Logboek week 23-06 en week 30-06

Voor de verandering dus 2 weken.

Zondag 23 juni.

Moules et frites

Moules et frites

Over de komende 2 weken zal de verslaglegging kort zijn. Het belooft zo bloedverziekend heet te worden dat de druppels van mijn handen vallen als ik probeer te typen en dat lijkt me niet goed voor de laptop. We schaffen ons een kilo aardbeien voor € 5,- waarmee de lunch en het avondeten ook weer geregeld zijn. Na het ontbijt vertrekt iedereen behalve de ‘Le Cochon Noir’ , die nog een nachtje blijft. Ik heb de eigenaar nog steeds niet gevraagd hoe hij op die naam is gekomen, ‘Het Zwarte Varken’. Zwart is het schip overigens wel. We doen vandaag helemaal niets, behalve lekker eten en luieren. De temperatuur is ruim boven de 30 °C en we hebben tijd nodig om ons aan te passen.

Maandag 24 juni.

Het wordt warmer, alleen maar zon en geen wind. Als de Cochon Noir vertrokken is liggen we weer helemaal allen aan de steiger. Onvoorstelbaar zo weinig vaart als er is, zij het dan dat er eind van de middag toch nog 2 huurboten verschijnen, die ik met de nodige moeite zonder schade aan de kant weet te krijgen. Ze snappen er werkelijk de ballen van, maar ik kan dat niet al te duidelijk zeggen, want ze verstaan nog wel een beetje Nederlands.


Steigerborrel in Serignac

Steigerborrel in Serignac

Dinsdag 25 juni.

De waarschuwing wat betreft het weer gaat over in code rood, de canicule wordt steeds heter. Helaas duurt het een paar uur voor de Zuid-Afrikanen vertrekken en we ons schip kunnen verhalen naar de enige kraan die ongelimiteerd water geeft en eigenlijk bedoeld is voor hotelboten.

aardbeien met druivensap en pruimensap

aardbeien met druivensap en pruimensap

Maar als ik bij de “normale’ kranen moet tanken krijg ik krap 150 liter per kwartier en per 2 euro. En ik heb ruim 1100 liter nodig! Na het tanken de touwen los en op naar Buzet. Het is inmiddels bloedheet. In de laatste 2 sluizen vóór Buzet krijgen we gezelschap van het grootste type huurboot, met een bemanning, vermoedelijk van het Oost-Europese platteland, waar ze maar beter hadden kunnen blijven. Gelukkig zijn ze na die 2 sluizen zo van slag dat ze onmiddellijk aanleggen aan een voor wachtende boten bedoeld steigertje. Net vóór de brug vinden wij het enige vrije plekje aan de groene wal, meren af en puffen uit. We reserveren een tafel in het restaurant op de hoek, waar we tot op heden de meest voortreffelijk maaltijd van deze reis genieten. De mede-eigenaresse blijkt van Duitse afkomst en is duidelijk erg gelukkig dat ze haar moedertaal weer kan spreken. Op de een of andere manier kunnen we geen enkele telefoon verbinding maken, naar later blijkt door een algehele storing in Nederland.

Woensdag 26 juni.

waarom blijft zoiets hier jaren liggen

waarom blijft zoiets hier jaren liggen

Bij het wegvaren, we liggen vlak voor de brug, verschijnt plotseling van de andere kant van de brug een groot huurjacht die nog nooit van de voorrangsregels heeft gehoord; ik heb voorrang want afvarend. Maar hij geeft zelfs gas bij om net voor ons door de brug te komen. Geen idee hoe het me lukte om zonder hem (helaas) én de brug (gelukkig) te raken, maar het lukte. 2 Uur later meren we af in Villeton, als vanouds een prima kade, maar er ligt, behalve de 3 verlaten wrakken die er al jaren liggen te rotten, helemaal niemand, dus plek genoeg. Het restaurant is gesloten, de inventaris geheel verdwenen, de eigenaar failliet; hoewel het een prima plek is maakt dat alles dat het toch erg somber overkomt.


Haventje Villeton, vrijwel verlaten op een paar toekomstige wrakken na, restaurant totaal leeg gehaald

Haventje Villeton, vrijwel verlaten op een paar toekomstige wrakken na, restaurant totaal leeg gehaald

Op deze manier gaat de haven natuurlijk ook naar de sodemieter en is zelfs het voorstel van de burgemeester om de huurprijs van het restaurant te verlagen naar € 600,- per maand een volstrekt zinloze actie. Het Belgisch restaurant vlak vóór de sluis is overigens nog wel open, maar voor de komende dagen geheel volgeboekt en het a.s. weekend gaan ze voor 14 dagen op vakantie. Dat zal dus op de terugweg een bezoek worden. Vandaag eer zeer warme dag, dus een koude maaltijd. De temperatuur komt nu s ‘avonds in de boot aan de ruim 35 graden!

Donderdag 27 juni.

Sanne op de fiets naar Tonneins, absoluut een moedige actie bij deze temperatuur. Zwaar beladen met boodschappen komt ze tegen 12 uur weer terug en na het inladen van de diepvries direct vertrokken naar Mas d’Agenais om daar een plekje te vinden aan de relatief korte kade. Tot onze verrassing ligt daar de Madeline, die al een aantal dagen eerder uit Moissac vertrokken was. We positioneren ons bootje op die plek dat we in de namiddag wat schaduw zullen hebben. Sanne gaat even ‘lekker’ op bed liggen, ze heeft erg veel last van de warmte, de temperatuur binnenboord stijgt in de namiddag naar 39.7 °C, een, naar later blijkt voorlopig nieuw record.

Vrijdag 28 juni.

haventje van le Mas d'Agenais

haventje van le Mas d'Agenais

Een herhaling van de vorige dagen, bloedheet, alleen maar zon en geen wind. We doen dus absoluut niets. Tegen de avond komen H. en S, van de Madeline een glas wijn drinken waarna we gevieren naar de pizza-tent lopen (net opzij van de sluis), waar we buiten op een houten bankje onze pizza’s nuttigen.

Zaterdag 29 juni.

Het bekende ochtendritueel: Sanne naar de bakker om brood te halen en ik zwabber het dek. Voor de rest als alle dagen hiervoor: alleen maar zon en de temperatuur dik over de 40 graden. Het wordt een van die zeldzame dagen dat Sanne het aan boord niet langer uithoudt en een schaduwplekje op de wal zoekt. We besluiten om morgen naar Caumont te varen, mogelijk is daar iets meer schaduw. Tot na middernacht buiten gezeten, het wordt iets aangenamer omdat er een licht briesje opsteekt. De temperatuur binnenboord komt niet meer onder de 35 graden.

Zondag 30 juni.

Haventje van Meilhan sur Garonne

Haventje van Meilhan sur Garonne

Tot onze verrassing is de lucht somber en blijkt het vannacht een beetje geregend te hebben. Daarom eerst dekken uitgebreid gepoetst, de eerste spikkels van de platanen die we niet meer weggepoetst krijgen zitten er al. Vlak voor 12 uur gestart en koers gezet naar Caumont dat we na een goed uurtje al bereiken. In Caumont zien we een reeks van bekende boten, de Mr Pip, de Connie en de Anna en nog een paar. Alleen op de Connie is de bemanning aan boord. Uitgebreid zwaaien. Iets verder om een bocht in het kanaal is een aanlegplaats (helemaal leeg) en op de wal een zeer uitgebreide ‘afmeerplaats’ voor campers (half vol). Nauwelijks liggen we afgemeerd of daar verschijnen Ph & T van de Mr Pip, die dichtbij wonen en geïnformeerd waren door K. van de Connie toen ze ons voorbij had zien komen. Gezellig met hen een drankje genomen, vervolgens nog even naar de Connie gelopen om K & R te begroeten. Sanne had vanwege de temp die inmiddels met de zon weer aardig is opgelopen, een koude maaltijd voorbereid. Daarna nog een paar uur geluisterd naar het gedreun van een muziekfestival in Marmande (120.000 bezoekers), hier hemelsbreed 6 km vandaan, maar het leek van 2 straten verderop te komen. ’s Avonds later onze beide zonen nog gebeld.

Maandag 1 juli.

Het damesterras

Het damesterras

De nieuwe maand start een beetje somber: nadat we juist het dek gezwabberd hebben begint het licht en even wat harder te regenen. Net hard genoeg dat ik zie dat een van de ruitenwissers vervangen moet worden. Maar na een uurtje is het weer min of meer droog. We varen super kalm via Pont de Sables door naar Meilhan. Daar aangekomen zien we net voor ons de Edward Thomas de haven indraaien, maar die legt aan de kade aan en dus kunnen wij even later rustig aan het ponton aanleggen helemaal op het uiteinde op ons ‘eigen’ plekje, zo min mogelijk onder de platanen. De Anneke met Tony en Tricia ligt hier al een week of wat aan de kade. Een uurtje later komt ook de Madeline met H.&S. binnen. Er is heel wat verandert in de haven in de afgelopen 2 jaar: er is een restaurantje gekomen en een massage salonnetje, een uitgebreide fietsen-, kajak- en stand up peddle-verhuur. De capitainerie is nu gecombineerd met het beheer van de camping. Dit geheel wordt nu dus gerund door 2 mannen, Hughes en Ben. Maar de capitainerie is er nog steeds met het vertrouwde terras waar watersporters, campinggasten en de lokale bevolking elkaar ontmoeten en genieten van een drankje. Een groot glas tapbier kost € 2,- en een heel groot glas best redelijke wijn € 1,-. Dus dat zijn de kosten niet. Sanne gaat naar boven en verkent het dorp nog even: daar is vrijwel niets verandert. Tegen zessen gaan we naar het terras waar Mike & Kath en Di & David ook juist arriveren om ons welkom te heten. Het voelt beslist als thuiskomen na een lange afwezigheid. De bemanning van de Anneke en de Edward Thomas completeren het gezelschap en dit super genoeglijke weerzien zorgt er voor dat we pas tegen achten het terras verlaten. Dan nog gauw even de dekken vegen, koken en eten en zo wordt het dus toch weer laat. Om 23 uur is het binnenboord 25 graden, heel wat minder dan de afgelopen dagen, heerlijk. We slapen als rozen.

Dinsdag 2 juli.

Muziekavond in haven van Meilhan

Muziekavond in haven van Meilhan

Vannacht op afstand een fors onweer en hier zijn wat druppels gevallen maar wij hebben niets gemerkt. Het heeft blijkbaar wel stevig gewaaid, want het dek ligt vol met zand en blad en zaad van de platanen. Dus volgt een stevige wasbeurt van het hele schip. Als altijd wanneer we hier liggen is het vaste prik: in de ochtend het schip wassen en in de avond de dekken nog een keer vegen, allemaal om zo min mogelijk vlekken van de platanen op het schip te krijgen, zodat we niet aan het einde van het seizoen ons het schompes hoeven te poetsen. Het weer is fantastisch, maar een paar graden minder zou best wel mogen. De temperatuur binnenboord evenaart het record van dit jaar, 39.7 graden. Als we naar bed gaan is het nog steeds ruim 32 graden en het begint toch wel wat zweterig te worden onder mijn dekbed.

Woensdag 3 juli.

Het blijft onwaarschijnlijk heet en dat gaat nog wel een paar dagen duren. Maar goed, hoe minder je doet hoe minder last je er van hebt. Het enige waar we druk mee zijn is het verhangen van zonneschermen, maar uiteindelijk haalt dat niet zoveel uit. Maar je doet wat, bij een temperatuur van bijna 40 graden. Sanne gaat met de achterbuurvrouw naar de Lidl, niet zo erg nodig maar het is er lekker koel. Vlak na zessen op minimale wandel-snelheid naar het dorp geklommen om deel te nemen aan de marché de producteurs. Daar volgt opnieuw een weerzien met vele vrienden en bekenden. Zal volgende week wel wat foto’s van deze happening toevoegen (was nu het fototoestel vergeten). De bemanning van alle schepen in de haven was aanwezig plus een aantal dorpsbewoners die we inmiddels wat beter hebben leren kennen.

Donderdag 4 juli.

Charly Smith, een geweldige muzikant

Charly Smith, een geweldige muzikant

Het wordt een saai verhaal: het is opnieuw smoorheet, geen wind, brandende zon. Dus moet je eigenlijk de hele dag stil blijven zitten, maar ook dat begint een probleem te worden want ik heb behoorlijk last van een flinke puist op m’n bil. Gelukkig ligt het terras in de late namiddag in de schaduw en is daar wat wind en de witte wijn heerlijk koel.

Vrijdag 5 juli.

En opnieuw duurt de hitte onverminderd voort. We hebben nog nooit zo weinig in de zon gezeten want dat is (zelfs voor mij) absoluut niet te doen. Deze avond staat op de kade een optreden van Charley Tyler Smith op het programma. Deze jongeman van net 20 jaar is een ongelooflijk muzikaal talent, speelt allerlei instrumenten en heeft die via een ingenieus systeem (door hemzelf ontworpen) aan elkaar geknoopt. De muziek is een mix van folk en easy listening en uiterst plezierig om op een zeer zomerse avond te beluisteren. Alleen jammer dat het eten, verzorgd door het mini restaurantje op de kade, best wel lekker was maar de porties veel te klein. De bijdrage voor de muziek was 3 euro, die voor het eten 12 euro, de waarde van beide was echter omgekeerd. Ondanks de waanzinnige temperatuur hebben we aan het einde van de avond nog een dansje gepleegd. Tegen twaalven was het feest ten einde behalve voor 3 zeer luidruchtige Fransen, die tenslotte om 2 uur gemaand moesten worden om hun discussie elders voort te zetten, waarna ze schielijk verdwenen.

Zaterdag 6 juli.

Hittegolf of niet, op naar de wijnboer

Hittegolf of niet, op naar de wijnboer

De wind is gedraaid en in de ochtend hebben we bij bijna 30 graden even een koel briesje. Daarna valt de wind weer helemaal weg en dus: smoorheet. Ondanks dat halen we de fietsen tevoorschijn en trappen we rustig naar het Chateau Bois de Beaulieu in Meilhan le Seigneur om de wijnvoorraad aan te vullen. We prijzen ons zeer gelukkig dat we nu elektrische fietsjes hebben, anders was dit niet te doen geweest. De wijnboer, Fabien, die we ook al jaren kennen van de avondmarkt, biedt aan om de wijn op de haven te bezorgen omstreeks 6 uur, van welke taak hij zich tegen een uur of negen kwijt, net op tijd want het vaatje rode wijn aan boord was tot op de laatste druppel verdampt.

Volgende keer hopelijk weer een verslag van één week, tenzij het zo onverbiddelijk heet blijft.

Logboek week 16-06

Zondag 16 juni.

De bloedmooie nieuwe kade in Serignac

De bloedmooie nieuwe kade in Serignac

Niemand is vandaag vroeg op. Zal wel aan de mosselen liggen. Het weer is schitterend, lijkt wel zomer. De weersverwachting voor de komende dagen is zo goed dat we besluiten om de wintertent er af te halen en te vervangen door het zomerdekje. Daarom krijgt de wintertent eerst een grondige wasbeurt en is daarna zo door en door nat dat die eerst maar een dagje in de zon moet drogen alvorens hij opgevouwen en opgeborgen kan worden. Na de tent wordt ook de rest van ons bootje gewassen en ligt alles weer spic en span erbij, net op tijd voor de gisteren afgesproken ‘kadeborrel’ om drie uur. Iedereen brengt zijn drankje en lekkere hapjes mee. Een uiterst genoeglijke en altijd weer interessante happening met een internationaal gezelschap: Engeland, Nieuw Zeeland, Australië, Schotland en Nederland dus. Bovendien ook zeer gemêleerd, van de directeur van een elektriciteitsmaatschappij in Nieuw Zeeland tot een metselaar uit Engeland. En als gebruikelijk loopt dit samenzijn weer behoorlijk uit: het is al over zessen als ieder zijn stoelen weer mee terug neemt naar zijn boot. Overigens ligt de kade nu helemaal vol en aan de graskant aan de overkant liggen ook nog enkele (huur)boten. De meesten willen morgen vertrekken, wij blijven zeker nog enkele dagen liggen, prachtige plek, prima steiger, water en elektra via muntautomaten en een liggeld van € 3,- per nacht. Wie doet je wat.

Maandag 17 juni.

Om even 7 uur start aan de overkant een bepaald niet geruisloze motormaaier, dus uitslapen is er niet bij. Geleidelijk aan vertrekken de meeste boten, alleen La Caunette en wij blijven liggen. De volop schijnende zon heeft de wintertent al door en door gedroogd, wordt er afgehaald, opgevouwen en opgeborgen en vervangen door het zomerdekje. Sanne poetst de achterrand van de stuurhut (kunnen we door die tent normaal niet bij) en verft wat plekjes bij. Daarna schuiven we het zomerdekje op z’n plek. Het vastzetten daarvan is een lastige klus omdat je steeds boven je macht moet werken. Maar na een paar uur staat ie er weer strak bij. Sanne laat ondertussen de wasmachine overuren draaien: bij de derde was is de eerste al weer droog. Na al dat werken moet er natuurlijk weer met de buren (Caunette) een aperitiefje gedronken worden. Na het eten zitten we nog lang buiten in gezelschap van nogal veel muggen. Het wordt tijd de Deet weer eens op te zoeken.

Dinsdag 18 juni.

Op zondag doen we het feestje van Zaterdag nog eens dunnetjes over

Op zondag doen we het feestje van Zaterdag nog eens dunnetjes over

Bewolkt na een redelijk warme nacht, tegen 9 uur enkele grote regendroppels, maar een kwartier later schijnt de zon weer volop. Alles wat er nu nog aan de kade ligt verdwijnt geleidelijk aan en we liggen weer helemaal alleen, is ook wel weer rustig. Blog geprobeerd bij werken, maar daar komt niet veel van terecht: bij de update van Firefox blijken om onnaspeurlijke redenen al mijn paswoorden verdwenen en ik kom er niet achter waar ze zijn gebleven. Dus voor allerlei sites moet ik weer wat nieuws verzinnen. Krijg steeds meer zin om al die automatische updates uit te schakelen. Na een aangenaam warme avond dreigt er toch weer onweer, maar we krijgen alleen een staartje regen mee.

Woensdag 19 juni.

Niet ongebruikelijk is de eerste die wij zien vandaag een monteur van een verhuurbedrijf: er lagen vannacht 3 huurboten aan de kade en 2 blijken problemen te hebben. Ik vraag mij af hoe vaak een huurboot een hele week kan varen zonder malheur, al geef ik toe dat het ook onvoorstelbaar is wat de huurders er mee uitspoken. Maar voor veelal een paar (of meer) duizend euro zou je toch . wat meer kwaliteit mogen verwachten van de controles bij de wisselingen van de verhuur. Wij gaan op onze nieuwe vouwfietsjes, jawel elektrisch, naar de Ferme Roques: een bedrijf waar je alles wat je maar met de “pruneau d’Agen” kunt doen/maken, ook werkelijk verkopen (naast allerlei uitstekende lokale producten). Ze hebben weer wat nieuws: een pruimenjenever, gerijpt op eikenhouten fusten. Ik moet zeggen: onwaarschijnlijk lekker. Het kost moeite om me te beperken tot 1 (één) fles, naast natuurlijk een fles van hun fantastische eau de vie. Met nog wat groenten en wat snoepgoed weer naar de boot. Het wordt een prachtig zonnige dag. Om 17 uur komen David en Karen nog ”even 5 minuten“ langs en vertrekken weer om half zeven. Het blijft droog tot laat in de nacht en wij zijn nu weer de enigen in de haven.

Donderdag 20 juni.

In de omgeving kom je allerlei samenlevingen tegen.

In de omgeving kom je allerlei samenlevingen tegen.

Vannacht toch weer een paar buien, het blijft somber maar droog. Een paar huurboten leggen aan voor de lunch en trekken daarna weer verder, evenals heel wat fietsers die deze plek als rustpunt gebruiken. Tegen de avond zomaar ineens 4 huurboten. Wij gaan naar het plaatselijke restaurant en eten daar de beste entrecote die we in jaren heb genoten. En zowaar een prima Engels sprekende ober die vol enthousiasme uitweidt over zijn bezoek aan Amsterdam, de diverse musea daar en de architectuur in de stad. Leuk dit soort ontmoetingen!

Vrijdag 21 juni.

De verwachte regen van gisteren is vannacht dan toch gekomen, en hoe! De ene plensbui na de andere ratelt over het dek en tussen die buien regent het gewoon. Dat duurt tot ongeveer 17 uur en dan gaat de regen over in gemiezer. En dat is ongeveer alles wat er over vandaag te vertellen is. Behalve natuurlijk dat het vandaag de langste dag is, hetgeen in dit geval ook betekent dat het de langdurigste regenbui was.

Zaterdag 22 juni.

genieten is hier niet moeilijk, laat dat maar aan Sanne over

genieten is hier niet moeilijk, laat dat maar aan Sanne over

En tijdens de kortste nacht is het vroeg in de ochtend opgehouden met regenen en zien we zowaar de zon verschijnen na het ontbijt. Dus maar eens naar het weerbericht gekeken en jawel: code oranje voor een hittegolf midden komende week met temperaturen tot 41°C. Wij denken ‘het zal wel’, we blijven eerst maar eens nog een paar dagen liggen op deze super comfortabele plek en dan zien we wel weer verder.

Logboek week 09-06

Zondag 9 juni. 1e Pinksterdag

eindelijk weg? Ja, als de brugwachter wakker wordt.

eindelijk weg? Ja, als de brugwachter wakker wordt.

Afgelopen nacht draaide de kermis op volle toeren en dat was overduidelijk te horen. We hebben absoluut geen zin om dat nog 2 nachten mee te maken en besluiten om toch maar te vertrekken, ondanks mijn kapotte handen, die overigens nu snel beter worden. Na een paar 100 meter is het even wachten voor de draaibrug: de brugwachter is mogelijk zijn nachtrust aan het inhalen en merkt ons pas op als een voorbijganger hem wakker maakt. Het is mooi weer maar allengs trekt de lucht dicht en tegen de middag vallen de eerste druppels alweer. Er is op het water geen fluit te doen. De hele dag zien we welgeteld 1 (tegemoetkomend) huurjacht.

historische gewoonte met Pinksteren, als matroos verklede mannen en kinderen delen gratis brood uit

historische gewoonte met Pinksteren, als matroos verklede mannen en kinderen delen gratis brood uit


We meren af in Valence d’Agen waar we de afgelopen jaren nooit een plekje konden krijgen, nu ligt er behalve de drie vaste liggers welgeteld geen enkel schip, gewoon een lege haven, onbegrijpelijk. Het is eigenlijk al weken lang overal ontzettend stil, nauwelijks vaart, opvallend weinig huurboten. In onze ‘eigen’ haven was het ook al zo opvallend stil voor de tijd van het jaar. Men fluistert dat het vooral de Engelsen zijn die wegblijven, mogelijk vanwege de Brexit? Tegenover de haven is een oude vervallen kade, vroeger in gebruik bij het beroemde festival van Valence d’Agen, waar wij afmeren. Dit festival, waar grootse historische stukken werden opgevoerd, wordt helaas sinds enkele jaren niet meer georganiseerd wegens geldgebrek en een sterk afgenomen animo van de burgerij die daar destijds een grote rol in speelde.

haven Valence d'Agen, behalve 3 vastgeroeste bootjes, geen schip te bekennen

haven Valence d'Agen, behalve 3 vastgeroeste bootjes, geen schip te bekennen

In de avond komt er wat wind en regen opzetten. Wij blijven hier een paar dagen liggen, dinsdag is er een super-uitgebreide markt. Jochem belt om zijn vertrek naar Polen te melden en ook dat hij mogelijk nog een weekje aan boord wil komen ergens na de zomervakantie. Zou fantastisch zijn!.

Maandag 10 juni.

Vannacht weer een enorme stortbui, die lang nadrupt omdat we precies onder een enorme plataan liggen. Het blijft vandaag droog maar de zon laat het nog afweten. Welgeteld één huurjacht komt vandaag voorbij. Het schip krijgt een uitgebreide wasbeurt en die was nodig ook. Je wilt niet weten wat er met al die regen nog meer uit de lucht komt vallen. Na de lunch samen nog even een stukje gewandeld. In de avond wordt het echt koud; de achtertent gaat weer helemaal dicht.

mooi hè

mooi hè

Dinsdag 11 juni.

Na het ontbijt gaan we de markt verkennen. Onvoorstelbaar, praktisch het hele dorp is één grote markt en er zijn ook nog 2 grote overdekte markthallen. Vooral ook veel lokale producteurs met zeer uitgebreide groentekramen, veel kaas en vlees en daarnaast natuurlijk ook de kleding, schoenen, allerlei prullaria, enz. enz. Deze markt is veel ruimer en groter van opzet en daardoor eigenlijk veel aardiger dan de meeste markten in de regio. Terug aan boord ga ik het weblog bijwerken. Slechte berichten via de mail blijven niet uit: een medebewoonster van ons appartementengebouw is overleden. Toch best vervelend dat je dan niet naar de uitvaart kunt, maar ja, dat is nu eenmaal niet anders.

markt in Valence d'Agen

markt in Valence d'Agen

Vandaag is er één jacht voorbij gekomen. Maar eind van de middag komen er plotseling 4 huurboten binnen en daarmee is de haven direct een stuk minder kaal. Nog niet eerder zoveel ‘verkeer’ op 1 dag gezien. Rustige avond met een enkel buitje afgewisseld met een opklaring. Wel tamelijk koud. Wat ons vandaag is opgevallen is dat veel lokale en regionale overheidsgebouwen nieuw/gemoderniseerd zijn, vaak architectonisch volledig uit de toon vallen met hun historische omgeving en omgeven zijn door mooi aangelegde tuinen en parken, terwijl de buurt er nogal eens beroerd bij ligt.

Woensdag 12 juni

deels overdekt

deels overdekt

Na een simpelweg koude nacht is het droog, bewolkt met een matige westenwind. Sanne loopt het halve dorp rond om een brievenbus te vinden om een condoleance kaart te posten. Plaatselijke lieden hebben geen idee waar een brievenbus is, op het toeristenbureau weten ze alleen dat het postkantoor verhuisd is maar ze weten niet waarheen. Inmiddels is de haven al weer leeg en ook wij besluiten om maar weer eens een stukje te varen. Nog geen uur later maken we vast aan het vertrouwde steigertje naast het Lac Bleu de Bergon, net voorbij Golfech. Het blijft tamelijk hard waaien maar het is wel zonnig en tegen de avond word het windstil. Kortom, prima weer. Herman gebeld vanwege zijn verjaardag. De romp van de Progres is net geschilderd in een loods en een dezer dagen varen zij naar Friesland. Tot slot een schitterende avond, absoluut windstil, volop zon tot ruim half tien. Zelfs de vogels zijn er stil van.

Donderdag 13 juni.

oppassen dus!

oppassen dus!

Weer een ijskoude nacht, 6 °C, dus toch de kachel maar weer aan. Opvallend: de paar laatste keren dat ik de kachel liet branden produceerde die bij het opstarten een enorm rookgordijn en leek het alsof hij niet op gang kon komen. Pas na enige minuten begon hij flink te branden en hield het roken op. Deze ochtend echter: geen spoor van rook en hij slaat onmiddellijk aan. Weer een raadsel erbij. Ook de zon helpt om het schip snel op te warmen. De eerste plataanspikkels op het kletsnatte dek weg gezwabberd, dat zullen we nog vaak moeten doen deze zomer. De rest van de dag besteed aan het bijwerken van het weblog, selecteren van foto’s en dan alles publiceren op het web. Sanne verkent uitgebreid de omgeving. Het terrein is schoner dan vorige jaren, maar ook minder toegankelijk voor auto’s en campers. Er wordt nog steeds veel gejogd, gewandeld en honden uitgelaten. Er is “druk” vaarverkeer, wel 7 of 8 boten komen voorbij, waaronder 2 keer de Villa Louisa die met gasten aan het rondvaren is.Bij elkaar een prachtige dag.

onweer in de smalle sloot naar Serignac

onweer in de smalle sloot naar Serignac

Vrijdag 14 juni.

We besluiten om vandaag naar Agen te varen, we zien wel of daar ergens een plekje is. Het weer is weer eens totaal omgeslagen: in de ochtend wat motregen, in de middag regent het gestaag door. We vinden zowaar direct een ruime plek met 2 prachtige bolders, naast een elektrakastje waarop duidelijk privé staat. Maar nergens een teken dat dit iemands vaste ligplaats is. Sanne gaat de kathedraal bekijken, ik schrijf het logboek bij. We liggen best goed, weliswaar geen water en geen stroom wat op zich geen bezwaar is, maar het lawaai van de drukke verkeersweg aan de overkant van het water is bijna oorverdovend. Dus geen plek om meerdere dagen te blijven liggen.

Zaterdag 15 juni.

voorbereiding voor de 'moules et frites', er is op ons gerekend

voorbereiding voor de 'moules et frites', er is op ons gerekend

Het heeft vannacht voortdurend geregend en in de ochtend komt daar nog onweer bij ook. Kennelijk voor iedereen een reden om bijtijds te vertrekken. Vlak half tien zijn we bij de brug over de Garonne (‘pont canal’) en zien we dat een Frans jacht (10 mtr) juist voor ons de sluis invaart en direct bedient, zodat de deur net voor onze neus dicht gaat. Behoorlijk lullig want we hadden er nog makkelijk bij gekund, typisch Frans overigens. Ondertussen komt er nog een 13 meter Duits zeiljacht achterop, zodat we steeds met tweeën in de nu volgende 4 sluizen liggen. Dat gaat best maar kost wel flink wat extra tijd per sluis. Het regent gelukkig niet al te hard, maar net als we uit de 4e sluis komen krijgen we een daverende onweersbui over ons heen. Anderhalf uur later is ook dat weer voorbij en komen we aan in Serignac, waar nog precies één ruime plek voor ons over is. Ook deze haven heeft een complete metamorfose ondergaan, prima en verlengde kade, zuiltjes met water en stroom (via muntautomaten); het havengeld is overigens als enige niet veranderd: nog steeds 3 euro per nacht! Diverse schepen vanuit Moissac hebben ook voor deze plek gekozen: de Madeline en La Caunette liggen achter ons en die botte Fransman net voor ons evenals de Plan B en nog eentje, en dan de Mary Lou en de Elegance. We blijken met onze neus in de boter gevallen want vanavond is er op het kerkplein een muziekfestival met “moules et frites” en natuurlijk wijn en crêpes. Ondertussen is de zon er ook bijgekomen zodat het vervolgens een zeer gezellige avond wordt met muziek uit de jaren 60 en 70, maar niet zo hard dat je niet gewoon met elkaar kunt kletsen.

geanimeerde scheepspraat

geanimeerde scheepspraat

En naast de plaatselijke bevolking is al het scheepsvolk er natuurlijk ook bij. Prima avond. We spreken af dat we morgen op de kade nog maar een drankje met elkaar zullen drinken, om het niet te verleren. Foto’s van de haven komen volgende week.

Logboek week 02-06

Zondag 2 juni

kermisattractie (doolhof), te groot voor één foto

kermisattractie (doolhof), te groot voor één foto

Prachtig weer. Vannacht voor het eerst geslapen zonder een extra deken. Zo’n koud voorseizoen hebben we nog nooit eerder gehad. Sanne heeft moeite met de overschakeling naar dit mooie weer. Eigenlijk gebeurt er vandaag niets bijzonders. Tot ongeveer 18.00 uur als er op de capitainerie twee licht nerveuze Australiërs verschijnen met de melding dat de motor van hun gehuurde boot in de 3e sluis vóór de haven er mee opgehouden is. Die 3 sluizen zijn gekoppeld en daarmee is dus het hele traject geblokkeerd en ze hebben geen idee wat te doen. Jim adviseert ze de bekende oudhollandse methode: een lange lijn en jagen. Ondertussen bellen we de VNF om de volgende 2 sluizen op handbediening te zetten omdat de automatische bediening om 19.00 uur stopt en het niet gewenst is om een boot tussen die volgende 2 sluizen te laten liggen. Daarna gaan we naar ze toe en blijken ze al kreunend en puffend halverwege sluis 3 en 2 te zijn.

supertrampoline

supertrampoline

Maar omdat de man aan de sleeplijn die op het achterschip vast zit, veel harder trekt dan de man aan de voor-sleeplijn komt het schip voortdurend dwars te liggen. En verder staat er dan op het schip nog een derde flipper voortdurend aan het roer te draaien, wat natuurlijk meer tegen- dan meewerkt. Als we ze uitleggen hoe het wel moet gaat het ineens een stuk beter. Jim en ik begeleiden de boot door de 2 volgende sluizen en halen ze dan naar de kade in de haven. Overigens, de verhuurder kon niet komen omdat er vandaag geen technische man aanwezig was! Maar wel € 6.000,- per week laten betalen! De volgende dag was die technische man er wel en had in 10 minuten het probleem opgelost: resetten van een of ander relais! Overigens komen de kermiswagens al in grote getale aangereden (trucks met oplegger + aanhanger + caravan) en het plein tussen de haven en de rivier raakt steeds voller. Hopelijk zijn wij volgend weekend (Pinksteren) weg uit de haven want rust en stilte zijn dan ver te zoeken. Maar eerst blijven we nog een paar dagen liggen omdat de huid van mijn handen dermate kapot is dat ik geen lijn kan hanteren. In de late avond nog een bezoekje van een zeer geïnteresseerde mogelijke koper van ons bootje.

Maandag 3 juni.

spookhuis, past ook niet op één foto

spookhuis, past ook niet op één foto

Vannacht verrast door één geweldige hoosbui. Maar als we opstaan is het al weer mooi weer en zo heurt het ook hier. Terug naar de huisarts, (weer zonder afspraak) omdat de handen niet beter worden. Zij verwijst ons nu door naar een dermatoloog in Montauban, maakt daarmee een spoed-afspraak voor woensdag ochtend 8.00 uur en wilde geen honorarium: “ik weet niet wat het is en jullie hebben al een eerder consult betaald”. Ook dát is Frankrijk. Overigens, de rekening van de werfbaas in Castelsarrasin is er nog steeds niet. Ik bel hem op en meldt op z’n voicemail dat ik woensdagochtend naar hem toe kom en niet eerder weg ga dan wanneer ik die rekening heb.

Dinsdag 4 juni.

Fantastisch weer.

Als je maar durft, 40 meter hoog

Als je maar durft, 40 meter hoog. (foto eerst aanklikken!)

De temperatuur binnenboord komt voor het eerste boven de 30°C. We passen daar onze activiteiten op aan: niks doen dus. Behalve in de avond, want als we morgenvroeg om 8 uur in Montauban moeten zijn betekent dat wel dat we om 7 uur moeten vertrekken en dat is voor ons wezenloos vroeg.

Woensdag 5 juni.

Om 6 uur uit de kooien, om 7 uur in de stromende regen op weg naar de kliniek in Montauban. Ruim voor 8.00 uur bij de kliniek. Blijkt een modern gebouw met dito inrichting, geen secretariaat, afspraak uitsluitend via internet of telefonische doorverwijzing van een arts. In dit pand huizen meerdere specialisten. De dermatoloog blijkt een zeer vriendelijke, hulpvaardige, uitstekend Engels sprekende en tamelijk jonge vent te zijn, die binnen enkele minuten zijn diagnose gesteld heeft. Volgens hem een aandoening die ik al veel langer heb en die nu plotseling manifest en uitgebreid is geworden. Conclusie, de kans is aanzienlijk groter dat je er méé dan áán dood gaat. Hij voorziet ons van de nodige recepten, geeft zijn privé 06 nummer en een code dat we hem ten alle tijde kunnen bereiken met een vraag of voor zo nodig een volgende afspraak of meer medicijnen. Opgelucht verlaten we het pand. Een klein uurtje later zijn we in Castelsarrasin op de werf waar ik Christophe zijn kantoortje in zie schieten. Als ik daar even later binnen wandel zwaait hij trots met de rekening en meldt dat hij die ook nog per mail heeft gestuurd. Nog steeds in de regen terug naar de haven en de boot. Na de lunch de apotheek geplunderd (en ook mijn portemonnee!). Het regent nog steeds. We vinden dat we nu eindelijk weer eens bij de Florentin mogen gaan eten. Terug aan boord en kijkend naar de naam van het schip vlak achter ons realiseren we ons dat de eigenaresse vandaag is begraven en dat roept toch direct weer herinneringen op.

Donderdag 6 juni.

tollend bakje aan uiteinde molenwiek, 50 meter hoog

Tollend bakje aan uiteinde molenwiek, 50 meter hoog. (Ook deze eerst aanklikken!)

Nu weer een stralende dag, afwisselend is het wel. We besluiten om nog maar een paar dagen te blijven liggen. Mijn handen zijn te pijnlijk en kapot om te gaan varen. Maar wel gefoerageerd zodat we direct weg kunnen als dat beter wordt. Stoffel gebeld voor zijn verjaardag.

Vrijdag 7 juni.

Vandaag weer nat en kil. Afwisselend is het weer zeker. Mijn handen worden niet slechter maar beter kun je het ook niet noemen. Nog maar een dagje blijven liggen. De kermis op het grote plein wordt verder opgebouwd en in de avond draait al een deel. Ik heb in Nederland nog nooit zo’n uitgebreide kermis gezien, met bovendien een aantal attracties waar je mij voor geen goud in krijgt.

Zaterdag 8 juni.

De kade aan de rivier ligt ook al aardig vol

De kade aan de rivier ligt ook al aardig vol

Na een echt koude nacht (5 °C) wordt het toch wel snel warmer. In de ochtend bezoek van een Amerikaans stel, geïnteresseerd in de boot en doorgestuurd door Jim. Maar eigenlijk weten ze nog niet wat voor boot ze willen hebben en ik denk niet dat ze beseffen dat een historisch vaartuig als het onze toch wel behoorlijk veel onderhoud met zich meebrengt. Verder een zeer rumoerige avond met zo’n kermis naast de deur. Als mijn handen, die iets beginnen op te knappen, het enigszins toelaten willen we morgen toch echt (en eindelijk) vertrekken.

Logboek week 26-05

Zondag 26 mei.

N.B. De foto’s zijn meestal veel mooier (groter) als je er op klikt. Via het pijltje ‘een pagina terug’ kom je weer in het verhaal.

Rustdag. Sombere ochtend. Sanne gaat naar de markt, ik geef het schip een stevige wasbeurt. Laat op de middag komt de zon toch nog tevoorschijn. Dan komt de klus waarvan ik vorige week al een foto op het weblog heb gezet. De pontons die zomers op de rivier liggen worden in het najaar altijd geheel ontmanteld en naar binnen gesleept omdat ze door de soms hoge waterstanden en de sterke stroming ’s winters niet op de rivier mogen blijven liggen. En dus moeten ze in het voorjaar weer naar de rivier terug en begint de puzzel waar welk stuk thuis hoort.

Als het geheel weer in elkaar is gezet (met behulp van een hijskraan) wordt het naar z’n plek op de rivier getrokken en gekoppeld aan ankers waarbij ook altijd 2 duikers nodig zijn. Al met al een 2 dagen durende klus elk voor- en elk najaar; kosten jaarlijks € 5000.- , opbrengst altijd minder. Als de gemeente (Moissac) slim was geweest hadden ze even gekeken naar Montauban, 30 km stroomopwaarts, waar ze 3 prachtige steigers op de rivier hebben liggen, zodanig geconstrueerd dat die het hele jaar door kunnen blijven liggen. Maar ze vinden deze mooier. C’est la France. Voor ons (havenmeester en een paar schippertjes) is het overigens best een leuke klus.

Maandag 27 mei.

de opbouw van de buiten steiger begint vorm te krijgen

de opbouw van de buiten steiger begint vorm te krijgen

De kraandrijver en een paar gemeentewerkers zijn al op tijd (9.30 uur!) begonnen met de legpuzzel en aan het einde van de dag ligt het eerste gedeelte op z’n plek. Morgen het 2e deel. Sanne repareert ondertussen een van de ritssluitingen van de wintertent. Die is overigens al meer dan 30 jaar oud maar voldoet nog steeds prima, zeker met het nog steeds wisselende en veelal regenachtig weer.

Dinsdag 28 mei.

Vannacht enkele zware buien, inmiddels droog maar somber en niet echt warm. Ik werk het blog bij, Sanne informeert bij het Office du Toerisme naar een Engels sprekende huisarts vanwege enkele eczeem-achtige plekken op mijn benen die maar niet weg willen.

Woensdag 29 mei.

en zo ziet het er uit als de puzzel is opgelost ....

en zo ziet het er uit als de puzzel is opgelost ....

De dag begint zwaar bewolkt maar allengs wordt het ietsje lichter. De grote groepspraktijk (5 artsen) heeft vandaag geen plek meer en de komende 4 dagen zijn ze met z’n allen vrij!, Hemelvaartsdag plus aansluitend weekend. Overigens spreekt geen van die 5 ook maar enigszins een fatsoenlijk woord Engels. Dus maar binnengelopen bij een (vrouwelijke) arts in het centrum van het dorp, waar we naar een half uurtje wachten een afspraak kunnen maken voor later die middag. Blijkt overigens zeer behoorlijk Engels te kunnen spreken. Consult verloopt zeer plezierig, al is ze niet helemaal zeker van haar diagnose, wat ze ook eerlijk zegt. Daarna Sanne naar de supermarkt om inkopen te doen voor de ‘haven-barbecue’ van vanavond (opening van het seizoen). Zij redt het nog net om tegen zessen alles voor de barbecue klaar te hebben. Jim (de havenmeester) heeft inmiddels het terras bij de capitainerie opgetuigd en we hebben met zo’n 30 mensen een supergezellige avond met een niet onaanzienlijke hoeveelheid spijs en drank. Leuk dat er naast allerlei oude bekenden ook nieuwe gasten zijn: geleidelijk aan wisselt de bezetting van zo’n haven toch elk jaar wel wat. Met name de vele buitenlanders willen na een paar jaar hier toch ook nog enkele jaren naar Noord-Frankrijk en Nederland of komen van daar terug naar het warmere zuiden. Het belangrijkste overigens: Jochem belde vanmiddag dat er op dit moment geen reden tot zorg is. Wel wordt de controle-frequentie wat opgevoerd.

Donderdag 30 mei, Hemelvaartsdag

Zonovergoten met wel een frisse noordelijke wind. We keutelen wat aan, schip gewassen, Sanne de overhemden dito en maakt ook nog een flinke wandeling.

Vrijdag 30 mei.

... en gekoppeld aan de wal. Plaats voor 6 á 8 bootjes

... en gekoppeld aan de wal. Plaats voor 6 á 8 bootjes

Zon en weinig wind. De gebruikelijke was werkzaamheden. Mijn medicijnen geven een lichte verbetering. Patrick en Laurence hebben vandaag hun boot (de Zac) weggebracht naar Castelsarrasin voor de verkoop, het was hun eerste vaartocht na vijf jaar. Laurence heeft de werfbaas (Christophe) gevraagd om nu eindelijk mij de rekening te sturen van de reparatie van de Python drive van 3 weken geleden. Dat had ie inmiddels al wel 10 keer beloofd, maar ja: druk, druk, druk.

Zaterdag 1 juni.

Het weer is nu gewoon ouderwets fraai. Eindelijk de stuurhut helemaal open, zowel de beide zijkanten als de achterkant van de ‘wintertent’ opgerold. Voor het eerst dit seizoen een ‘koude warme maaltijd’. Na de nodige moeite kom ik er eindelijk achter waarom, als je een mail doorstuurt, de bijlagen niet zonder meer meekomen. Gelukkig weet Jim, of liever Sandra, dat nu ook. Mail was namelijk op de capitainerie binnen gekomen

Zondag 2 juni.

Dat verslag ga ik hopelijk (over)morgen schrijven.

Logboek week 19-05

Zondag 19 mei.

Voor de hele middag en avond is regen voorspeld bij een temperatuur van 17 graden. We doen dus ook vandaag maar niets. Terwijl wij aan de lunch zitten staat er plotseling iemand voor het keukenraam te zwaaien. Even een moment van twijfel. Dan de herkenning: Mike en Kath. Zonder dat we iets gehoord hebben is de Kinsarvik vlak voor ons afgemeerd. Zij zijn vanuit Meilhan deze kant opgekomen, op zoek naar een plaats zonder bomen en met een lage kade om de zijkanten van hun schip, een originele Engelse narrowboat, te kunnen schilderen. En deze nieuwe kade bij Escatalens is de ideale plek voor die klus. Rond 17 uur is het weer ‘happy hour’ en dat duurt wel iets langer dan een uur want na zo lange tijd zijn er heel wat nieuwtjes uit te wisselen.

Maandag 20 mei.

Weer somber maar droog en fris. Het blijft afwachten wanneer de zomer nu eindelijk eens echt doorzet. Sanne en Kath wandelen samen naar de bakker. Omdat de scheepshond van de Kinsarvik zo nu en dan ook uitgelaten moet worden maken de beide dames met regelmaat een flinke wandeling. Mike is druk met het schuren van de gangboorden, die overigens bij een dergelijk type boot nog net geen voet breed zijn. Ondertussen geef ik de bovenraampjes van ons schip een grote beurt en zet ze in de zomerstand. Alleen al van het schoonmaken wordt het binnen in het schip een stuk lichter.

Dinsdag 21 mei.

Flinke mist en vrijwel windstil. Sanne zet de wasmachine aan het werk. Pas tegen 12 uur breekt een zonnetje door en kan de was opgehangen worden. De dames wandelen bijna 2 uur met de hond. Het is in de namiddag best aangenaam weer geworden en de aperitiefjes worden nu buiten genoten in het zonnetje. Mike zit meer dan gebruikelijk op zijn praatstoel en laat ons regelmatig schaterlachen met verhalen over zijn ervaringen uit zijn tijd als ‘verhuurder’ van de Minervois Cruisers. Als hij al die verhalen op zou schrijven had hij zonder twijfel een bestseller. Pas tegen achten gaan de stoelen en de tafel weer terug aan boord en dan is het inmiddels ook al vrij kil.

Markt in Castelsarrasin. De meeste levende have is al verkocht.

Markt in Castelsarrasin. De meeste levende have is al verkocht.

Woensdag 22 mei.

Prachtig weer. Eindelijk kan Mike schilderen. Na de lunch nemen we afscheid en maken wij de lijnen los. Wij willen vanmiddag naar Castelsarrasin, waar we voor 2 nachten een plek gereserveerd hebben. Op donderdag is daar altijd een leuke en ontzettend uitgebreide markt, leuk om een paar uurtjes rond te wandelen. Dankzij Lyn van de Arcadia vinden we de voor ons gereserveerde plek: ze hebben de box-nummers plat op de kade gezet en niet tegen de opstaande kant, zodat je vanaf het water geen enkel nummer kunt zien. Na aanmelding op de capitainerie blijkt dat ze een vergissing gemaakt hebben en dat we in de box ernaast moeten liggen. Nogal een gedoe omdat de boxen supersmal zijn en de vingersteigers superkort; gelukkig is het vrijwel windstil maar zo’n manoeuvre kost dus wel een mooi half uur extra gehannes. Net als we daar mee bezig zijn arriveren bij toeval Laurence en Patrick, die op de werf vlakbij zijn geweest waar ze hun schip (de Zac) op de wal willen zetten (voor de verkoop). Van hen horen we het slechte nieuws dat Louisa (van de Tesserae) vorige week is overleden, na een rampzalig ziekteverloop. Vervolgens komt het volgende bericht van Jochem: hij moet volgende week terug naar het ziekenhuis voor een MRI. Hopelijk gaat het om reacties van de operaties van 4 jaar geleden, maar men wil voor alle zekerheid nader onderzoek. Weer spannend dus. Het is gelukkig rustig en stil in de haven en wij hebben het nodige om te overdenken.

Donderdag 23 mei.

Vanochtend volop zon, nauwelijks wind. De eerste ochtend dat het niet nodig is om de kachel een poosje te laten draaien. Tegen tienen samen naar de markt en een paar uur rondgekeken. Voor het eerst dit seizoen redelijk mooie dikke witte asperges gekocht. In de middag het anker en de boeg rondom schoongemaakt. Normaal kun je daar niet bij omdat we eigenlijk nooit met de neus naar de wal liggen. Was ook extra vuil geworden bij de tik tegen de sluisdeur. Ziet er daarna weer prima uit en ook hier vinden we geen enkele schade van die klap. Tegen zessen vallen de eerste druppels. Voor de komende 24 uur is ongeveer 30 mm regen voorspeld. De beide door de capitainerie voorgestelde restaurants zijn om 19.15 nog gesloten, zodat we ten leste maar weer neerstrijken bij ‘Saigon’, een overigens prima Aziatisch restaurant met een heerlijk 3 gangen-menu. Als we om 21 uur terug wandelen naar de boot is het inmiddels weer droog. Nog een lang telefoongesprek met Jochem gehad.

hierover volgende week meer

hierover volgende week meer

Vrijdag 24 mei.

De voorspelde regen is vannacht toch begonnen, vanaf ongeveer 2 uur komt het bij tijden met bakken uit de hemel, afgewisseld met periodes van wat minder hevige regen. We besluiten om pas rond de middag te vertrekken omdat dan de regen waarschijnlijk wat zal gaan minderen. In de gietregen zien we achtereenvolgens de Kinsarvik, de Heliox en de Villa Louise voorbij komen. Het wordt druk in Moissac. De laatste twee gaan overigens naar de buitenkade aan de rivier. In de loop van de ochtend wordt de lege box naast ons bezet door een boot die wordt bestuurd door …. Christophe. Die blijkt beter een Python-drive te kunnen monteren dan een jacht af te meren. Het kost me de grootste moeite om de boeg van dat jacht af te houden van onze achter-zijkant. Tegen 12 uur wordt het regenen minder heftig en gooien wij de lijnen los en zetten koers richting Moissac. Een kleine 2 uur later en 7 sluizen verder wordt het juist droog als we in onze thuishaven aankomen, waar Jim, als gewoonlijk weer een uitstekende plek voor ons heeft vrijgehouden. Sanne gaat naar de kapper om een afspraak te maken. Eind van de middag gaat het niet helemaal naar wens om enkele varensgasten te ontmoeten in de bar Compostella, geen idee waarom. Alleen Laurence komt opdagen. Die avond eten we asperges met ham en ei, heerlijk maar Hollandse asperges zijn beter.

als we dit gevaarte tenminste door de sluizen krijgen

als we dit gevaarte tenminste door de sluizen krijgen

Zaterdag 25 mei.

Het heeft vannacht voortdurend gegoten, maar in de loop van de ochtend klaart het op. We gaan samen met de auto naar de grote supermarkten even buiten het dorp en foerageren flink: alle wijn was nagenoeg op en ook het minder vloeibare voer kon best een aanvulling gebruiken. In de middag gaat het steeds harder waaien en voor vannacht is opnieuw veel regen voorspeld. Het is gelukkig niet meer zo koud en we kunnen dus tot laat in de stuurhut zitten lezen, overigens nog steeds met de gesloten wintertent. We blijven in ieder geval nog tot en met komende donderdag in de haven liggen in verband met een aantal afspraken waarover in het volgende bericht meer.

en dat is voortreffelijk gegaan

en dat is voortreffelijk gegaan

Logboek week 12-05.

Maandag 13 mei.

dat zit weer, hopelijk voor jaren (zie ook foto bij 7 mei

dat zit weer, hopelijk voor jaren (zie ook foto bij 7 mei)

Het lijkt nu toch een beetje zomer te worden. Christophe (van de werf in Castelsarrasin) belt met de mededeling dat hij pas vanmiddag tussen 3 en 4 uur kan komen. Ook goed, als ie maar komt. We rommelen wat aan, in afwachting. Uiteindelijk verschijnt hij tegen 7 uur, vergezeld van zijn indrukwekkende assistente. Excuses dat hij uren te laat is. Motor gedraaid, steeds bij een toerental tussen 400 en 600 inderdaad dat verontrustende ratelgeluid, alsof de koppeling niet pakt. Christophe heeft geen idee wat de oorzaak is en belooft om morgen tussen 9 en 10 een ‘echte’ monteur te sturen. Had hij dus beter ineens kunnen doen. Joop informeert ons over een aantal zaken betreffende het thuisfront.

Dinsdag 14 mei.

ook bij pech, Sanne zorgt altijd voor een fleurig tintje

ook bij pech, Sanne zorgt altijd voor een fleurig tintje

Opnieuw zonovergoten, het wordt nu ook wat warmer. Ik kom plotseling op de gedachte om Drinkwaard (motorleverancier) te bellen. Die komt vrijwel direct met een diagnose: naar alle waarschijnlijkheid (meer dan 90 %) is volgens hun de demperplaat aan vervanging toe. Meestal is dat al na een jaar of 10 maar in dit geval dus pas (?) na 15 jaar. Het is geen moeilijke maar wel een omvangrijke klus. Volgens Drinkwaard moet een goede monteur het in 4 uur kunnen klaren. (Kunst is om die hier ergens te vinden). Als ik die lage toerentallen zoveel mogelijk vermijd dan kan dat ding nog heel lang mee. Bel de werf in Castelsarrasin (via voicemail) dat die monteur niet meer nodig is. Uiteindelijk komt die monteur toch om half vier aanzetten, vergezeld van dezelfde assistente: zij hadden het bericht niet doorgekregen. Die monteur is overigens ook van mening dat het geluid van de ‘plaque amortisseur’ komt. Wij besluiten om nu toch maar te blijven liggen. De Puddleduck was al direct na de lunch vertrokken, dus we hebben weer de hele kade voor ons alleen.

Woensdag 15 mei.

Stralend weer, als je maar zorgt dat je uit de wind blijft. In de eerste sluis van de trap van Montech klimt Sanne de trap op en bedient de sluis, loopt naar de andere 4 sluizen waar ik de lijn steeds opgooi. Alleen bij de 3e sluis een kwartiertje oponthoud door een, als gewoonlijk, onduidelijke storing. Varen kalm Montech voorbij, nemen nog één sluis (la Vache) omdat daar net voorbij een mooi steigertje is. En natuurlijk, daar ligt de Puddleduck pontificaal net niet midden op de steiger. Met enig gehannes proberen we aan het resterende stuk steiger vast te maken, hetgeen even later uitstekend lukt, want juist op dat moment komt haar bemanning aangewandeld en de beide dames (?) verhalen die grote rode eend direct een meter of drie en dan liggen we perfect. Overigens, ik zou het bijna vergeten, het ratelend en soms krassend geluid bij lage toerentallen is vrijwel verdwenen. Ik let er wel scherp op om die frequenties te vermijden maar weet ook zeker dat het een stuk minder is. Krijg de indruk dat het toch ook iets te maken heeft met het rubber dat om de nieuwe as zit en daar soms niet mooi strak omheen. Het lijkt of een en ander zich nog moet zetten. Voor de 2e dag deze week loopt de temperatuur binnenboord op naar bijna 30 °C. Sanne gaat uitgebreid foerageren in de grote supermarkt in het dorp. Na het eten nog lang in de nog wel steeds gesloten stuurhut kunnen zitten. Super stille omgeving. We genieten.

Donderdag 16 mei.

alleen aan deze prachtige kade van Escatalens

alleen aan deze prachtige kade van Escatalens

De Puddleduck vertrekt om 8.30 uur. Wij besluiten om nog voor enkele dagen extra te foerageren en eind van de middag terug te varen naar Escatalens. Het weerbericht geeft namelijk voor de komende 3 dagen bar slecht weer aan: temperatuur 15 graden, non stop flink regen en een windkracht 5 á 6. En dan is die mooie nieuwe steiger met stroom en water wel zo aanlokkelijk. In de laatste van de 5 sluizen van de trap van Montech vraagt de sluiswachter of wij een jacht met motorpech dat net onder de sluis ligt, naar Castelsarrasin willen slepen. Ik had dat cavaille vanmorgen al gezien toen het voorbij kwam en op het stukje van 300 meter tussen ons en de sluis de motor 3 keer afsloeg en met enorme rookpluimen weer opgang kwam. Als ik hem zeg dat we hem tot aan Escatalens willen slepen, vindt de eigenaar dat niet ver genoeg en dus gaat het niet door. Hoe de goede man zich voorstelde dat ik hem door de sluizen kon slepen was mij niet duidelijk en uiteindelijk ook niet meer relevant. Bij Escatalens blijkt de steiger totaal verlaten: wij zijn de enige boot. In de namiddag wordt het nog best lekker weer.

Vrijdag 17 mei.

40 elektra- en 40 wateraansluitingen op 100 meter kade, overdone?

40 elektra- en 40 wateraansluitingen op 100 meter kade, overdone?

Inderdaad, in de loop van de nacht is het weer totaal omgeslagen: gierende wind, kletterende regen en met een temperatuur van 14 graden is het gewoon koud. En zo blijft het de hele dag.

Wat zijn wij blij met het elektrisch oliekacheltje dat we voor vertrek gekocht hebben, heerlijk warm en niet dat irritante geluid van zo’n simpel elektrisch blaaskacheltje. En meer valt er over deze dag niet te melden.

Zaterdag 18 mei.

Het weer is ietsje beter, veel wind en onbehoorlijk koud, maar in tegenstelling tot de voorspelling, meestal droog. In de middag soms zelfs een schuchter zonnetje. Maar we blijven lekker liggen. Noodgedwongen nietsdoen is het devies.

Zondag 19 mei

Voor de hele middag en avond is regen voorspeld bij een temperatuur van 17 graden. We doen dus ook vandaag maar niets.

Logboek week 5-05

Maandag 6 mei

Sanne werkt de beschadiging bij.

Sanne werkt de beschadiging bij.

Helaas hebben we eind van de dag (zie vorig bericht) nog geen nieuws van de werf in Castelsarrasin. We gaan overigens nog een ijskoude n acht tegemoet, vanmorgen vroeg was de temperatuur - 0° C. Verwachting komende nacht + 2°C. Ook daarvoor zijn we hier niet naar toe gekomen. Inmiddels stopt voor de zoveelste keer een wagen van de VNF bij ons steigertje met de opmerking dat we hier niet mogen liggen omdat het een wachtsteiger voor de sluis is. Na uitleg volgen dan direct excuses, hij wist van niks. De informatie en coördinatie bij de VNF is nog steeds als van ouds. Sanne loopt (afstand 3 kwartier) naar de winkels in Castelsarrasin. Na de lunch komt G. van de CarolyN vanuit Moissac weer informeren naar de toestand en heeft een plan bedacht om ons supersnel door alle volgende sluizen te krijgen. Prima plan, lief en behulpzaam, maar kan alleen als we morgen weer zouden kunnen varen. Dat wordt echter steeds minder waarschijnlijk: woensdag is in Frankrijk alweer een officiële feestdag, dus reparatie op z’n vroegst donderdag en dat is de dag dat we eigenlijk op de werf zouden moeten zijn. Dus moeten alle plannen herzien worden. Nogmaals alles in de machinekamer gecontroleerd op zoek naar een mogelijke oorzaak van de gebroken as. Niets gevonden. Dus de rest van de dag maar aan het weblog besteed. Stille avond, lang licht en nog niet al te koud.

Dinsdag 7 mei.

 ... daar hoort iets tussen

... daar hoort iets tussen

Ietsje beter weer, maar de kachel blijft ’s ochtends absoluut noodzakelijk. Werf gebeld, volgens Christophe kan het nu niet lang meer duren. Dat geeft de burger/schipper weinig goede moed. Het weer knapt iets op, flauw zonnetje en tenminste droog. Sanne schildert de beschadigingen aan de boeg op het berghout weg, één van haar specialiteiten: je ziet er niets meer van. Dus de VNF kan ook nooit meer zeggen dat we de deur geraakt hebben. Het is nu zeker dat we ons schema niet meer kunnen maken, dus Serge gebeld. Hij belooft ons donderdagavond te zullen bellen met een nieuw datumvoorstel. Is nu (zondag de 12e) nog niet gebeurd! C’est la France. We bellen wat met de kinderen en worden gebeld en gemaild door vrienden. Uit voorzorg (= noodgedwongen) gaat het water op rantsoen, want dat kan een probleem worden als we nog een aantal dagen moeten blijven liggen.

Woensdag 8 mei.

de gebroken as

de gebroken as

Grauw, koud en nat. Sanne loopt weer naar de winkels. Ik regel wat administratie, doe dus eigenlijk nauwelijks iets. En weer is een dag wachten voorbij

Donderdag 9 mei.

Op z’n Hollands gezegd: het is opnieuw pokkenweer. Maar dan plotseling, tegen twaalven, stop er een bestelbus bij onze ponton en daar is zowaar Christophe met de nieuwe onderdelen. Na een half uurtje werk is het zaakje gemonteerd en wordt er even proef gedraaid. Alles lijkt prima te werken. Over de kosten wil ik het niet hebben, maar het valt me niet tegen. Nu we weer kunnen varen is de druk van de ketel en kunnen we weer plannen. We besluiten morgenvroeg te vertrekken. Die halve dag maakt nu ook niets meer uit. Sanne loopt voor de laatste keer naar Castelsarrasin voor boodschappen. Ik regel met de havenmeester in Moissac dat hij de VNF waarschuwt dat we morgen om 10 uur willen vertrekken. We liggen in een serie van gekoppelde sluizen, dus iemand moet de sluis vóór ons in bedrijf stellen. Ik laat de motor draaien zodat we ook weer warm water hebben en heerlijk kunnen douchen. Het regent de hele avond zachtjes maar het is niet echt koud.

voorste stuk van de breuk

voorste stuk van de breuk

achterste stuk van de gebroken as

achterste stuk van de gebroken as

Vrijdag 10 mei.

Sanne haalt brood. De VNF laat op zich wachten, dus om 10.30 uur Jim nog maar eens gebeld en ja hoor, 2 minuten later gaat de sluis open: ze waren ons gewoon vergeten. Lekker vaarweer, weinig wind, aardig wat zon, aangename temperatuur. Weet je wat heel raar is: je vaart toch extra voorzichtig de sluizen in, het vertrouwen moet nog even terugkomen. De aanlegplek in St. Porquier is aanzienlijk uitgebreid, maar er ligt niemand. We varen nog een sluisje verder omdat we enthousiaste verhalen hebben gehoord over een nieuwe aanlegplek een klein stukje verderop, bij Escatalens. Inderdaad, een super de luxe aanlegsteiger met elektra en water, keurige toiletten etc. Dat alles kost (nu?) nog steeds niets, naar verluidt omdat de gemeente geen rekening had gehouden met de kosten van een apparaat, waarmee je tokens kunt kopen voor water etc. Dus vooralsnog ‘c’est tout gratuite’. Overigens blijkt het dorp bepaald niet op loopafstand te liggen. Tijdens het varen was inmiddels al opgevallen, dat naast een ander geluid (kan natuurlijk) het lijkt alsof bij hele lage toerentallen (bij versnellen of afremmen) de koppeling slipt. Verder lijkt het of de rubber om manteling van de Python-drive langs de as een beetje gaat uitpuilen en verdraaid in de huls zit. Dat zint me toch niet erg en ik stuur Christophe een sms’je daarover. Hij antwoord daarop dat hij maandag kan komen, want hij is het weekend afwezig. Wat ons betreft prima. We hebben nu geen haast meer en het weer is best goed, zonnig maar wel met een koude noordenwind (60 km/uur). In de namiddag dreigt schuin achter ons een geweldig onweer, het dondert zoals we nog nooit gehoord hebben en dat gaat non stop door, een paar uur lang. Maar bliksem zien we niet. De volgende dag horen we dat het in Moissac goed raak is geweest, hagelstenen als stuiters zo groot en behoorlijk wat beschadigde auto’s en overal autoalarmen die een kakafonie van lawaai veroorzaakten. Benieuwd hoe ons autootje er bij staat. Dat zien we dan over een paar weken wel weer. Overigens krijgen wij deze nacht wel veel en langdurig regen.

Zaterdag 11 mei.

hagelstorm op komst

hagelstorm op komst

Buiten is het fris, binnen valt het mee. Na een klein halfuur is de kajuit al op temperatuur. Het blijft de hele dag hard tot stormachtig waaien uit het noorden. Ik geef het schip een uitgebreide wasbeurt, Sanne een grote poetsbeurt binnen. Nauwelijks vaart. Tegen vijven komt zowaar de CarolyN aangevaren en meert vóór ons af. Hun verfklus zit er op en zij gaan nu richting Sète. Een uitgebreide en genoeglijke borrel volgt. Zij gaan morgen verder richting Toulouse, wij wachten nog even op antwoord van Christophe voor de controle van de Python-drive. Nog geen reactie op mijn laatste sms’je aan hem. De wind neemt later op de avond ietsje af, maar tegen 24 uur regent het weer volop.


tenslotte: mooie en super rustige kade én mooi weer

tenslotte: mooie en super rustige kade én mooi weer

Zondag 12 mei

Eindelijk een dag met grotendeels zon, aangenaam warm, maar je moet wel uit de wind blijven want die is nog steeds koud en uit het noorden. Helaas nog geen bericht van Christophe, dus we weten niet of hij morgenvroeg komt. Zonder een specialistische controle gaan we niet verder. Maar we liggen hier prima en het wordt morgen nu eindelijk echt mooi weer.

Logboek week 28-4 en deels week 5-5

Een week die ons nog lang zal heugen.

Zondag 28-4.

We gaan maar eens naar de grote uitgebreide markt in het centrum va het dorp Ook al is het zonnig, het blijft (on)behoorlijk fris door de koude wind uit het noorden. Kopen een nieuw horloge- bandje, ongeveer even duur als mijn 6 jaar oude horloge waarvan het bandje op breken staat. Vervolgens bij de hoeden- en pettenkraam vinden we eindelijk een min of meer echte schippers-pet, waarnaar we al jaren op zoek zijn. Terug aan boord naait Sanne daar onmiddellijk het embleem van onze thuishaven (Hedel) op. Staat wel een beetje Duits maar eindelijk heb ik er tenminste weer een.

Maandag en dinsdag treffen we de laatste voorbereidingen voor ons vertrek. Eigenlijk hadden we woensdag al willen vertrekken, maar ja: 1 Mei en dan is in Frankrijk alles dicht en zelfs de sluizen worden niet bediend. De planning is nu om donderdag 2 mei te vertrekken naar de jachthaven van Toulouse en daar op zondag de 5e aan te komen. We hebben dan nog een paar dagen om voorbereidingen te treffen want op donderdag de 9e moeten we daar het dok in.

Donderdag 2 mei.

Vertrek 11.35 uur: 2 motoruren gedraaid, 3 sluizen op de motor en toen nog 1

We zijn bijtijds op, want er moet eerst nog even een gasfles gehaald worden. Die is nog net niet helemaal leeg, maar hier kunnen we nog snel even met de auto een nieuwe halen en in Toulouse is het een onmogelijk eind sjouwen met zo’n loodzwaar ding. Maar dat ‘snel even’ valt nogal tegen want bij de eerste twee winkels zijn ze nog in 1 mei stemming en kunnen we in de namiddag pas terecht. Bij de 3e poging lukt het uiteindelijk. Vervolgens ook nog 3 apotheken bezocht alvorens ik een paar katoenen handschoenen te pakken krijg in verband met wat onduidelijke vervellingen en kloven in de handpalm.

Steiger net boven de sluis

Steiger net boven de sluis

Uiteindelijk om 11.30 vertrekken we. De eerste 3 sluizen gaan vlotjes; Sanne loopt op de wal mee om in de sluis steeds de lijn op te vangen die ik opgooi. Gaat op die manier een stuk sneller dan wanneer ze in elke sluis omhoog moet klimmen om vervolgens het sluismechanisme in werking te stellen. Bij de 3e sluis komt ze aan boord want de afstand tussen de 3e en de 4e sluis is te groot om te lopen. Dus stop ik in de ingang van de 4e sluis met de bedoeling Sanne af te zetten bij de trap naar boven. Ik vaar verder de sluis in en wil stoppen bij die trap om een lijn over te zetten, maar dan gebeurt het. Of liever er gebeurt helemaal niks: gas achteruit om te stoppen maar het schip loopt gewoon door. Vooruit gas doet niets, achteruit net zo min. De boot is niet te stoppen en er is geen tijd om een lijn aan wal te krijgen. Met een, ondanks de minimale snelheid, toch tamelijk forse klap komen we tegen de betonnen sluisdrempel en tegelijkertijd tegen de sluisdeur tot stilstand. Absolute verbijstering …. wat is er in hemelsnaam aan de hand. Schip op de hand een paar meter achteruit getrokken en vastgelegd. Mijn eerste gedachte is: schroef verloren. Motorluik open en alles controleren: na enig zoeken blijkt dat als ik gas geef de schroefas helemaal niet draait, noch vooruit noch achteruit. Dan zie ik dat de as van de python-drive naar de keerkoppeling wel erg slingert. Als ik probeer of die los zit is vervolgens de diagnose snel gesteld: as van de python-drive gebroken. Conclusie: voorlopig eindigt deze reis hier. Ondertussen liggen we wel onder in de sluis en weten niet goed wat te doen. Een voorlopige inspectie van de voorkant van het schip laat vooralsnog geen ernstige beschadigingen zien, inspectie van het vooronder: we maken geen water, althans nu nog niet. (Pas 2 dagen later zien we dat het berghout aan stuurboord toch wel een forse beschadiging heeft opgelopen). Klaarblijkelijk zijn we met de boegpunt net op de waterlijn tegen de betonnen drempel aangelopen. Gelukkig heeft Sanne nog wel een boei aan de voorkant tussen schip en sluisdeur kunnen krijgen maar die draaide weg, waarna we de sluisdeur toucheerden. Zo te zien is de deur niet (erg) beschadigd en er lekt niets. Ik bel de havenmeester van Moissac om te informeren of daar iemand is die ons kan helpen, maar er is op dit moment niemand. Sanne belt ondertussen de VNF want wij houden natuurlijk alsmaar de sluis bezet. Na ongeveer 20 minuten verschijnt er een VNF-er. We besluiten de sluis vol te laten lopen hetgeen na een poosje lukt (het elektrisch systeem is mogelijk ook geschrokken). Daarna trekken we het schip naar een steigertje ongeveer 150 meter boven de sluis en maken vast. Gelukkig een VNF-er die zijn niet onaanzienlijke gewicht daarbij volledig kon inzetten. Onze goede havenmeester Jim belt dat hij de werf in Castelsarrasin heeft gebeld en bereikt en dat de baas Christoph over een uurtje bij ons zal zijn om de ramp verder te inventariseren en mogelijk een oplossing te bieden. 2 Uur later arriveert die goede man, bevestigt mijn diagnose en heeft binnen een kwartier de as met bij behorende koppelstukken gedemonteerd. Hij belooft alles te zullen doen om zo gauw mogelijk de zaak te repareren, maar is afhankelijk of en hoe snel een nieuwe as is te verkrijgen. Maar ja, we zijn hier wel in Frankrijk. Dat maakt ons niet erg hoopvol. Die avond inspecteren wij herhaalde malen het vooronder en de vloer in de voorste hut maar alles blijft kurkdroog. Helemaal gerust zijn we desondanks nog steeds niet. Om toch nog maar iets nuttigs te doen knipt Sanne al mijn mooie krullen af waardoor de gevoelstemperatuur aanzienlijk daalt.

.. en daar liggen we nu dus noodgewongen

.. en daar liggen we nu dus noodgedwongen

Per saldo, we liggen tussen sluis 22 en 21, op een super rustig plekje aan een prima steiger en op een redelijk te belopen (3 km) afstand (voor Sanne, die graag zo nu en dan een stukje loopt) van winkelvoorzieningen. Dat had slechter gekund. De vogels zingen en fluiten de hele nacht door om ons op te vrolijken en wakker te houden.

Vrijdag 3 mei.

Regen en koud. Tot onze verbazing stopt er als we net het ontbijt op hebben een auto naast het schip. De kanaal tamtam blijkt weer goed te werken. Het is Serge, de baas van de werf in Toulouse. Via de havenmeester van Moissac en de baas van de werf in Castelsarrasin heeft hij van onze situatie vernomen. We overleggen wat de mogelijkheden zijn: als de as pas woensdag gemonteerd kan worden kunnen we niet meer op tijd in Toulouse in het droogdok zijn. Het overdekte dok is voor de rest van het jaar helemaal volgeboekt, maar eventueel ziet Serge kans om ons in september in het open dok te hebben, maar dan moeten we wel wat extra dingen bedenken om te regelen dat onze diepgang met 5 cm afneemt: alle water uit de tanks en vijf of zes forse kerels op het voordek. Ons diepste punt is de scheg achter en 5 cm zou genoeg moeten zijn om over de drempel van het dok te komen. Maar alles hangt af van wanneer de nieuwe as zal arriveren. In de middag kom ik tot de ontdekking dat we kennelijk de sluisdeur toch stevig geraakt hebben: op het berghout stuurboord voor zit een flinke buts en een diepe kras er net naast. Verzekering geïnformeerd, die vrolijk meedeelt dat ik al zo lang geen schade meer gemeld heb dat mijn eigen risico nagenoeg vervallen is. Overmorgen maar even bijwerken, morgen regent het de hele dag. In de avond wordt het bitter koud, maar Sanne is zo lief om als kruik te fungeren.

Zaterdag 4 mei.

Gelukkig geen schade aan de deur (zo te zien)

Gelukkig geen schade aan de deur (zo te zien)

Het regent nagenoeg non stop en het is gemeen koud, vooral door de wind. Dus er valt niks te doen en evenveel te vermelden. Vrinden uit de haven (J. en M.) die nog bezig zijn met het verfwerk aan hun schip, komen langs om te informeren of zij ons met iets kunnen helpen. En ook de havenmeester informeert met regelmaat of er nieuws is.

Zondag 5 mei.

Kil maar droog. Sanne repareert (= schuurt weg) de schade aan het berghout zo goed mogelijk en vervolgens brengen we een dikke laag menie met owatrol er op aan. Van 10 meter afstand zie je er nauwelijks iets meer van. Enkel jarige vrienden en kinderen en familie gebeld en verslag gedaan van onze tot op heden super korte reis. We bereiden ons voor op een bar koude nacht, temp 0 °C. Gelukkig kunnen we de motor wel draaien, en dus hebben we lekker gedoucht.

Zomaar even iets heel anders. Duidelijk te zien hoe de klimop een boom kan aantasten

Zomaar even iets heel anders. Duidelijk te zien hoe de klimop een boom kan aantasten

P.S.1.  Om de foto’s te vergroten er even op dubbel klikken.

P.S.2 Sorry voor de kleine letters, maar dat zag ik pas na publicatie

Logboek Artemis, week 14-04-2019

Een nieuw jaar, een nieuwe poging.

De Karanja onze buurman de afgelopen winter

De Karanja onze buurman de afgelopen winter

Na de redelijk mislukte pogingen de afgelopen 2 jaar om een logboek bij te houden, dit jaar een nieuwe poging. Het zal geen verslag van dag tot dag worden, maar meer even laten weten wat ons zoal heeft beziggehouden de afgelopen week en waar we verblijven of naar toe gaan.

Hoewel we naar ons eigen idee de reis beter dan ooit voorbereid hadden, vertrokken we toch een kwartier later dan gebruikelijk, zondagochtend om 8.15 uur. Het weer voortreffelijk, perfect om te rijden, Parijs hopeloos druk, behoorlijk wat vertraging, een paar uur later een ernstig ongeluk in de buurt van Cahors met een flink oponthoud. Uiteindelijk waren we precies 12 uur later in Moissac.

Snel de meest noodzakelijke spullen mee naar de boot, een stevige borrel en vervolgens doodmoe de ondertussen door S. opgemaakte bedden in.

Onze plek voor de komende weken

Onze plek voor de komende weken

Het weer is de hele week best wel lekker, zon meestal tamelijk gesluierd, ochtenden (on)behoorlijk fris, ’s middags aangename temperatuur, tegen einde van de week zelfs warm. Opvallend: de eerste 2 nachten een leuk op het dek tinkelend regentje en verder de hele week wind uit oostelijke richtingen en droog.

Maandagochtend onmiddellijk naar de overkant van de haven gevaren, waar de auto op luttele meters van de boot kan staan, thanks to Jim onze onvolprezen capitain of the port. Het kost een volle dag om de auto leeg te krijgen; jaar in jaar uit denken we dat het wel minder wordt maar het wordt gewoon steeds meer. En de werkdag duurt ook niet zo lang want om 5 uur worden we voor de eerste borrel (in Moissac wel te verstaan) bij onze achterburen (Ian en Nicky van de D.) verwacht. Meteen al onze goede voornemens om het dit jaar eens wat kalmer te doen aan flarden.

Gangboord na de winter

Gangboord na de winter

Woensdag, donderdag en vrijdag eindeloos gepoetst, S. binnen en ik buiten. Na 3 dagen hard werken is ons bootje weer zeer toonbaar. Als beloning vrijdag om 18 uur naar Compostella, nee niet in Spanje, maar hier in Moissac bij de markt, hetgeen onze nieuwe stamkroeg schijnt te zijn.

Fantastisch, er zijn de laatste dagen overal uit de wereld weer mensen naar hun bootje gekomen en er is dus veel te bepraten onder een goed glas. Na afloop konden we nog net een pizza verorberen en zijn vervolgens doodmoe maar volgedaan in bed gevallen.

Zaterdag uitgebreid boodschappen in de grote supermarkt. In de namiddag komen Gill & Mike op de borrel en het werd weer laat, bovendien kun je zo wel naar de supermarkt blijven rennen.

Dek na de winter

Dek na de winter

Zondag rustdag én -redelijk onverwacht- het weer was er ook naar. Voortdurend een prutserig regentje en vele graden koeler. Maar wel lekker om even bij te komen. Alhoewel ons nieuwe oliekacheltje in de namiddag en avond wel even bij moet springen, fantastisch ding: heerlijk warm en absoluut geruisloos.

Het resultaat van ijverig poetsen

Het resultaat van ijverig poetsen