelijk nogal wat bezinksel. Die tank zal dus nog eens een keer grondig schoongemaakt moeten worden maar dat is geen leuke klus. Dus blijft het voorlopig bij het schoonmaken van het peilglas, evenmin een leuk klusje. Met Dough overlegd over de rokende Eberspecher, maar hij heeft een luchtverwarming en wij een waterverwarming en dat werkt nogal verschillend. Na urenlang zoeken op het internet vind ik een dealer die het apparaat volgend jaar kan servicen. N.B. op 9 km afstand van Toulouse. Zal een en ander op het lijstje van Serge voor het komend voorjaar zetten. Gek genoeg geeft de kachel overigens de laatste dagen geen enkel probleem meer, geen spoor van rook. Maar een servicebeurt na 10 jaar zal geen kwaad kunnen.

Donderdag 10 oktober.

Na een koude nacht is het mooi weer en komt de temperatuur in de loop van de dag net iets boven de 20 graden. Het vooronder krijgt een grote opruim- en schoonmaakbeurt, bovendien wordt alle verf, voor zover nog bruikbaar, overgebracht naar de “kelder”, de ruimte onder de vloer in de kajuit. De kans dat het daar vriest in de winter is vrijwel nul. Verrassend zoveel ruimte je dan ineens weer hebt. Verne en Roy komen een aperitief drinken, de dames houden het bij witte wijn, Roy en ik vergelijken de ‘eau de vie des prunes’ en de ‘aquavit’: het pruimenvocht is toch onze favoriet. Het is een gezellige zit in de stuurhut en net warm genoeg.

Vrijdag 11 oktober.

Sanne wordt pas tegen koffietijd wakker dus ik kan heerlijk rustig aan het blog werken. Bovendien is het dek kletsnat, dus het in de was zetten moet nog maar even wachten, tot een poos na de late lunch. Verne en Roy vertrekken overmorgen en hevelen de inhoud van hun diepvries over in de onze, die daarmee gelijk overvol is. Tegen zessen naar Le Paris waar we met ruim 20 schepelingen van bootjes in onze haven en in Castelsarrasin ons verdriet over het einde van het seizoen wegdrinken. Bijzonder gezellig, het is nog prachtig weer en warm genoeg op het terras. Om 20 uur gaan we met Roy en Verne eten bij Le Fromage Rit, deze keer zijn ze wel open en serveren een perfect diner. Tegen 22.30 terug aan boord. Overigens kregen we vanmiddag bericht van de VVAA dat ze accepteren dat we een aantal dagen later terugkomen, maar geen verblijfskosten mogen declareren. Toch wel een beetje een opluchting,

Zaterdag 12 oktober.

De ochtend is grauw maar droog. Nemen afscheid van Roy en Verne. Sanne zet het laatste deel van het dek in de was. Tegen 5 uur komen Flora en Dough gedag zeggen, zij gaan overmorgen terug naar Schotland (brrrrr). De laatste dagen hebben we veel last van een merkwaardig soort kevers, die een beschutte plek voor de winter zoeken. Ze zitten zelfs in het wasgoed, dat buiten te drogen hing; ik merkte dat toen ik een schoon overhemd aantrok en iets voortdurend voelde kriebelen in mijn oksel.

Zondag 13 oktober.

Weer een prima en redelijk warme dag. Ik pruts wat aan het blog en Sanne begint binnenboord wat te ruimen. We doen alles rustig aan nu we weten dat we ons niet meer zo hoeven te haasten. In de middag verhalen we de Artemis naar achteren tot naast en tegen de Karanja van onze Singaporese vrienden. Zelfde plek dus als vorig jaar. Het is droog en de voorspelling voor de komende dagen is regen, dus daarom nu alvast onze definitieve plek ingenomen, Het is altijd een poosje plussen en minnen voordat de boot zodanig naar mijn zin ligt dat ik daar tijdens de winter geen zorg over hoef te hebben. In de haven en aan de wal wordt het nu steeds rustiger.

Maandag 14 oktober.

We beginnen met wat spullen in te pakken. Dat is iedere keer een stuk langs de kade, de trap op, in de auto stouwen en weer terug. In de regen is dat niet echt fijn. Iain en Kaz komen afscheid nemen, zij vertrekken morgen met de camper naar Spanje en mogelijk komend voorjaar naar Dominica. Tijdens de avond en de nacht flink wat regen en onweer, maar we slapen prima.

Dinsdag 15 oktober.

Het blijft regenen en het wordt nu toch duidelijk kouder. Sanne haalt de laatste boodschappen en ik werk het blog bij, na alle toestanden bij sluis 5 is dat soms toch wel een beetje emotioneel. In de namiddag lopen we even naar Patrick en Laurence waar we lekker te borrelen en discussiëren over allerlei plaatselijke toestanden en vooral allerlei problemen met de Police Municipale. Heeft m.n. te maken met de merkwaardige gemeentelijke bepaling dat je je auto in de hele gemeente nooit langer dan 7 dagen op dezelfde plek mag parkeren. Het gekke is echter dat ze zelden auto’s met een buitenlands kenteken wegslepen. Onze auto heeft wel eens 3 maanden op dezelfde plek gestaan zonder enig probleem.

Woensdag 16 oktober.

De verwarming bijtijds aangezet want het wordt nu toch echt gewoon koud. De zon komt er zo nu en dan wel even door, maar we liggen nu aan de schaduwkant van het kanaal, terwijl de vrij sterke wind hoofdzakelijk uit zuidelijke richtingen waait, dus recht op de kont. En omdat we met regelmaat spullen naar de auto moeten brengen staat de achtertent steeds open. Beetje water bijgetankt, we denken dat we net niet genoeg hebben tot zaterdag. Waterfilters schoongemaakt, wasmachine droog gemaakt en winterklaar, medicijnvoorraad gecontroleerd en geselecteerd: waar is toch de tijd dat we alleen een buisje paracetamol nodig hadden? Om 18 uur komen Jim en Sandra nog even een hapje en een drankje halen. Morgen begint het grote inpakken en het ziet er naar uit dat dit veelal in de regen zal moeten.

Donderdag 17 oktober.

Alle kleding wordt uitgezocht: er zijn 3 mogelijkheden: vuilnisbak, mee naar huis of blijft aan boord. Mee naar huis wordt dan nog onderverdeeld in schoon , moet gewassen worden en onderweg nog nodig. Het zal niemand verbazen dat hierbij nog wel eens wat discussies plaatsvinden, voor een belangrijk deel als gevolg van mijn onwetendheid over wat en hoe en Sanne’s fanatisme om voor bijna alles een alternatieve bestemming te bedenken. Ik zal voor jullie de details hier niet vermelden. Eén ding is zeker, ik heb teveel kleding. Een flink deel is zelfs helemaal niet gedragen deze zomer. Of komt dat omdat mijn dierbare echtgenote veelal supersnel roept dat wat ik aan heb nu toch echt niet meer kan en gewassen moet worden. Niet belangrijk verder. Eind van de dag begint de auto aardig vol en het schip aardig leeg te raken. Na het diner allebei nog gedouched, want morgen gaat het water er af.

Vrijdag 18 oktober.

Als altijd een rommeldag. Alle eet- en drinkwaar wordt verzameld, er is natuurlijk altijd teveel over. Alle kasten worden nageplozen, schoongemaakt en weer ingeruimd, idem met de koelkast enz. enz. De waterpomp wordt om de paar minuten aangezet om de tank leeg te krijgen, dan de slang loskoppelen bij de pomp en alle leidingen doorblazen. Het verbaast me elk jaar weer dat je dat na een half uur weer allemaal opnieuw moet doen omdat er toch weer water in de leidingen zit. Het leeghalen van de boiler is helemaal een ramp, via een minipijpje moet alle 45 liter afgetapt worden in de machinekamer en dan telkens via een klein emmertje afgevoerd worden. Als we denken klaar te zijn gebeurd er plotseling iets heel geks: de waterpomp die het water uit de tanks haalt begint plotseling te lopen en we horen weer overal water in de leidingen borrelen. Geen idee hoe dat kan, kennelijk was de pomp niet goed afgezet en heeft er zich bovendien door het van voor naar achter over het schip lopen toch nog wat water achter in de tank verzameld. Maar het doorblazen van de leidingen en alle kranen moet allemaal weer opnieuw gedaan worden. En dat is een secuur klusje want als er iets kapot vriest ben je volgend jaar de pisang. Dat is ook elk jaar heel spannend: je vult de watertanks, dan zet je de pomp aan en dan hopen en afwachten of de zaak op druk komt, (telkens na een minuut de pomp afzetten en overal luisteren en eventueel kijken of er ergens iets lekt). Maar goed, uiteindelijk zijn we ruim na 19 uur klaar. Ondertussen nog wel de inlaatkraan van de dekwaspomp met antivries gevuld. De afsluiters van de douche, de keuken en de zwart-watertank doen we morgenvroeg wel. Sanne haalt nog gauw even een paar broodjes kebab die we met een stevig glas soldaat maken. Moe maar voldaan naar bed.

Zaterdag 19 oktober.

Bijtijds op en ontbeten, Sanne werkt de koelkast af, maakt wat brood voor de lunch klaar en ik sjouw met de ene doos na de andere tas naar de auto, niet geholpen door een fijne motregen. Als elk jaar bedenken we weer hoeveel antivries waarin moet en oefenen we weer de grote truc om de afsluitkraan net dicht te zetten op het moment dat de antivries er doorheen stroomt. Ben je iets te vroeg of iets te laat dan zit er nog geen antivries of geen antivries meer in de kogelkranen. En als die kapot vriezen …….., laten we daar maar even niet aan denken. Ruim na elf uur is de klus geklaard, alle elektra af, gas af etc. De zonnepanelen blijven natuurlijk wel aangeschakeld zitten maar alleen gekoppeld aan de accu’s. Jim nog even gedag gezegd en voorzien van een fles bubbels en van de bootsleutels. En dan zijn we op weg naar het hoge noorden. Het weer is inmiddels wat opgeklaard, ongeveer 15 graden en droog. We rijden vlot door, het is nergens echt druk en tegen zessen zijn we bij ons vaste B&B adres, even ten zuiden van Orleans.

Daar liggen ze dan, winterklaar en wachtend op ons en op het voorjaar

Daar liggen ze dan, winterklaar en wachtend op ons en op het voorjaar

Zondag 20 oktober

In de stromende regen vertrekken we, na een stevig ontbijt, richting Parijs. Het giet onophoudelijk en dat maakt het rijden op hoge snelheid best inspannend. De ruitenwissers zijn deze zomer erg droog geworden en niet zo soepel. Parijs wordt vlot en zonder problemen genomen. Na een uiterst aangenaam intermezzo in Nuenen arriveren we vlak voor 24 uur thuis in Driebergen. De hoognodige spullen uit de auto meegenomen, een stevige slaapmuts genomen en naar een lekker warm bed. In huis werkt dit keer alles zonder uitzondering naar behoren. Auto uitpakken doen we morgen, maar dat hoort niet meer bij het reisverslag, al is het nog wel minstens een dag werk. Overmorgen kunnen we dan beginnen met de voorbereidingen voor de reis van volgend jaar.

Ondanks alle pech hebben we dit jaar toch nog 108 motor uren gemaakt en 106 sluizen genomen.

Eindstand van de motor: 3556 uur.

Als je belangstelling hebt voor dit soort verhalen, kijk dan ook eens in het logboek van Verne (van de Karanja) (https://www.travelswithverneandroy.com/  Met name in de stukken van 2018 komt ook de Artemis geregeld voor. Als journaliste/fotografe kan ze veel beter verhalen dan een amateur als ondergetekende.

Sanne en ik zouden het wel erg leuk vinden om eens te horen wie dit blog allemaal lezen. Dus laat eens wat van je horen en vooral ook wat we zouden moeten veranderen.  Op dit moment zijn we van plan om het volgend jaar heel anders aan te pakken, maar we weten nog niet precies hoe. Idee is: per dag 1 (één) foto met een wat uitgebreider onderschrift.


Logboek week 22-09 en 29-09

Zondag 22 september.

de smalle doorgang van 't VNF bassin naar het tkanaal

de smalle doorgang van 't VNF bassin naar het tkanaal

Somber weer, er valt wat lichte regen, daarom snel het dek geschrobd om zoveel mogelijk platanenvlekken te verwijderen. Beperkt resultaat. Flora van de Liberté verrast ons met een heerlijke lunch die uitloopt tot tegen zessen. Dan komen ook Tony en Tricia van de Anneke nog. Zij gaan dinsdag in het dok als de Liberté er uit gaat. Op de wal is het een komen en gaan van belangstellenden vanwege de open dag. De eerste keer in meer dan honderd jaar dat de VNF zoiets organiseert.

Maandag 23 september.

Zonnig maar fris weer. Schip nogmaals gewassen, met kraanwater!. Normaal doen we dat altijd met kanaalwater maar in een droogdok is dat wat lastig. Sanne schildert de douche en doet een uitgebreide schoonmaak van het interieur. Na vijven komt Eric voor een controle i.v.m. de trillingen van de motor maar ook hij kan niets bijzonders vinden. Wel ontdekt hij dat een van de olie-koelleidingen van de keerkoppeling vrijwel is doorgesleten. Moet beslist vervangen worden. Dus gaan we morgen wel uit het droogdok maar blijven dan liggen in het bassin vóór de dokken om eerst die leidingen te vervangen. Reservering voor de haven Port Saint Sauveur afgezegd.

Dinsdag 24 september.

uitzicht op Saint Sauveur vanuit de havenbistro

uitzicht op Saint Sauveur vanuit de havenbistro

Al voor achten worden de dokken gevuld, de schepen worden aan de lijnen er uit getrokken. Je hebt geen enkele snelheid en de ingangen zijn tamelijk smal, dus dat is veel veiliger dan uitvaren op de motor. De Liberté vaart door naar de jachthaven, wij maken vast opzij van het dok. Serge demonteert de olieleidingen en ik ga met hem naar de scheepswinkel om nieuwe te kopen. Om 12 uur is ook die klus weer geklaard. Heerlijk geluncht in een tentje vlak bij de dokken. Even voor 5 uur komt Eric nogmaals de motor inspecteren: hij vind de motorsteunen vóór aan de zachte kant en heeft enige twijfels over de uitlijning van pythondrive en motor. Hij overlegt met Serge over een nauwkeuriger controle van de uitlijning. Serge regelt een specialistisch bedrijf om een en ander te controleren.

Woensdag 25 september.

doorvaart door Toulouse

doorvaart door Toulouse

De specialisten komen in de loop van de middag. Sanne poetst de binnenkanten van het vrijboord aan voor- en achterkant en zet ze in de was. De ‘uitlijnspecialisten’ meten en controleren alles en stellen vast dat er wel enkele minimale afwijkingen zijn maar dat alles binnen de foutmarges is. Wij blij. Kunnen dus morgen uit het bassin en naar de jachthaven. Daar diesel tanken en ons verblijf afrekenen, want ook het eerdere verblijf voor dat we naar het dok gingen was nog niet betaald. Wat dat betreft zijn ze daar best wel makkelijk. Sanne haalt alvast uitgebreid boodschappen voor de terugreis naar Moissac vanaf vrijdag.

Donderdag 26 september.

Volop zon. Sanne haalt nog gauw even een flesje voor Eric, beheerder van het droogdok en onze ‘engineer’, die van geen betaling voor zijn diensten wil weten.

eveneens doorvaart door Toulouse

eveneens doorvaart door Toulouse

Serge geeft ons zijn rekening (hij betaalt ook het verblijf in het dok aan de VNF), het totaal samen is nog geen 1200 euro. Ook voor hem kopen we een fles geestrijk vocht. Als alles samen het dubbele gekost zou hebben hadden we het nog een koopje gevonden. Om 10 uur varen we het kanaal in, 10 minuten later liggen we in de jachthaven bij de dieselpomp en even daarna maken we vast aan een van de kopsteigers. Serge komt nog even langs om een oliemonster van de keerkoppeling te nemen voor een analyse. Hij is ervan overtuigd dat het binnenwerk van de keerkoppeling een behoorlijk slijtage vertoont, afgaande op het geluid. We wachten maar af. De rust is weer terug aan boord, we eten een redelijke maaltijd in de havenbistro en zitten daarna nog een poosje in de stuurhut alvorens het bed op te zoeken. Port Saint Sauveur is een prima haven, maar het verkeerslawaai van de overkant is vreselijk.

Vrijdag 27 september.

inlaat van de omloop net vóór de sluis aan de bovenkant

inlaat van de omloop net vóór de sluis aan de bovenkant

Even voor negenen dek schoon, vers brood gehaald, sleutels (van de haven) ingeleverd, vuilnis naar de containers gebracht en op weg naar Moissac. Tot en met sluis 4 drie tegenliggers, dan het begin van de ellende. In sluis 5 ligt een grote oude bak (28 meter) die er alsmaar niet uitkomt. Eindelijk na zo’n 20 minuten komt hij superlangzaam uitgevaren, maar het sluislicht blijft op rood, terwijl de deuren open blijven staan. Ik mag dus niet invaren. Na een kwartier denk ik, dan maar door rood en dan bellen we in de sluis de VNF wel. Maar juist op het moment dat ik heel-super langzaam in wil varen hoor ik het waarschuwingsgeluid dat de deuren dicht gaan, hetgeen achteraf gezien overigens niet gebeurde. Net voor de ingang durf ik daardoor echter niet door te zetten en geef flink gas achteruit, maar helaas te laat. De zijstroom naar de overlaat krijgt me te pakken en we worden onstuitbaar naar de zijkant getrokken. Enkele seconden later knalt het schip op de steunmuren van de ingang van de overlaat en vervolgens ligt het schip zo vast als een huis voor die inlaat. De stroom duwt het schip op de steunmuren links en rechts van de overlaat terwijl het water met geweld tegen, langs en onder het schip stroomt. Vooruit wegdraaien kan niet want het schip ligt vrijwel tegen de sluismuur. Achteruit wegdraaien lukt ook niet, ondanks vol gas met bovendien het risico dat de onderkant van het schip zwaar beschadigd wordt al schurend langs die steunmuren. Vervolgens probeer ik de achterkant van de boot met de vaarboom weg te duwen van de overlaat. Geen schijn van kans. Nog een keer geprobeerd met alle kracht die ik heb, maar dan gebeurt het: de vaarboom breekt en ik donder voorover in en onder water precies midden voor de opening van de inlaat.

dezelfde inlaat, maar nu gezien vanaf de sluis

dezelfde inlaat, maar nu gezien vanaf de sluis

Onmiddellijk probeer ik achteruit te zwemmen, maar dat is absoluut kansloos. De stroom door de inlaat is zo sterk dat ik word meegesleurd verder in en door de overlaat die onder de weg door loopt. Er gebeurt wel iets heel raars: op de een of andere manier herinner ik mij daar onder water in die tunnel mijn eerste duikles (20 jaar geleden): niet uitademen, alleen zo nu en dan kleine beetjes uitblazen. En even later wordt het plotseling licht boven me en heb ik nog net de kracht om naar de kant te zwemmen en me vast te grijpen aan een paar graspollen. Die kant is hardstikke steil en ik kan er nauwelijks tegen omhoog komen maar met een uiterste inspanning kan ik net een toegestoken hand van een te hulp gesnelde Fransman van een huurboot die aan de andere kant van de sluis ligt te wachten, grijpen en me verder de kant op wurmen. Dat was ook nodig ook want 25 meter verder is de stuw waarover je drie meter naar beneden zou kletteren op het beton. Ondertussen is Sanne (op het voordek) zich bijna dood geschrokken want ze ziet me proberen het schip af te duwen en ineens ben ik er niet meer, ze ziet nog net mijn zolen in de overlaat verdwijnen en daarna een hele tijd (volgens haar zeker een minuut) niets meer, tot ze ziet/in de gaten krijgt dat ik door de tunnel gespoeld ben en aan de andere kant weer boven gekomen.

als je door die inlaat spoelt, kom je hier uit, precies waar de stenen in een boogje gemetseld zijn

als je door die inlaat spoelt, kom je hier uit, precies waar de stenen in een boogje gemetseld zijn

Helaas zijn die tunnels niet van glad beton maar van gemetselde stenen met als gevolg dat mijn hoofd zwaar afgeschaafd was, gedeeltelijk ontveld en het bloed overal van mijn hoofd droop. Terug aan boord geklauterd heeft ze toen een fles Betadine op mijn hoofd leeggegoten en nadat ik me van een deel van m’n kleren ontdaan had de restanten van mijn hoofdhuid met Betadine shampoo gewassen. Inmiddels is dan de ergste schrik over, ik leefde nog, weliswaar deed mijn hoofd onbehoorlijk veel pijn, maar verder bleek er nauwelijks of geen schade. Inmiddels arriveert de sluiswachter die de stuw in de omloop onmiddellijk dicht zet, waarna ik het schip moeiteloos van de kant en in de sluis krijg. Vervolgens liggen we een uur te dobberen, onszelf afvragend of we door moeten varen of terug naar het dok om de schade aan het onderwaterschip op te nemen en te herstellen. Na telefonisch overleg met Serge besluiten we terug te varen naar Toulouse en opnieuw in het dok te gaan. We hadden al zoveel moeite, tijd en geld besteed, dat we dat beter kunnen doen dan verder te gaan met de onzekerheid over de ernst van de schade. Serge zal een en ander in Toulouse proberen te organiseren. We varen nu stevig door en zijn net 1 minuut voor sluitingstijd door de laatste sluis. Tony van de Anneke had al iets gehoord van Serge en staat op de kant van de twee voorlaatste sluizen in Toulouse om te helpen met de lijnen. Serge heeft een plek in de haven geregeld en helpt met vastmaken. Bovendien heeft hij een droogdok gereserveerd voor volgende week. Na een zeer stevige oorlam eten wij laat. Een zeer emotionele middag en we zijn allebei doodmoe. Bovendien doet mijn hoofd verdomde zeer. Maar ik leef en dat had voor ongelooflijk weinig minder geluk totaal anders kunnen zijn.

zo zie je er dan uit, als je al er uit komt

zo zie je er dan uit, als je al er uit komt

P.S 1. Volgens Serge, later bevestigd door Eric, is de gemiddelde stroomsnelheid door zo’n overlaat tenminste 6 kubieke meter per seconde, en in dit geval waarschijnlijk en/of gelukkig méér omdat de deuren aan de onderkant van de sluis al een poos dicht waren.

P.S. 2. Ik zal later nog proberen een tekening van de situatie te maken, want ik kan me voorstellen dat dat niet voor iedereen even duidelijk is.

Zaterdag 28 september.

Beiden hebben we redelijk geslapen ondanks alle emoties en geholpen door een goed glas wijn. De stuurhut opgeruimd, waar alle troep, natte kleren en schoenen van gisteren nog lagen. Sanne koopt een lief douchemutsje voor me, want met al die schaafwonden en ontvellingen is dat wellicht veiliger. De wonden drogen goed op, slechts uit sommige komt nog wondvocht. Tony en Tricia komen nog laat een drankje halen en wij gaan dus pas om 9 uur aan ons avondmaal beginnen. Het weer vandaag: warm en zonnig, maar in de avond koelt het snel af en is een trui echt nodig om lekker buiten te zitten. We hebben overigens nog nauwelijks een idee hoe een en ander zal gaan, de komende dagen. We kunnen niet eerder dan donderdag het dok in. Onze planning voor de thuisreis wordt daarmee onhaalbaar. Jochem belt nog en vraagt, na het verhaal gehoord te hebben, hoe het met mijn bril is. Pas nu realiseer ik mij dat die gewoon is blijven zitten waar hij altijd zit, op mijn neus. Verbazingwekkend.

Zondag 29 september.

hier zie je dat boogje iets beter

hier zie je dat boogje iets beter

Allebei weer vroeg wakker. Liggen draaien en uiteindelijk maar vroeg opgestaan. Na het ontbijt wat geklust. Sanne werkt de stukken bij het roer waarop de houtstructuur is aangebracht zo goed mogelijk bij om morgen een nieuwe laklaag aan te brengen. Ik inspecteer zeer zorgvuldig de machinekamer maar kan geen ongerechtigheden vinden. Het vreemde geluid dat we eergisteren op de terugweg naar Toulouse meenden te horen, moet dus van buiten komen. Roerbeschadiging?, schroefbeschadiging? Dat weten we pas a.s. donderdag.

Maandag 30 september.

Vanochtend het zomertentje verwijderd en het stukje dak van de stuurhut achter de zonnepanelen uitgebreid schoongemaakt. Normaal kunnen we daar niet bij komen en dat is ook duidelijk te zien. Maar Sanne krijgt het natuurlijk toch voor elkaar. Ondertussen pleeg ik een grote opruimactie van het vooronder. Vervolgens wordt de wintertent opgezet met opgerolde zij- en achterkant. Daardoor wordt het toch wel aanzienlijk warmer in de stuurhut. Serge komt even langs en we spreken af morgen nog even een testvaart te doen. Sanne wacht na het eten even op warm water (ik heb de boiler te laat aangezet), maar valt in slaap en wordt pas de volgende ochtend wakker.

Dinsdag 1 oktober.

Het weer is nog steeds prima, los van het steeds korter worden van de dagen. Ik overleg met de VVAA opnieuw over de reisverzekering. In principe zouden wij uiterlijk 13 oktober terug moeten zijn in NL, maar dat gaan we dus onmogelijk halen. Min verzoek is daarom aan hen om een week extra verzekering. In eerste instantie krijg ik een bot nee, uitgesloten. Maar na herhaald uitgelegd te hebben over het hoe en waarom, beloofd mijn contact e.e.a. met zijn chef te bespreken, waarna ik binnen 2 dagen nader zal horen. Afwachten dus, maar wel even de ANWB gecheckt of ik bij hen een reisverzekering voor één week kan krijgen. In de namiddag varen we met Serge een korte proefvaart. Hij concludeert met grote stelligheid: slijtage van de versnellingsbak (gearbox). Morgen olie afnemen voor een analyse.

Woensdag 2 oktober.

Bewolkt, een stuk frisser. Het heeft vannacht geregend, dus weer een hoop zand op het dek. Sanne begint alvast zomer en winterkleding te sorteren. Het is herfstig weer, veel vlagerige wind maar nauwelijks een drup regen. Grappig om te zien op straat: mensen in short, T-shirt en slippers en evenzogoed mensen met lange broek, winterjas dikke shawl en muts. Nog niets van de VVAA gehoord.

Donderdag 3 oktober.

vervolgens ga je door de stuw in de omloop

vervolgens ga je door de stuw in de omloop

Om 8.15 uur vertrokken uit de haven om op tijd bij het VNF bassin te zijn. Tegen negenen openen ze het bruggetje en varen wij het bassin in (en de Anneke) er uit. Dit keer komen we te liggen in het overdekte dok, we krijgen al een beetje routine in het er in manoeuvreren. Om 10 uur liggen we droog op de balken en kunnen we de schade opnemen. Die valt tot onze enorme opluchting geweldig mee, slechts een paar krasjes op de overgang van zijkant naar bodem, absoluut niet eens tot op het kale ijzer. Precies op de plekken waar het schip tegen de steunberen van de overloop heeft gelegen. Alleen de laatste laag antifouling is beschadigd en die plekjes zijn in een kwartiertje onzichtbaar weggewerkt. Volgens Serge zijn de krassen op mijn hoofd ernstiger dan die op het schip. Serge maakt van de gelegenheid gebruik om ook de plaats waar het schip vorige week op de balken heeft gelegen nog even te behandelen. Wij zijn blij en opgelucht, nu hebben we zekerheid dat er wat dit betreft niets aan de hand is. Vervolgens mogen we eind van de middag alweer uit het dok en blijven dan de nacht in het bassin liggen en mogen er bij hoge uitzondering de volgende ochtend alweer uit. Wel met Serge de afspraak gemaakt dat indien het nodig is dat de keerkoppeling gereviseerd moet worden, dat we dat dan volgend voorjaar doen en van Eric mogen we dan ook weer in het VNF-bassin liggen, wat aanzienlijk aangenamer is dan in de jachthaven (waar een fles rum al niet goed voor is). Sanne haalt nog even wat boodschappen en tegen half acht gaan we naar een visrestaurant vlak in de buurt (advies van Serge). We eten een bijzonder stuk verse tonijn verpakt in Parma ham. Fantastisch lekker en heel speciaal.

Vrijdag 4 oktober.

wat ook niet makkelijk zwemt

wat ook niet makkelijk zwemt

Vroeg op, om 8.30 uur de motor gestart en na een Frans kwartiertje gaat het bruggetje bij de ingang open en wij het kanaal op. De drie sluizen door Toulouse gaan redelijk vlot, maar wel heel voorzichtig, hier en daar is het aardedonker door de 8 meter diepe sleuf en boven ons een zwaar bewolkte hemel. Bovendien is het ook nog gaan regenen en blijkt de ruitenwisser voor de stuurstand zwaar versleten en doet nauwelijks iets. We willen nu zo snel mogelijk naar Moissac varen, maar moeten ook een goede plek vinden om ons bezoek (Victor en Nellie) vanmiddag te ontvangen. Maar bij de voor ons sinds 27 september beruchte sluis 5 gaat het weer mis, dubbel rood. Opnieuw ligt er een boot in de sluis, maar de benedendeuren gaan niet dicht. Na enige tijd wachten zet ik Sanne af bij het wachtsteigertje en zij gaat kijken wat er aan de hand is. Die (huur)boot ligt er al ruim een half uur te wachten. Sanne belt de VNF via de alarmpaal en krijgt te horen dat het nog wel een half uurtje kan duren want de sluiswachter heeft lunchpauze. Let wel, het arret de midi is hier al 10 jaar geleden afgeschaft. Maar iets anders doen dan wachten kun je niet. Sanne maakt nog wat foto’s van de onheilsplek en ik hou het schip al die tijd drijvend, op ruime afstand van de sluis blijvend. Na nog eens een half uur verschijnt dat stuk chagrijn, zegt geen boe of bah, en met een druk op de knop werkt alles weer. Ruim een uur verlies! Tijdens de dag hebben wij en ons bezoek elkaar op de hoogte gehouden van de meest waarschijnlijke ontmoetingsplek. In Grisolles en Dieupentale is geen plek en zo arriveren we om 5 uur in Montech waar ook onze gasten 20 minuten later arriveren. Een gezellige borrel aan boord en daarna heerlijk gegeten in het restaurant op 100 meter afstand. Dan de gasten uitgezwaaid en weer op tijd op een oor. Dit jaarlijkse bezoek van Vic en Nellie is inmiddels een traditie die we hopelijk nog jaren voort kunnen zetten. En misschien (hopelijk) kunnen we dan ook eens een stukje varen.

waarna het water weer in het kanaal komt maar nu beneden de sluis

waarna het water weer in het kanaal komt maar nu beneden de sluis

Zaterdag 5 oktober.  Ik ben al voor 7 uur uit bed, Centrale verwarming aan, Buiten is het echt koud en er hangt een dichte mist. We rommelen rustig wat aan, om 11 uur de lijnen los en gezwind door de trap van 5 sluizen vóór ons en door naar Escatalens, waar plek genoeg is. De Anneke ligt daar ook, met nog 2 andere jachten. Nog steeds stroom en water gratis, maar aan de nieuwe kade kun je nu al zien dat er achterstallig onderhoud is. Zonde van zo’n mooie plek. Na de lunch, het is inmiddels heerlijk weer, krijgt het schip een stevige wasbeurt. De dekken, ramen, gangboorden, alles is vuil en soms zwart, luchtvervuiling meegekomen met de regen van gisteren. Toulouse is niet voor niets de meest vervuilde stad van Frankrijk. Er wordt ook nog een was gedraaid en tenslotte gaan we ook zelf onder de douche. Er is nog steeds geen bericht van de VVAA reisverzekering. We besluiten daarom om morgen door te varen naar Moissac en te beginnen met het winterklaar maken.

Over 14 dagen hopen we weer terug in NL te zijn. Tot die tijd zijn we bezig met de voorbereidingen van de boot voor de winter en met de terugreis.

Logboek week 08-09 en 15-09

Zondag 08-09

proost, nog vele goede jaren

proost, nog vele goede jaren

Tegen negenen Sanne gewekt en gefeliciteerd met haar verjaardag. Dek gezwabberd, daarna koffie en thee met gebak. Rustige dag verder, behalve dat de telefoon van/voor Sanne regelmatig rinkelt. Redelijk weer, wel zonnig, 23 graden, maar koude noordelijke wind. Weblog bijgewerkt en op internet gezet. Om 19 uur naar de Fromage Rit, waar we gisteren met naam en toenaam een tafel gereserveerd hebben. Echter, tot onze stomme verbazing is de tent gesloten. Ook de Parvis is dicht evenals alle andere restaurants, alleen de Florentin is open. Nou ja, je kunt het slechter treffen. Heerlijk gegeten, maar het was wel een beetje fris buiten, want binnen was alles vol en/of gereserveerd. Terug aan boord blijven we, met een dikke trui aan, binnen om met een glas wijn weer wat op te warmen. We zijn duidelijk nog niet gewend aan wat lagere temperaturen.

Maandag 9 september.

aangemonsterd voor de reis naar Toulouse

aangemonsterd voor de reis naar Toulouse

De kachel moet aan na een koude nacht, 6 graden!. Boot een paar meter verlegd omdat straks de CarolyN binnen komt. Nog wat schilderwerk gedaan. We hebben nog wel de nodige plekjes bij te werken vóór de winter. Redelijk aangenaam weer, iets kouder dan gisteren maar windstil en dat scheelt een trui. Morgen verwachten we Jochem en vannacht regen.

Dinsdag 10 september.

Uw schrijver kan vandaag ook weer een jaartje bijschrijven. Na het ontbijt naar Castelsarrasin voor bezoekje Sanne aan arts. Daarna flink boodschappen ingeslagen, want de komende dagen zijn we weer varende en is daar geen tijd/gelegenheid voor. Om half vijf naar Montauban via binnendoor route, waar we precies op tijd zijn om zoonlief om 17.45 uur te kunnen begroeten. Via een voortdurende file terug naar de boot, een aperitiefje en dan naar het Uvarium voor ons diner: wat exquise en niet overdadig veel maar wel heel erg lekker. Na een slaapmutsje in de stuurhut op tijd te kooi. Morgen hebben we, voor ons doen, een drukke dag.

Woensdag 11 september.

samen krijgen we die knoop we gelegd

samen krijgen we die knoop wel gelegd

Aangenaam weer. Sanne gaat met Jochem de stad (nou ja het dorp) in om een en ander te bekijken, de abdij en het oude klooster met een ontvangstcentrum voor met name wandelaars (en fietsers) op weg naar Compostella. Vanaf hier nog 1150 km te gaan!!. Daarna lopen ze naar het uitzichtpunt met het Mariabeeld hoog op de berg. De ‘afdaaltrap’ ziet er niet erg aantrekkelijk uit (Jochem verstapt zich zo blijkt later), dus nemen ze deels dezelfde weg terug naar de boot voor de lunch en daarna een namiddagwandeling met mij langs de rivier. We sluiten deze ‘werkdag’ af met een eenvoudige maaltijd aan boord en genieten nog na, buiten in de stuurhut.

Donderdag 12 september.

de stuw in de Garonne in Toulouse

de stuw in de Garonne in Toulouse

Om 8.55 uur gaan de lijnen los, maar ……. dan blijken 2 huurboten en tot overmaat van ramp ook nog een oudere tjalk allemaal hetzelfde te doen. Dus wachten en zo liggen we dan een vol uur te dobberen voordat wij als laatste de sluis in kunnen varen. Bij de 2e sluis heeft het automatisch systeem het opgegeven, zoveel schepen in de vroege ochtend is blijkbaar net iets te veel van het goede. De deuren gaan niet open en Sanne moet de VNF bellen. Het duurt een tijd (koffietijd?) voor ze iemand aan de lijn krijgt, maar dan volgt een reset op afstand en kunnen we weer verder. De volgende schuttingen gaan redelijk snel, Jochem loopt de stukjes tussen de sluizen en vangt de lijnen op. Het weer is prima, lekker warm en we varen voorspoedig. Jochem klimt in de sluizen die op grotere afstand van elkaar liggen de ladder op, vangt de lijn en bedient de sluis. Scheelt toch best wel, zo’n maatje extra. Aangekomen bij Escatalens is er hooguit één krappe plek om aan te leggen en we besluiten door te varen naar Montech en meren dan af net boven sluis La Vache. Lekker weertje vandaag, uiteindelijk toch wel voorspoedig gevaren; mooie stille avond.

Vrijdag 13 september.

pizza's, war ruim bemeten

pizza's, wat ruim bemeten

Om 8.30 uur vertrekken we, willen graag vannacht een plekje bij het aquaduct over de Hers, want verder op weg naar Toulouse zijn er geen behoorlijke aanlegplaatsen. Jochem heeft wat last van zijn been (verstapte zich eergisteren in Moissac) en wisselt het ‘ladderklimmen’ af met Sanne. Iets na de middag afgemeerd boven de sluis. Mooi weer vandaag, temperatuur tegen de 30 °C. Een erg rustige plek is dit niet maar wel makkelijk aanleggen aan een mooie kademuur. Halverwege de middag loopt de Somewhere achterop, die dan maar besluit verderop een plekje te zoeken.

Zaterdag 14 september.

Vroeg uit de veren en om 8.30 de lijnen los.

de deur van het dok gaat dicht

de deur van het dok gaat dicht

We willen proberen om het ‘arret du midi’ in Toulouse voor te zijn om niet een uur te hoeven wachten alvorens we de laatste 3 sluizen kunnen passeren. We varen voorspoedig, maar alle sluizen vóór ons moeten steeds eerst leeglopen voordat we er in kunnen. Direct na de laatste sluis zien we waarom, net voor ons steekt de Somewhere haar neus in de toegang tot het Canal du Midi. Pech dus, want dat wordt wachten voor de middagpauze en ja, als wij het Canal invaren ligt de Somewhere te wachten voor de sluis. Overleggend waar te gaan liggen gaan ineens de sluislichten op rood/groen en onze voorbuurman vaart in. Wij maken vast aan een wat ongelukkig halfwas steigertje en wachten af. Maar dan ineens gaan de deuren weer open en mogen wij invaren. De sluiswachter vertelt dat we een rondvaartboot tegen zullen komen op het volgende (smalle) stukje en omdat commerciële schepen altijd bediend moeten worden hij ons net zo goed mee naar boven kon nemen.

en het water zakt gestaag

en het water zakt gestaag

Gelukje voor ons. (N.B. vermoedelijk geldt de Somewhere ook als een commerciële boot omdat de eigenaar zijn schip enkele maanden per jaar gebruikt als lesboot). Rustig tochtje door Toulouse, twee hoge sluizen met weinig ideale vastleg-mogelijkheden. De laatste paar jaar vaart er door Toulouse een soort stofzuigerboot, die massa’s troep opneemt, zodat de kans op ellende met de schroef vrijwel over is. Op de kopsteiger van de jachthaven afgemeerd, we hadden gereserveerd. Sanne en Jochem nog even de stad in. Mike en Linsey (Solange) liggen aan dezelfde steiger en komen even een drankje halen. Daarna dus laat gegeten en moe maar tevreden niet al te laat naar bed.

Zondag 15-09.

we gaan beginnen !!

we gaan beginnen !!

Ontbijt met stokbrood en croissants, Sanne draait nog gauw een paar wassen en daarna met z’n drieën op de fiets (Jochem met een huurfiets) de stad in. Eerst naar het ‘Hopital’, vroeger een compleet ziekenhuis, nu met name een soort verpleeghuis met daarnaast een kinderafdeling. Aangrenzend een groot park en het meest bekende museum voor moderne kunst in Toulouse, waar de Picasso-tentoonstelling net afgelopen was (al was er nog wel het nodige te bewonderen) en de Spaans moderne kunst tentoonstelling ons tegen viel. Ging vrijwel uitsluitend over de Spaans burgeroorlog. Op een terrasje in het park aan de oever van de Garonne geluncht, heerlijk weer overigens. Daarna de Garonne weer overgestoken en naar het elektriciteitsbedrijf van de EDF, een kleine waterkrachtcentrale met daarbij een ruim opgezette en boeiende tentoonstelling over de geschiedenis van de EDF en haar activiteiten. Jochem blijkt overigens precies te weten hoe het huurfietssysteem werkt. Zo ongeveer op elke hoek van de straat staan wel huurfietsen. Fietspaden en fietsen spelen een zeer prominente rol in het verkeersbeeld in Toulouse. Fietsen op de busbanen is overal toegestaan. Terug aan boord even bijgekomen van dat alles en vervolgens ging Sanne de bestelde pizza’s ophalen. Dat duurde wel tamelijk lang: het bleek een vergeetachtige Italiaan te zijn, die toen de bestelling een uur later klaar was ons verraste met een meer dan dubbele portie en nog 3 nutella-toetjes. Zo werd het dus toch nog laat, maar eerlijk is eerlijk, het spul smaakte prima. Ook de volgende dag was er nog ruim voldoende voor ons alle drie.

Maandag 16-09.

ze wordt prachtig schoon

ze wordt prachtig schoon

Ne een vroeg ontbijt vertrekt Jochem, lopend en zwaar bepakt, om 8 uur naar het station, vergezeld van Sanne op de fiets. Ruim op tijd bij het station waar zijn trein om 8.45 vertrekt. Het was ontzettend leuk om na zoveel jaren weer eens een zoon aan boord te hebben. Met de dames van de capitainerie een en ander geregeld. Serge komt aan boord voor een kleine proefvaart in verband met de trillingen die we merken sinds de nieuwe as van de pythondrive is gemonteerd. In de avond plannen we de klussen voor de komende week.

Dinsdag 17-09.

Om 8.15 uur de motor gestart, 10 minuten later liggen we voor de ingang van het bassin voor het droogdok te wachten tot het bruggetje over het drukke fiets- en wandelpad geopend wordt.Om 8.45 verschijnen dan de VNF-ers

Serge, onze spuit- en nog veel meer specialist

Serge, onze spuit- en nog veel meer specialist

die de brug bedienen en een minuut later varen we het bassin in. Vervolgens gaan we in het dok, staat nu dus vol, dan word de deur gesloten en laat men geleidelijk het water weglopen, terwijl Serge en zijn medewerkers de lijnen meer of minder strak aantrekken om het schip precies in de juiste positie boven de steunbalken te krijgen en te houden. Dat duurt al met al zo’n 2 uur, waarna het schoonmaken met de hogedrukspuit begint, waarbij het vuil overal terecht komt, ondanks de afdekzeilen. Als het hogedruk-gebeuren klaar is kunnen wijzelf beginnen om het bovenwaterdeel van het schip zo goed mogelijk schoon te wassen. Dat lijkt betrekkelijk simpel, maar je bewegen op een nat dek en smalle gangboorden, zo’n kleine 3 meter boven de betonvloeren is niet direct mijn hobby. Door het afspuiten met de hogedrukspuit is op nogal wat plekken een fijne rode waas van de antifouling neergeslagen die erg lastig weg is te krijgen. Na het eten zijn we allebei te moe om nog iets te doen. Overigens, niet onbelangrijk, het onderwaterschip ziet er nog prima uit en schroef en roer zijn prima in orde.

het lijkt wel een slachthuis

het lijkt wel een slachthuis

Woensdag 18-09.

Om 8 uur staan Serge en zijn vaste medewerker Abdel klaar om met de verfklus te beginnen. De onderrand van de zwarte strook word afgeplakt, daarna word de primer voor de antifouling aangebracht. De meegebrachte primer (5 liter) blijkt ruim voldoende om het hele onderwaterschip mee te behandelen. Sanne behandelt een paar beschadigingen van de lak op het voordek, gisteren tijdens de proefvaart ontstaan door vallende steentjes (van een brug?). Aan de boeg, waar de ijzerplaten elkaar overlappen, zit op verschillende randen wat losse verf waaronder wat roest blijkt te zitten. Die wordt door Serge zorgvuldig weggeschuurd, waarna een roestwerende grondverf wordt aangebracht door Sanne.

de primer is aangebracht

de primer is aangebracht

Ik werk de verschillende beschadigingen in/op de zwarte strook boven de antifouling bij. Nergens zit daar roest, maar je kunt het maar beter voor zijn. Tegen zessen gestopt met werken, op de werf naar de douche die er redelijk schoon uitziet. Althans veel beter dan ons verteld was. Het toilet daarnaast blijkt een ouderwets Frans hurktoilet, goede oefening voor knieën en bovenbenen, maar we prefereren het toilet aan boord. Dan op naar een restaurant vlakbij, waar we ooit met Bill en Winnie heerlijk gegeten hebben. Helaas, gesloten wegens vakantie. Verderop is niets te vinden. Terug en de andere kant op naar een grote supermarkt en daar wat bijna kant en klaar spul gekocht. Tegen tienen afgeruimd, moe maar voldaan. Het warme weer, over de 30 °C, maakt al het gedoe er ook niet makkelijker op.

Donderdag 19-09.

zo mooi en schoon

zo mooi en schoon

Om 8 uur zij de mannen weer paraat en starten met het aanbrengen van de eerste laag antifouling. Het heeft vannacht toch iets geregend en wat we de hele zomer hebben kunnen voorkomen: het hele dek zit vol met zwarte spikkels en gele vlekjes van de enige plataan die vlak achter het schip staat. Beetje verdrietig alles zo goed mogelijk schoongemaakt. Daarna krijgt het berghout rondom een grote beurt, waar nodig geschuurd en geschilderd. Is best wel makkelijk dat je (ik) nu overal goed bij kunt. Sanne lakt de voorbehandelde plekken op het dek en de boeg af. Zij kan dat zo kunstig dat je later niet of nauwelijks meer ziet waar ze dat gedaan heeft. Samen nog een tweede rondje op het berghout want ik blijk nogal wat plekjes gemist te hebben. Tegen zessen gestopt, aperitiefje, om 7.30 onze bestelde pizza gehaald en verorberd, was overheerlijk. We zitten tot laat nog buiten, nog steeds uiterst aangenaam weer.

zeker met de nieuwe antifouling

zeker met de nieuwe antifouling

Vrijdag 20-09.

Serge en Abdel, zijn vaste medewerker brengen de tweede laag antifouling aan, even na lunchtijd is die klus geklaard. Het weer is warm, maar er staat een stormachtige wind. Door het verwijderen van het afplakband moet ik toch nog een aantal plekken op het berghout bijwerken en bruin schilderen. Sanne is de hele dag druk met het in de was zetten van de vrijboorden, is met een klein trapje ook stukken makkelijker dan wanneer het schip in het water ligt en je alles op je knietjes zittend moet doen. Op de werf is men overal bezig met de voorbereidingen voor de komende open dagen. Alles wordt opgeruimd en schoongemaakt, dakgoten worden vernieuwd evenals allerlei verlichting, met name die in en om het overdekte dok. ’s Avonds is er een open lucht film (300 bezoekers!). Telefonisch met Bill (zit in de buurt van Besancon) overlegd over de door hem aan de VNF gegeven cheque, die zij niet geïnd blijken te hebben, (kan nu ook niet meer) terwijl ik hem wel het geld al had gegeven. Meevallertje voor ons dus.

poetsen en in de was zetten

poetsen en in de was zetten

Zaterdag 21-09.

Straffe zuidoostelijke wind, als gisteren, niet koud, zonnig. Vandaag besteed aan het poetsen van de bruine relingen en de randen van het gangboord en alles in de was gezet. Het laatste stuk van het vrijboord op dezelfde manier behandeld. Zelfs het berghout wordt in de was gezet, is in jaren niet gebeurd. Op het bassin vóór de droogdokken is het een drukte van jewelste: roeien, kanoën en standup peddelen, alles in het kader van de open dag. Tijdens de avond zijn er weer twee openlucht films. Voor zover als mogelijk is nu alles winterklaar, alleen de dekken moeten nog, maar dat kan pas als we op onze definitieve winterplek liggen, want eenmaal in de was gezet zijn ze levensgevaarlijk glad. Lekker op tijd naar bed.

en passant krijgt ook de badkamer een verfbeurtje

en passant krijgt ook de badkamer een verfbeurtje

en het dok loopt weer vol

en als alles klaar is loopt het dok weer vol


Eén van de komende dagen volgt het letterlijk bloedstollende gebeuren van de volgende 14 dagen.

geen beter leven dan een goed leven: op hete dagen eten we koud i.p.v. warm

geen beter leven dan een goed leven: op hete dagen eten we koud i.p.v. warm

Logboek week 25-08 en 01-09

Zondag 25-08.

Drukkend warm. Sanne werkt de markt af en schrijver dezes het weblog bij.

Maandag 26-08.

Na de dagelijkse wasbeurt (van het schip!) gaat Sanne aan de wandel met Verne (6 km). Op zich liggen we met dit hete zonnige weer aan de goede kant van de haven (schaduw!), maar helaas is het ook de kant waar miljoenen muggen zich de hele dag zitten te verlekkeren om in de namiddag en vroege avond hun lage lusten bot te vieren op het weerloze mensenvlees. Het zijn gemene krengen, ze zijn zwart en heel klein, dus je ziet ze niet in de schemering, ze maken geen enkel geluid, dus je hoort ze niet en je voelt ze ook niet steken, dus ze zijn nog geniepig ook. Maar luttele minuten later jeukt het als de hel. Dus zitten we beiden volledig aangekleed, lange broek, shirt met lange mouwen in de stuurhut te genieten van de prachtige zomeravonden. Om vervolgens vrijwel geheel ontkleed de warme sponde op te zoeken. HSQMYP!!

Dinsdag 27-08.

de herdenkingsroos moet nog even bijkleuren

de herdenkingsroos moet nog even bijkleuren

Mocht er al iets zinnigs over deze dag te verhalen zijn, dan is het dat Sanne mij behoorlijk gekortwiekt heeft. Maar dat is geen nieuws want dat doet ze al jaren.

Woensdag 28-08.

De Kinsarvik arriveert in de haven en later ook de Somewhere. Mike drinkt bij ons aan boord een aperitiefje, Kath blijft aan boord van hun schip, want het is bij deze temperaturen niet verantwoord hun schip af te sluiten gezien hun veestapel (de hond en de kat).

Donderdag 29-08.

niet alle bruggen laten dit toe

niet alle bruggen laten dit toe

Sanne poetst het dek onder de randen van de dakramen blinkend schoon, dat waren vrijwel de enige plekken waar we de platanenvlekken niet dagelijks konden wegpoetsen. In de namiddag naar Montauban. De dermatoloog ziet geen lokale behandelmogelijkheid meer, alleen frequente injecties met steeds voorafgaand bloedonderzoek. Dat gaat hem hier dus niet worden, dan maar een paar weken eerder terug naar NL. Terug in Moissac gegeten bij de Aziaat die dus niet verdwenen was maar gewoon zijn zaak heeft voortgezet in een aanzienlijk groter pand net om de hoek. Helaas wel precies tegenover een Bulgaars afhaaltentje, waar al die klaarblijkelijk dove Bulgaren elkaar van hun gelijk proberen te overtuigen. Terug aan boord nog een poos buiten gezeten, warm maar met soms een vleugje wind.

Vrijdag 30-08.

even aangemeerd voor de lunch  (m.h.d. Edward)

even aangemeerd voor de lunch (m.h.d. Edward), een schitterende foto van een schitterend schip

Tegen zessen naar de achterburen voor een drankje. Carolyn heeft vandaag haar laatste telewerk dag gehad en viert dit tegelijk met een soort kennismakingsborrel met de bemanningen van de Karanja, de Somewhere, de Aurigny en de Artemis dus. Heerlijke hapjes en een goed glas, zodat we, thuisgekomen tegen tienen, geen behoefte meer hebben om nog iets te eten.

Zaterdag 31-08.

Vandaag zou het de laatste dag van boven de 32 °C zijn: op bijna alle schepen hangen bergen wasgoed te wapperen in de zon.

Zondag 01-09.

In de loop van de nacht zijn er inderdaad een paar druppels gevallen. Niet genoeg om het stoffen tegen te gaan. Ik ben de g.g. dag bezig om alle paswoorden op mijn laptop terug te vinden, die om onnaspeurlijke redenen verdwenen zijn. Het is bewolkt, ietsje minder warm en ietsje meer benauwd op deze eerste september dag. De vide grenier op het grote plein naast het Uvarium slaan we vandaag maar een keertje over. Sanne treft voorbereidingen voor het gebruikelijke najaar-schilderwerk van de komende dagen.

Maandag 02-09. p1000068-aangepast

Na het zwabberen en drogen van het dek schildert Sanne de eerste plekjes op het kajuitdek. Al zijn het vaak uiterst kleine beschadigingen van de lak, toch zie je direct al het verschil. Al zal het geen jaren meer duren of het dek moet een keer helemaal geschilderd worden. Voorlopig denken we maar dat die klus voor de volgende eigenaar is.

Dinsdag 03-09.

Het wordt ’s ochtends vroeg al behoorlijk wat frisser. Binnenboord zakt de temperatuur tijdens de nacht al weer onder de 20 graden, buiten tot een graad of 10. Deze ochtend de CV aangezet, die het weer zonder problemen doet; geen rookontwikkeling bij het starten. Het blijft dus onduidelijk waarom dat soms wel gebeurt. Sanne schildert het ‘lage’ dek bij en prepareert alvast de zijkanten van de opbouw. Op tijd onder de douche en daarna voor een aperitief naar de CarolyN, waar ook Dough en Flora van de Liberté zijn uitgenodigd. Terug aan boord weer buiten gegeten, met een trui aan is dat nog prima te doen. Sanne belt Co voor haar 88e verjaardag. Zouden wij het schip nog hebben als zij die leeftijd bereikt?

Woensdag 04-09.

Na het ontbijt snel naar Castelsarrasin. Sanne even bij een dokter op bezoek en daarna samen naar de Lidl, waar de jaarlijkse ‘Foire aux vins’ is gestart. We willen niet, zoals vorig jaar aan het einde van de week er naar toe want dan zijn de meest aantrekkelijke aanbiedingen al uitverkocht. Er wordt ruim ingeslagen, maar het kiezen van welke wijn is niet altijd even gemakkelijk. Bovendien is over 14 dagen de Foire bij Leclerc en Intermarche en daar zitten vaak ook mooie wijnen bij voor alleszins redelijke prijzen. Sanne schildert de zijkanten van de opbouw af en daarna drinken we in de stuurhut een glas wijn met onze achterbuurman Less: zijn vrouw is deze week ergens in Frankrijk een kookcursus aan het volgen. Het is vandaag de laatste echt warme dag van de zomer, bijna 30 gaden. Voor de komende weken is een temperatuur van rond 24 graden voorspeld en dat wordt dus wel even wennen.

Donderdag 05-09.

sfeerbeeld van de haven bij avond

sfeerbeeld van de haven bij avond

Ja, het is dus beduidend frisser, bovendien staat er een stevige noordelijke wind. Pas tegen de middag is het voldoende droog en warm om het verfwerk van gisteren en eergisteren nog wat bij te werken. In de zon is het nog net een beetje aangenaam. Ik probeer wat beschadigingen/ plekjes in het gangboord te repareren, maar dat mislukt faliekant. Wanneer zal ik toch ooit eens leren schilderen?

Vrijdag 06-09.

De bovenraampjes op het schip wat lager afgesteld, zodat het binnen ’s nachts wat minder afkoelt. Bovendien wordt er nauwelijks regen verwacht de komende weken. Een voorlopig vaarplan gemaakt voor volgende week. Sanne prepareert de gangboorden voor een grofstoffelijke schilderbeurt; haarscheurtjes laten we maar wachten tot volgend jaar, maar alle diepere scheuren en beschadigingen worden schoon geschuurd, gevuld en geschilderd. Ik besteed de middag aan het vastzetten en afkitten van de douchwandplaten die door het vocht open zijn getrokken. Is niet erg mooi maar er kan tenminste geen vocht meer achter komen en het oog wil ook wat. We hebben toch wel meer en meer de neiging om niet alles tot in de puntjes af te werken. Volgend jaar hebben we óf meer tijd óf geen schip meer. Vanavond eten we voor het eerst sinds maanden binnen vanwege de kille en harde NW wind. Het is wel even wennen aan temperaturen zo’n 10 graden lager dan we gewend waren.

Zaterdag 07-09.

wellicht een tikje overdone ??

wellicht een tikje overdone ??

Toch direct na het opstaan de CV maar weer even aangezet. Het was 16 graden in de kajuit en dat is iets te koud om lekker van mijn ochtendkoffie te genieten. Ook op andere schepen hoor ik her en derwaarts de kachels aanslaan, dus ik ben niet de enige koukleum. Over een paar dagen zullen we er wel aan gewend zijn. Zodra de zon boven de huizen uitkomt is het snel ook buiten aangenaam. Sanne werkt de laatste plekken in de gangboorden bij. In de middag probeert ze een tafeltje te reserveren in de Fromage Rit voor morgenavond, maar helaas: gesloten. Dat is iets dat we nog steeds niet begrijpen: het barst van de toeristen maar buiten de periode juli-augustus zijn de meeste restaurants gesloten. C’est la France. Volgende week een drukke week. Zoonlief komt dinsdag en donderdag varen we dan naar Toulouse om de week daarna in het droogdok de onderkant van het schip schoon te spuiten en vervolgens weer in de antifouling te zetten. Het is dus niet uitgesloten dat het volgende verslag weer een periode van 2 weken zal omvatten.

Zo nu en dan staan er foto’s tussen die niets met de tekst te maken hebben. Dat is omdat we met ons nieuwe fototoestel vertrouwd willen raken. Als altijd: klikken op de foto geeft een vergroting die vaak veel beter is, via de <–knop kom je dan weer terug in de tekst.

Logboek week 18-08

Zondag 18-08.

granaatappels aan de kade

granaatappels aan de kade

Het blijft superbenauwd weer: volop zon maar licht gesluierd en geen wind. Iedereen lijkt stil te vallen door de drukkende hitte. Ook de beloofde regen blijft uit op 3 druppels na, vlak na middernacht.

Maandag 19-08.

Om 8.30 naar de vaatchirurg gelopen (advies van onze ‘huisarts’), maar die blijkt met vakantie te zijn en is pas over een week weer terug. Als het even meezit is het probleem, vermoedelijk een vaatontsteking van mijn been, precies op de plek waar een of ander groot steekbeest mij te pakken heeft gehad, dan al weer over. Het dragen van een steunkous lijkt daarbij al veel te helpen. Sanne gaat daarna met haar Franse vriendinnen naar een rozenkweker in La Francaise, waar ze een zalmkleurige roos uitzoeken voor de herdenkingsbijeenkomst van Louisa a.s. donderdag. Geprobeerd de dermatoloog te bellen waar we begin juni zijn geweest voor de kloven in mijn handen en voeten, maar ook hij is met vakantie. Dus nog maar een weekje langer smeren met een zalfje dat wel verzacht maar waar het niet van over gaat. We vragen ons af of, als het niet beter wordt, we eventueel eerder naar huis zullen moeten.

Dinsdag 20-08.

Vannacht (eindelijk) een flinke plens regen, vanaf 1 uur non stop tot begin van de middag. Dan komt de zon weer terug, keurig op tijd, want Sanne heeft een was gedraaid en die is een paar uur later kurkdroog. Roy van de Karanja uitgenodigd voor een glas wijn. Maar hij brengt een fles ijskoude aquavit mee en die smaakt meer dan uitstekend. Het is heel wat jaren geleden dat ik dat spul gedronken heb. We hebben daarbij een levendig gesprek en zo wordt het ongemerkt toch weer laat alvorens we eten. Daarna zijn we niet echt wakker meer, maar blijven lekker zitten dromen in de stuurhut waar het heel langzaam iets koeler wordt.

Woensdag 21-08.

onze gastschipper

onze gastschipper

Rustig dagje in afwachting van vriend Edward die tegen 16 uur arriveert. Hij is blij dat hij er is, lange afstanden rijden, alleen en bij dit warme weer, is niet zijn grootste hobby. We kletsen uitgebreid bij, allerlei nieuws van het thuisfront en gemeenschappelijke interesses en kennissen geeft meer dan voldoende stof tot praten. Sanne heeft ondertussen een heerlijk maal bereikt en de avond vliegt om.

chateau bij Livrade, vlak boven onze favoriete aanlegplek op de Tarn, in the middle of nowhere

chateau bij Livrade, vlak boven onze favoriete aanlegplek op de Tarn, in the middle of nowhere

Donderdag 22-08

Met onze gast willen we natuurlijk een stukje varen. Na het ontbijt dus de motor gestart en stipt om 10 uur varen we de eerste van de (dubbele) verbindingssluis naar de Tarn in. Het is perfect weer, zon en een heel licht windje. Eerst varen we richting St. Nicolas de la Grave, waar de Tarn uitkomt in de Garonne. Bij die samenvloeiing keren we heel voorzichtig, het is daar op veel plaatsen erg ondiep en het water staat tamelijk laag. Verder naar het westen kun je overigens niet varen, ten strengste verboden: zal wel samenhangen met de kerncentrale van Golfech en wat stuwen die het water op peil moeten houden voor de koeling van de centrale via het aparte “koelkanaal”. De Garonne is sowieso hier onbevaarbaar. Terug langs Moissac varen we dan en gaan door tot de stuw bij St. Livrade, net voorbij het kasteel; de stuw is nog steeds intact, de naastgelegen sluis al vele jaren niet meer.

nog werkende stuw en vervallen sluis bij Livrade

nog werkende stuw en vervallen sluis bij Livrade

Dan varen we een paar honderd meter terug en leggen aan op onze “eigen” plek, waar we met de neus op de wal zo van het schip af kunnen stappen en bij dit stille weer kunnen volstaan met 2 lijntjes en geen achteranker. Bij het enorme fruitbedrijf achter de dijk staan honderden kratten klaar voor de aankomende appel-oogst. Edward en Sanne nemen allebei even een kijkje bij de boomgaard en daarna lunchen we met geïmproviseerde hotdogs. Dan is het alweer tijd om te vertrekken om stipt om 16 uur weer geschut te worden in de dubbele sluis en leggen aan op de plek vanwaar we vanochtend zijn vertrokken. Om 18 uur gaat Edward even het stadje in en wij naar de memorialbijeenkomst voor Louisa op de capitainerie. Haar echtgenoot, David met dochter, schoonzoon en kleinkinderen zijn daar inmiddels ook gearriveerd. Toch wel even een best emotioneel moment: het plantgat voor de roos wordt gegraven, de door David meegebrachte as van Louisa wordt door haar kleinkinderen daarin uitgestrooid en de speciale roos wordt geplant. Daarna spreken David en 2 leden van de Frans-Engelse groep een kort woord. Vervolgens bij de capitainerie een glas wijn met alle bekenden van haar. Sanne en ik vertrekken daarna snel om met Edward in het dorp te gaan eten. We eten bij de Florentin, buiten op een vol terras (van meerdere restaurants) met op de achtergrond een rustig muziekbandje. Heel gezellige avond, uitstekend menu. Voldaan maar ook best wel moe van een toch wel enerverende dag nemen we nog een slaapmutsje in de stuurhut en slapen vervolgens al bijna voor we in bed liggen.

Vrijdag 23-08.

etentje op het gezellige plein naast de abdij

etentje op het gezellige plein naast de abdij

Rustig ons vaste ochtendprogramma afgewerkt. Edward is ondertussen al naar de ‘tabac’ geweest waar hij gisteren zijn pet heeft laten liggen. Gelukkig hadden ze hem nog, want het is best wel een aparte pet met het familiewapen er op. Na het ontbijt nemen we afscheid van Edward die richting midden Frankrijk vertrekt om enkele dagen op bezoek te gaan bij Hans en Margreet. Dat is voor hem toch weer een paar honderd kilometer rijden. Wij ruimen de boot verder op, bergen dekbed etc. weer op. Jammer dat we niet vaker zo eens een goede bekende op bezoek hebben. Het is dan wel even improviseren met slaapplaatsen en zo maar dat hebben we er graag voor over. Het enige nadeel is dat we gasten niet een volledige privacy kunnen bieden sinds we geen aparte extra slaaphut meer hebben. Maar met een beetje improviseren is dat in ieder geval voor ons geen enkel probleem. De temperatuur stijgt inmiddels weer naar ruim boven de 30 graden en gelukkig koelt het ’s nachts wat meer af, tot net onder de 25 graden. Het stekende insectenvolk wordt wel steeds agressiever, dus insmeren maar of het ondergaan. In de haven is het onvoorstelbaar rustig, dat hebben we zo in jaren niet meegemaakt.

Zaterdag 24-08.

Warm en zonnig. Sanne vroeg naar de markt voor verse groenten en fruit. Ik werk het weblog bij. Na de lunch laat Sanne zich kortwieken bij de enige kapper waar ze gisteren een afspraak kon maken, terwijl er binnen een afstand van 200 meter vier zaken zijn.

Logboek week 11-08

Zondag 11-08

Omstreeks 7 uur gewekt door een op het dek kletterende regenbui. We horen ook weer de afweerkanonnen van de fruitboeren in de omgeving die bij kans op hagel automatisch beginnen te werken. Het blijft de hele ochtend hard regenen met forse windvlagen, maar tegen 13 uur knapt het op. Sanne nog gauw even naar de markt maar op een enkele kraam na hadden de kooplui het al opgegeven. Toilet opnieuw leeggemaakt met minipompje en weer azijn er in. Hopen dat het helpt. Onrustige avond: het offerfeest bij de Bulgaren aan de overkant en daar vlak naast aan de kade een huurboot vol Spanjaarden.

Maandag 12-08

Snel het dek gedaan en als we nog maar nauwelijks hebben ontbeten klopt Ian al aan. Het toilet opnieuw leeg gezogen en vervolgens door Ian gedemonteerd. Net als wij was ook hij tot de conclusie gekomen dat er een verstopping in de afvoer moest zitten vlak achter de afvoerpomp. Immers de pomp en de versnijder werken normaal maar het spul loopt niet door. Nadat het toilet van z’n plek is gehaald en het verloopstuk van de pomp naar de afvoerslang losgemaakt is direct duidelijk wat het probleem is: het verloopstuk zit compleet dicht, het is één solide brok kalk die begint direct bij de terugslagklep achter de pomp en vervolgens tot een stuk in het verloopstuk naar de slang. Gelukkig slaagt Ian erin alle kalkbrokken los te maken zonder de terugslagklep en zonder het verloopstuk te beschadigen. Uiteindelijk blijkt ook de afvoerslang (anderhalve meter) naar de zwart watertank weliswaar passabel te zijn voor water maar ook nog vol met kalk te zitten. Het is onbegrijpelijk dat het spul tot enkele dagen geleden normaal gewerkt heeft, de versnijder moet een en ander wel ontzettend fijn vermalen hebben, want er kon echt geen druivenpit meer doorheen. Een en ander wordt hier wel vrolijk en snel verteld, maar het was met recht een ontzettende shitklus, overal ligt gruis en troep en die troep is bepaald niet schoon. De douchecel ziet er niet uit en ook alle materiaal en gereedschap zit onder de stront. Een ding is duidelijk, we moeten veel meer spoelen na toiletgebruik, vooral urine geeft die kalkafzetting. En voortaan een keer per maand het afvoersysteem vullen met azijn en dat dan een nacht laten staan. Niet zoals we tot nu toe deden twee keer per jaar zoals het advies officieel is. Het enige voordeel van deze sessie is dat ik nu ook precies weet hoe het systeem in elkaar zit en een dergelijk operatie ook zelf zou kunnen doen. Al hoop ik dat het nooit meer nodig is. We, met name Sanne, zijn de rest van de dag zoet met opruimen en schoonmaken. Als alles klaar is, is het goed rusten. We trakteren ons op een etentje, maar helaas zijn we vergeten dat het maandag is en op éen na alle restaurants gesloten zijn. En dat in het hoogseizoen. Normaal was ook nog altijd onze favoriete Chinees open, maar die is er al helemaal mee opgehouden. Dus eten we in een pizzatentje, was verder prima maar we hadden iets anders in gedachten. Over tienen terug en nog een paar uurtjes in de stuurhut gezeten. Terwijl ik dit schrijf bedenk ik me dat we als non-alcoholische drank ook maar meer cola in het assortiment moeten opnemen, schijnt zeer kalk oplossend te werken.

Dinsdag 13-08.

een fikse berg kalksteen en gruis uit het afvoersysteem

een fikse berg kalksteen en gruis uit het afvoersysteem

Het dagelijks ritueel afgewerkt, dek afnemen en drogen, ontbijten, opruimen etc. Na de lunch verhuizen we naar de overkant van de haven, wat meer schaduw en het roer goed beschermd tegen klungels op huurboten omdat we weer net voor de Tesserae kunnen liggen. De noodzaak om dicht bij de capitainerie te liggen is immers opgeheven. Bovendien minder nieuwsgierige wandelaars de hele dag naast het schip. Komt daarbij ook goed uit omdat de Saint Louis nu op onze plek kan liggen, die vanwege invalide gasten dit keer niet de rivier op gaat.

Woensdag 14-08

Sanne gaat uitgebreid inkopen doen in de grote supermarkten: ze kan de auto gebruiken die ik gisteren al naar onze kant van de haven heb gehaald. Startte meteen feilloos na 2 maanden stilstand. Watertanks gevuld, we zullen dus wel wat meer water moeten gaan verbruiken, maar zeker hier in de haven is dat geen probleem. Bij al die havens waar je voor 2 euro 15 minuten water krijgt kan dat bedrag aardig oplopen. We zijn verder aardig goed aan het worden in lekker luieren. Het weer blijft aangenaam warm met zo nu en dan een wolkje en soms heel even een spatje regen.

Donderdag 15-08

ergere foto's evenals de geur zal ik jullie besparen

ergere foto's evenals de geur zal ik jullie besparen

Vandaag is het voor de Fransen weer een vrije dag. Duidelijk merkbaar aan de rust rondom en in de haven en in het dorp. Wat een land met zoveel feestdagen! Midden in de week zijn er ook altijd minder huurboten in de haven, rondom de weekends ligt het hier meestal mudvol. Het blog bijgewerkt en online gezet, terwijl Sanne de wasmachine laat draaien.

Vrijdag 16-08

Eigenlijk vandaag onze eerste behoorlijk onaangename ervaring in Moissac. Heeft overigens niets met de haven van doen, maar met de gemeente. Rondom de vuilcontainer boven aan de straat heeft zich steeds meer vuil verzameld, ook natuurlijk omdat gisteren (de normale ophaaldag) vrij was. Op het moment dat de container in de vuilniswagen wordt omgekieperd blijkt waarom het zo ontzettend is gaan stinken. De halve container was gevuld met slachtafval, vleesresten en ander onduidelijk spul, dit alles in niet gesloten zakken. Vermoedelijk had dit te maken met het Islamitisch Offerfeest. Voeg daar aan toe 2 plastic jerrycans open en vol met afgewerkte olie dan kun je je voorstellen wat een zooitje het was. Het bloed stroomde rijkelijk uit de vuilniswagen op de straat. Het was zo’n puinhoop dat de vuilnismannen er met gezwinde spoed van door gingen en de boel verder de boel lieten. Samen met de overbuurvrouw heb ik alles wat ze lieten liggen in plastic zakken gedaan en in de container die toen natuurlijk weer meteen halfvol was. Daarna hebben we de straat schoongespoten. Het was natuurlijk niet ons werk maar alles beter dan nog een paar dagen in de stank zitten. De open plastic boodschappentassen met vlees en slachtafval stonken een dag later zelfs door de gesloten vuilniszakken heen. Ben wel zo vrij geweest om de foto van de troep ook naar de gemeente te sturen. Zonder overigens te verwachten dat ze daarop zullen reageren.

Zaterdag 17-08.

Ik heb langzamerhand zoveel last van mijn kapotte voeten, dat we toch maar even bij ‘onze’ huisarts langs gaan, die klaarblijkelijk ook op zaterdag werkt. Overigens: welke Nederlandse huisarts doet op zaterdag een consult en onderzoek van ruim 20 minuten, schrijft recepten uit en wil vervolgens van geen betaling weten. De voorgeschreven zalf moet wel speciaal gemaakt worden en is dus pas dinsdagnamiddag klaar. Zo is het dus ook weer in Frankrijk! Rond 21 uur gaan we naar het centrale plein bij de basiliek, luisteren met plezier naar de steelbandachtige muziek en ontmoeten tot onze verrassing Tony en Rita (van de Kanumbra). Uitvoerig bijgepraat, zij zijn vastgelopen, althans konden niet verder op de Doubs vanwege het lage water. Tot slot om 23 uur terug naar de boot.

Logboek week 04-08

Zondag 04-08.

interieur van ons schuitje

interieur van ons schuitje

Bewolkt tot 11 uur, dan gaat de zon weer volop schijnen en moeten alle zonneschermen weer geplaatst worden. De huurboten verdwijnen weer. Tegen 15.30 uur verschijnt de Maivis, een grote Groninger tjalk, gebouwd in 1897, vrijwel geheel origineel met alles erop en eraan, zijzwaarden, een enorme mast met giek en gaffel etc. Zeer compleet dus maar helaas in een zeer matige staat van onderhoud. Franse eigenaar en thuishaven ergens in Bretagne. Is onlangs nog naar Helsinki gezeild. In de opvallend doodstille avond plotseling veel wind, maar geen wolkje te bekennen. De temperatuur blijft binnen rond de 28 graden hangen. Nog steeds best wel warm om te gaan slapen dus zitten we nog een paar uur in de stuurhut naar de sterren te kijken.

Maandag 05-08.

verscholen in het struweel

verscholen in het struweel

De tjalk vertrekt weer richting Bordeaux, een half uurtje later maakt ook de Arcadia los en gaat naar de Baise en weer een poosje later vertrekt de Hell’s Bells, zij gaan naar Buzet. We liggen dus weer alleen aan de kade. Ik neem met weemoed afscheid van de laatste touw-wil die nog aan het achterschip hangt; het ding heeft meer dan 25 jaar uitstekend dienst gedaan maar is zwaar versleten en ontzettend smerig. Het was eigenlijk ook geen gezicht meer. Maar met de ballon fenders moet je goed uitkijken dat ze bij het aanleggen niet tegen de wal omhoog draaien, maar meestal denk ik er wel aan om dat te voorkomen. Warme dag en als we ter kooi gaan nog steeds drukkend benauwd.

Dinsdag 06-08.

lekker in de schaduw

lekker in de schaduw

Gesloten wolkendek, nauwelijks wind, het blijft de hele dag drukkend warm. Sanne gaat een stukje wandelen en ontdekt een pruimenboom (kwetsen). Ze komt snel terug voor een plastic zak en al pruimen plukkend ontdekt ze ook nog een aantal struiken met rijpe bramen. Dus zitten we weer goed in het fruit, teveel om direct op te eten dus wordt er ook nog bramenjam gemaakt. Het is weer opvallend stil in de avond, geen enkel (nacht)dier te horen. Wel is er onweer voorspeld, maar dat laat nog even op zich wachten.

Woensdag 07-08.

schitterende wolkenformatie

schitterende wolkenformatie

Het heeft kennelijk flink geregend vannacht zo te zien aan de half open stuurhut. Tot 9 uur miezert het nog wat na. Het dek is mooi schoon geregend en wordt fluks gezwabberd. Zo nu en dan komt er een huurboot en vertrekt er weer een. Eén “huurschipper” springt overboord om zijn achterschip vast te leggen maar vergeet dat zijn motor nog in de vooruit staat, dus knalt hij tegen onze boeg. Wel een vieze rubberstreep maar geen ernstige schade. Het blijven ‘bumperboats’ bemand met schipper-raars. Sanne blijft de fruitvoorraad aanvullen. Behalve enkele huurboten komt ook de Liberty uit Moissac aan. Hij groet ons uitbundig als oude kennissen en heeft hele verhalen over de drukte in Moissac, maar wij hebben geen idee wie hij is en hoe hij heet. Opnieuw tot na middernacht buiten gezeten.

Donderdag 08-08.

ontvangst met een veelstemmig halleluja

ontvangst met een veelstemmig halleluja

Rustig de dag begonnen, dekken gepoetst en ontbeten. Omstreeks 10 uur de motor gestart en aangevaren richting Agen, uitgezwaaid door de Liberty en de Elegance. Bij de eerste sluis van de keten van 4 gaat alles nog prima, maar bij de 2e sluis moet ik een tijd wachten omdat daar 2 boten zijn ingevaren, maar om onduidelijke redenen er niet uitkomen. Het lijkt er op dat één van hen motorpech heeft en gesleept wordt door de ander, een huurboot!. Na een poosje dobberen lukt het ze uit die sluis te komen en dan kan ik de Artemis in die sluis manoeuvreren. Daarna wordt het echt dobberen, want het voorgaande koppel heeft bij het uitvaren de zaak in het ongerede gebracht. Sluis no 3 loopt dan wel leeg maar de deuren blijven gesloten. Sanne belt de VNF, die na enige tijd verschijnt en kans ziet de onwillige deuren weer in beweging te krijgen. Als ik even later no 3 uitvaar zie ik dat weliswaar tegelijk de deuren achter mij dicht gaan, maar ook de deuren van no 4! Dus weer dobberen en wachten op de VNF. De man komt weer opdraven, maar kan het probleem niet oplossen. Verdwijnt dus vriendelijk zwaaiend om een collega te halen, even later zijn ze met z’n tweeën een tijd aan het prutsen en dan duurt het een hele tijd voor ze in de gaten hebben wat de oorzaak is: één van de rinketten in de deur doet het niet: elektradraadje gebroken. Dat wordt op z’n Frans daarna voortvarend opgelost: terwijl één van de twee mannen bij de deur de draaduiteinden tegen elkaar houdt bedient de ander de knop op het bedieningspaneel en zowaar dat lukt: de deuren gaan open. Ik vaar snel de sluis in en Sanne zet het schutmechanisme in werking, hetgeen zowaar lukt. De VNF mannen verdwijnen vrolijk zwaaiend, het is immers lunchtijd. Een definitieve reparatie komt wrs. straks wel, eerst eten. Als wij vervolgens de beroemde Pont Canal van Agen passeren ligt er aan de andere kant een boot te wachten, waarvoor de lichten nog steeds op rood staan. Zou wel eens willen weten hoe lang die daar heeft liggen wachten. In Agen is plaats genoeg aan de ‘groene wal’, maar dan lig je de hele dag in de brandende zon en het verkeerslawaai. We besluiten door te varen naar Boe, maar daar is geen plaats, ook alleen maar brandende zon en bovendien zijn enkele kinderkampen op de kade bezig met wedstrijdjes of zoiets. Zo eindigen wij tenslotte in La Magistère in de zwaaikom even voor de sluis aan een tamelijk wrakke beschoeiing maar wel in de schaduw. Met enig geluk vinden we een punt waar Sanne tussen alle brandnetels, prikstruiken etc. een ankerpen in de grond kan slaan voor de voorlijn en ik achter een lijn tussen wat planken kan wurmen. We liggen dus bedenkelijk vast maar we zien wel wat er gebeurt als er een schip langs komt. Allebei zijn we moe, vooral door de uitputtende hitte, eten wat pasta met vis uit blik en hebben dan een stille donkere avond in the middle of nowhere om bij te komen (ja, met een goed glas natuurlijk).

Vrijdag 9 augustus.

De eerste klus dient zich al vrij snel aan. De hotelboot Rosa komt voorbij, heeft ons kennelijk om de bocht niet zien liggen en dus geen snelheid geminderd. Door de zuiging liggen we enkele tellen later helemaal los en, na het starten van de motor, opnieuw aan de kant aangelegd en nu met extra pennen het schip ordentelijk vastgelegd. Sanne loopt naar het dorp (25 minuten) om brood voor het ontbijt te halen. In de middag nog een keertje voor andere boodschappen en zowaar weer nieuwe struiken met (nu grote) rijpe bramen ontdekt die ze niet kan laten hangen. Tegen 17 uur betrekt het, gaat het hard waaien en zien we overal om ons heen buien. Uiteindelijk krijgen wij omstreeks 22 uur ook ons deel: de regen valt met bakken uit de lucht tot 1 uur, beetje onhandig met harde wind recht van achteren. Daarna blijft het wat druilerig regenen. Ik constateer een probleem met de toiletpomp, die werkt nauwelijks meer naar behoren. We besluiten daarom om morgen door te varen naar Moissac en informeren Jim met het verzoek voor een plaats vlak bij de capitainerie (lees toilet!).

Zaterdag 10 augustus.

op bedevaart met een ezel ... of, een ezel op bedevaart?

op bedevaart met een ezel ... of, een ezel op bedevaart?

Zwak zonnetje, dekken gedroogd en omstreeks 10 uur aangevaren. Voorspoedige vaart, opvallend is dat alle havens en aanlegplekken leeg zijn: Golfech leeg, Valence d’Agen leeg, Pommevic leeg. Het wordt steeds zonniger en broeierig heet. Bij de sluis van Pommevic worden we door een 40-tal mensen ontvangen die het verloop van de schutting vol be(ver)wondering volgen en ons met een veelstemmig “halleluja” uitgeleide doen, Ze hadden nog nooit een schutting gezien. In Moissac aangelegd zo ongeveer naast de capitainerie, dus de toiletten zijn vlak naast het schip. Onderweg hadden we het toilet leeg gemaakt (geschept!) en er flink wat azijn in gedaan. De pomp en de versnijder doen het wel, het lijkt er op dat de afvoer verstopt is. Na enig zoeken vind ik Ian, die druk bezig is in het huis van Rob (van de Rovi). Vandaag en morgen is hij druk maar waarschijnlijk heeft hij maandag wel even tijd om ons te helpen bij het vinden en oplossen van het toiletprobleem. De azijn heeft geen enkel effect gehad.

Logboek week 28-07

Zondag 28-07.

Op tijd opgestaan. Het heeft vannacht wat geregend, dus het dek is snel gezwabberd en om half negen starten wij. Rustige tocht naar Serignac waar we alle geluk van de wereld hebben: er vaart juist een flinke huurboot weg en zo kunnen wij de dan enige vrije plek aan de kade innemen. Charlie en Lyn van de Arcadia begroeten ons, zij liggen hier al een poosje en passen op de Elegance en de Mary Lou, waarvan de eigenaren een aantal dagen met vakantie zijn. Beide schepen liggen hier vast en hebben een flink stuk tuin waarop ze vooral groenten en bloemen telen. Oppassen op hun schepen betekent dan ook voornamelijk alle planten water geven. Na het aperitief gaan we naar de lokale bar waar we genieten van een niet eenvoudige en perfect bereide maaltijd. Sanne neemt zelfs de grootste entrecote die ze ooit gegeten heeft voor haar rekening. Terug aan boord zitten we voor het eerst sinds weken tot middernacht buiten met een trui aan.

Maandag 29-07.

Na een frisse nacht is het weer zonnig en snel warm. Uitslapen is er niet bij want om 8 uur begint een groep gemeentearbeiders met maar liefst 3 cirkelmaaiers tegelijk de kanten te maaien. Dus wij maar supersnel de zonneschermen voor de ramen, indachtig de gecrashte ruit van 4 jaar geleden. Om 17.30 drinken we een aperitief met Charlie en Lyn bij ons aan boord. Daarna zijn we getuige van hoe een Spaanse familie een grote huurboot afstopt: je vaart hem gewoon op volle kracht de kant op. De bemanning (11 Spanjaarden) zijn als gebruikelijk zeer uitbundig, gaan het dorp in en ook hun terugkomst om 23 uur gaat niet ongemerkt voorbij.

Dinsdag 30-07.

Om 6 uur even een licht regentje, dus het schoonmaken van het dek gaat weer snel, gelukkig liggen we niet meer onder de platanen en zijn dus verlost van het uitgebreide boenen. Madame Ghislaine komt de stroomstoring weer verhelpen, iets wat ze gemiddeld 2 keer per dag mag komen doen. De enige plek waar het systeem goed werkt is Le Mas d’Agenais, verder is het overal kommer en kwel. Rond de middag verschijnt de Somewhere, meert af aan de groene wal en komen Steve en Jo een praatje maken. Een poosje later komt de Hells Bells (Ian en Maggie) binnen en meert achter ons af. Lekker want daarmee is ons roer weer veilig voor al die huurboten.

Woensdag 31-07.

Rustig dagje, Sanne doet de was en ik het weblog. Het blijft warm.

Donderdag 01-08.

Vanaf 8 uur valt er stevig regen uit een eindeloos donkergrijs wolkendek. Wel wat donderslagen zo nu en dan maar geen bliksem te zien (letterlijk). In de middag klaart het op, zodat de borrel (met de bemanningen van de Arcadia, de Hells Bells, de Whisper en de Artemis) wat dat betreft droog verloopt. Om onduidelijke reden begon die pas om 19 uur, dus wordt er pas om 22 uur nog een klein hapje gegeten. Daarna is het super rustig op de kade.

Vrijdag 02-08.

Geen regen vannacht maar een zeer mistige ochtend. De koude nachten komen er weer aan terwijl het water van het kanaal ongeveer 27 °C is. In de avond komt er vanuit het dorp een hels kabaal: het blijkt een soort rondtrekkend circus te zijn van allerlei zware landbouwmachines, tractoren tot zelfs dorsmachines die allerlei wedstrijdjes houden. Enkele uren later is het hele dal gevuld met een vieze stinkende smog. Hoe helpen we deze aardkloot nog sneller om zeep.

Zaterdag 03-08.

De Franse boot vóór ons vertrekt naar Buzet en we schuiven een stukje door om meer schaduw te hebben, de Hells Bells volgt trouw. De temperatuur is de laatste paar dagen, ondanks de regen, toch weer opgelopen tot 35 graden. In de middag fietsen we naar de Ferme Roques alwaar we groenten, lekkere hapjes en een paar van mijn favoriete pruimendrankjes kopen. In de winkel maken ze alles wat je je maar bedenken kunt met pruimen, vaak in combinatie met echte (zwarte) chocolade. ’s Avonds herhaalt zich het tafereel van de vorige maar is de stinkende smog nog veel dichter en zwarter en blijft uren in het dal hangen.

En meer beste vrienden valt er over deze week niet te vertellen. En foto’s zijn er dit keer ook niet want het fototoestel is gesneuveld. Volgende week beter. We blijven eerst nog enkele dagen hier in Serignac en gaan daarna kalmpjes aan terug naar Moissac.

Logboek week 21-07

Zondag 21 juli.

Het wordt tijd te vertrekken: het water zakt nu duidelijk.

Het wordt tijd te vertrekken: het water zakt nu duidelijk.

Vooruitlopend op de komende dagen kan ik alvast melden dat deze dagen de heetste zullen worden uit onze vaarhistorie. Als je in de middag de handrailing beetpakt heb je verbrande handen, lopen op de gangboorden met blote voeten laat je echt wel uit je hoofd. De temperatuur binnenboord is ruim boven de 25 graden vroeg in de ochtend en omstreeks de 35 graden als we ter kooi gaan. We zoeken overdag vaak een plekje in de schaduw op het terras, maar het enige wat koel is, is het bier. Maar dat is geen ramp, want je moet veel drinken bij dergelijke hitte. In de middag komen B&D terug van het tomatenfestijn in Marmande en brengen een overheerlijke tomatentaart voor ons mee. We vermaken ons met kijken naar bootjes die op de helling te water gelaten worden en soms na een uur alweer op de trailer getrokken zijn omdat de motor niet in beweging is te krijgen. We besluiten om nog maar een aantal dagen te blijven liggen, varen bij ruim 40 graden is niet onoverkomelijk, maar we weten zo gauw geen plek waar zo’n gezellig terras is.

Maandag 22 juli.

etentje in het havenrestaurant

etentje in het havenrestaurant

Tegen lunchtijd arriveert de hotelboot Rosa (zonder gasten!) en even later komen onze Duitse vrienden J. en K. met de Villa Louise binnen. En met een ons onbekende andere boot ligt het haventje dan plotseling vol. En een uurtje of wat later is het op het terras al niet anders. De bemanning van de Cochon Noir (Cl.& E.) gaan nog even kijken naar het schip van een kennis die 200 mtr voorbij de haven onder de bomen ligt, maar dat loopt verkeerd af. E. stapt mis bij het naar binnen gaan en knalt van entree-trap af en vervolgens zijwaarts van de volgende trap naar het keukentje. Even buiten bewustzijn, fors bloedende hoofdwond en gebroken? arm en ribben. Pompiers gebeld, die haar met veel moeite uit het schip en op een brancard krijgen en naar het ons welbekende ziekenhuis in Marmande brengen. Daar ligt ze tot ’s nachts 2 uur te wachten alvorens een behandeling wordt gestart: enkele hechtingen van de hoofdwond, onderarm blijkt niet gebroken maar wel een fissuur, ribben niet gebroken maar gekneusd. Uit voorzorg mag ze een nachtje in het ziekenhuis blijven.

Dinsdag 23 juli.

idem

idem

Bloedheet, temperatuur ruim 43 graden. De boot van Steve en Jude komt binnen en past precies op de enige vrije plek precies voor het terras. Geen weer om te koken. We organiseren met het restaurantje een maaltijd voor alle bootbemanningen (helaas zonder die van de Cochon Noir) en genieten dus met z’n tienen van een heerlijk maal: ik heb in jaren niet zo’n fantastische steak gegeten, absoluut gorgeous. Terug aan boord blijkt de temperatuur in de slaaphut nog 36 graden!

Woensdag 24 juli.

Onveranderlijk heet. Ik slaap inmiddels al enkele nachten zonder dekbed en dat is me nog nooit gebeurd. Overigens gaat het nog steeds niet erg lekker met m’n handen en voeten, vol kloven en korsten en vellen. Tegen zevenen gaat iedereen naar de avondmarkt, waar alle lokale kennissen ruim plek voor de schepelingen hebben vrijgehouden. We genieten weer ruim van al het goede dat het Franse land voortbrengt. Na afloop brengt Dave (van Di) ons met de auto terug naar de boot; prima want dan hoef ik niet te lopen op mijn zere voetjes. Tot 2 uur buiten wat gedommeld, daarna naar de superwarme bedjes.

Donderdag 25 juli.

Daar gaan we dan, tot volgend jaar?

Daar gaan we dan, tot volgend jaar?

D. van de Caunette brengt elke ochtend vers brood mee uit het dorp. Prima want dat bespaart Sanne een gang via de steile helling. Na afloop van het ‘happy hour’ genieten we nogmaals van een heerlijk maal bij het havenrestaurantje. We bereiden een en ander voor omdat er onweer met hagel voorspeld is, maar er gebeurd helemaal niets deze nacht behalve wat meer wind dan gebruikelijk. Morgen gaan we dan toch maar vertrekken, zij het met gepaste tegenzin, maar het zal dan een stuk koeler zijn. Bovendien (mag officieel ook niet) kun je hier niet eeuwig blijven liggen.

Vrijdag 26 juli.

Het verwachte onweer is uitgebleven. We staan bijtijds op, wassen het schip en nemen uitvoerig afscheid van alle vrienden en bekenden en om 9 uur wordt de motor gestart. Als we 10 minuten later bij de eerste sluis zijn begint het te regenen en even later barst het (voorspelde) onweer in volle hevigheid los. Het stortregent met soms flinke hagelbuien er tussendoor. Het zicht is af en toe nauwelijks meer dan een scheepslengte. Ik ga er van uit dat de vele hoge platanen ons voldoende beschermen tegen het onweer, alhoewel er op sommige momenten wel enige twijfel bij mij opkomt of dit wel voldoende veilig is. Precies als we tegen 13 uur aankomen in Le Mas d’Agenais stopt deze fantastische bui en komt er zelfs een waterig zonnetje. Het is inmiddels wel ruim 10 graden kouder dan gisteren, waarschijnlijk is 10 graden minder warm een meer juiste omschrijving. Het schip wordt enigszins gekuist van alle troep die van de bomen en vooral ook van de sluiswanden op het dek en de boorden is gekomen.

Zaterdag 27 juli.

Zij blijven nog.

Zij blijven nog.

Lang geslapen nu het wat afgekoeld is. Direct na het ontbijt begint het opnieuw te regenen en, ja natuurlijk, het wordt nu wel wat overdreven fris. In de late namiddag wordt het droog en Sanne krijgt een hevige aanval van werklust; besteed ruim anderhalf uur aan het schoonmaken van het douchegordijn. Later op de avond toch nog een korte maar zware bui. De temperatuur is inmiddels gedaald tot ongeveer 20 graden. Vroeg naar bed: we willen morgen op tijd varen om een plekje te krijgen in Serignac, waar we een dag of wat willen blijven uitrusten (van 2 dagen varen!). Het moet vakantie blijven.

Logboek week 14-07

Zondag 14 juli.

De haven voor ons alleen.

De haven voor ons alleen.

De kade raakt leeg, iedereen is vertrokken en ’s avonds liggen we weer als enigen in de haven. Het wordt in zekere zin een beetje saai. Het is en blijft bloedheet, elke dag brandende zon en boven de 35° C. Het is helemaal niet slecht dus, maar absoluut te heet om iets te ondernemen. Dus schilderwerk repareren is er absoluut niet bij. Het enige wat we doen is elke ochtend en avond het schip poetsen in een poging om zoveel mogelijk vlekken van de platanen te verwijderen. Dat scheelt aan het einde van de vakantie een heleboel werk. Maar het is altijd wel erg gezellig om een glas wijn op het terras te drinken. Het besluit om pas naar bed te gaan als de temperatuur binnenboord onder de 30 graden is, maakt de nachten ook korter, omdat het al vroeg licht is.

Maandag 15 juli.

spelende kinderen met eindeloos veel pret op (en in) het water

spelende kinderen met eindeloos veel pret op (en in) het water

In de haven en op het kanaal blijft het onvoorstelbaar rustig. Geen idee waarom het zo stil is dit jaar. Men roept dat het mogelijk een gevolg is van het gestoethaspel met de Brexit en de daarmee gepaard gaande daling van het Britse pond. Dat maakt een vakantie in Frankrijk voor de Engelsen natuurlijk wel duurder, maar waar zijn dan al die schepen?

Dinsdag 16 juli.

Het weer verandert niet, brandende zon en bloedheet. We hebben nog nooit zo weinig in de zon gezeten terwijl we nog nooit zoveel zon gehad hebben. Sanne gaat met Cath naar de winkel waar het heerlijk koel is: reden om daar lang te blijven. In de middag komt de Caunette vóór ons liggen en als de vijf in de klok is gekomen proberen we met scheepsvolk en veel lokale gasten het terras vol te krijgen (hetgeen lukt) en de witte wijn voorraad van de bar op te krijgen (hetgeen niet lukt).

Woensdag 17 juli.

urenlang spelplezier, overigens onder gedegen leiding

urenlang spelplezier, overigens onder gedegen leiding

Tegen 19 uur de helling weer opgeklommen naar de ‘marché des producteurs. Het is er behoorlijk druk. Grappig is wel dat zowel Sanne als ik langzamerhand een vast voorkeursmenu hebben; eerst allebei een salade met daarop plakjes geroosterd stokbrood en daarop weer een flinke plak gesmolten geitenkaas. Sanne gaat daarna meestal voor een reuzenbrochette vis (meerval) en ik voor een overheerlijke magret de canard. Als toetje neem ik altijd een crêpe, gemaakt van/met notenmeel en waarop een superdun laagje notencrême wordt aangebracht. Rampzalig lekker. Het kost vaak wel wat moeite om er geen 4 of 5 gangen-diner van te maken, maar die zelfopoffering getroosten we ons dan maar. Het leukste is daarbij dat we steeds deels oude kennissen ontmoeten en deels nieuwe kennissen maken. Het moeilijkste blijft altijd de weg terug: in het (schemer)-donker via de steile, onregelmatige helling/trap naar de boot. Want de rosé en rode wijn van Fabian zijn ook overheerlijk.

Donderdag 18 juli.

Marché des producteurs, v.l.n.r. gasten uit Engeland, Nieuw Zeeland, Ierland, Nederland en Denemarken

Marché des producteurs, v.l.n.r. gasten uit Engeland, Nieuw Zeeland, Ierland, Nederland en Denemarken

Bijkomen van de avondmarkt. Het is overigens uiterst genoeglijk om vanuit de stuurhut de hele dag naar de op en in het water spelende kinderen te kijken die ondertussen ook nog leren te kanoën en stand up peddlen leren. Onvermoeibaar zijn ze. Er zijn geschat zo’n 80 kinderen die in groepen van 20 ook nog fiets- en wandeltochten maken. In de namiddag arriveert de hotelboot (Rosa) weer en ook de Cochon noir (C.& H.) Maar onze nachtrust wordt wreed verstoord door een plotselinge, totaal onverwachte en ook niet voorspelde onweersbui. Dus moeten we even uit de kooien om wat ramen en luiken te sluiten. Het voordeel van een flinke portie hagel is wel dat dat zoveel lawaai maakt op de stalen dekken dat je snel wakker wordt, voordat het op diverse plaatsen inregent.

Vrijdag 19 juli.

het retaurant waar we ons in Bali wanen

het restaurant waar we ons in Bali wanen

De regenbui van vannacht en de daarmee gepaard gaande windvlagen maken een uitgebreide poetsbeurt van het schip noodzakelijk. Maar we zijn op tijd klaar want D & D. hebben ons uitgenodigd voor een (warme) lunch in een schitterend restaurant absoluut in the middle of nowhere. We wanen ons in de tropen, schitterende ambiance, fantastische locatie en idem food. Ik weet niet meer hoe het heet, maar zou de weg ernaar toe zonder een enkel probleem kunnen vinden, ook al omdat het recht tegenover het evenzo fantastische huis van ‘Mr Pip’ blijkt te liggen. In de avond uren speelt op de kade van de haven een Salsa-bandje, die een prima mix van tamelijk luide life-muziek en tijdens hun niet te korte pauzes rustige achtergrondmuziek laten horen.

Zaterdag 20 juli.

Vast een opmerking die niemand van mij verwacht: het wordt de komende week uitzonderlijk heet met temperaturen van 41 tot 44 graden. Dus besluiten we om nog maar een paar dagen te blijven liggen in dit aards paradijs. Bovendien zijn dit soort temperaturen niet erg gezond voor onze accu’s. De bemanning van de Caunette gaat naar het ‘grote tomatenfeest’ in Marmande. De VNF is de hele dag bezig om een knots van een boom uit het water en in stukken te krijgen die blijkbaar afgelopen nacht is omgegaan en zowel het fietspad als het kanaal blokkeert. Waar wij (onbegrijpelijk?) niets van gemerkt hebben.