Archive for the ‘Zonder rubriek’ Category

ARTEMIS 9e week reis 2016 (week 23)

Maandag 6 juni.

Mist bij vertrek uit St. Sylvestre

Mist bij vertrek uit St. Sylvestre

Vandaag blijven de sluizen dicht en is de passage over de Garonne nog niet mogelijk. Hoe het morgen is weten ze nog niet. Dat betekent dat we niet alvast een stukje terug kunnen varen en in geen geval vóór donderdag over kunnen steken. Zoonlief gebeld en gefeliciteerd met zijn verjaardag. We lummelen in de ochtend wat aan met kleine klusjes. Er is volop zon en Sanne heeft last van de warmte. In de middag raakt het bewolkt en maken we samen de bakken van de boordlichten schoon; veel alg en losse verf. Is in het verleden klaarblijkelijk gewoon zwarte lak opgezet zonder adequate voorbehandeling. Omdat het lastig helemaal vlak te schuren is gebruiken we een middel dat ik jaren geleden gekocht heb om het berghout mee te behandelen en waardoor de verf beter hecht zonder schuren. In de avond lijkt een forse onweersbui los te barsten, maar na een uurtje stevig regenen is het weer voorbij . Maar het water is wel weer een paar cm gestegen.

Dinsdag 7 juni.

Zeker bij sterke stoming blijft het uitkijken op de Lot

Zeker bij sterke stroming blijft het uitkijken op de Lot

Zwaar bewolkt, 30% kans op regen. We durven het niet aan om de lichtbakken af te lakken. Overleg met de sluiswachters en de Garonne-loodsen levert op dat de sluizen op de Lot morgen weer bediend worden en de oversteek van de Garonne vanaf donderdag weer mogelijk zal zijn. We besluiten daarom morgen terug te varen naar Clairac en dan vrijdag de oversteek te maken. Gezien de verwachte regen is het heel wel mogelijk dat de Garonne maar 2 dagen ‘open’ is. In de middag klaart het op en we nemen de gok om de lichtbakken af te lakken. We betalen het havengeld en steken de rivier weer over omdat we aan de andere kant af kunnen meren naast de waterkraan en dus niet allerlei slangen uit hoeven te leggen. Tussen haakjes: Penne d’Agenais heeft een uiterst hulpvaardige en vriendelijk havenmeesteres die met begrip het havengeld aanpast aan de omstandigheden. Boodschappen gedaan en genoten van een prachtige avond.

Woensdag 8 juni.

Samen over de Garonne

Samen over de Garonne

Vaartijd 6 uur, 2 sluizen, 50 km.

Aanvankelijk hangt er een dichte mist over de rivier. Maar tegen negenen klaart het op en verschijnt de zon. We varen met meer dan de toegestane 10 km de rivier weer af, maar daar kunnen we weinig aan doen omdat we een forse stroom mee hebben. Het blijft een beetje lastig varen omdat er nog steeds zoveel drijfhout in het water ‘meevaart’. Bij Villeneuve s’Lot de sluis heel voorzichtig genomen, vanwege en tegelijk met een enorme vracht hout. De CarolyN ligt nog steeds op de buitenkade van Port Lalande. Gil en Mike gebaren driftig dat we langszij moeten komen, maar hoe aanlokkelijk ook een gezellige avond met hen is, het vergroot het risico dat we niet vóór het weekend van de Lot af zijn en dat willen we niet. Even later blijkt ons grote gelijk: als we nota bene al in de sluis van Castelmoron liggen horen we het alarm van de stuw en wil de sluiswachter eigenlijk ons niet afschutten. Hij vraagt of ik meekom en naar de stuw wil kijken die juist gestreken wordt. Een enorme watermassa dondert naar beneden en veroorzaakt direct een zware stroomversnelling onder de sluis. Ik toon mij niet onder de indruk en gelukkig besluit hij ons door te laten. Het was wel even spannend toen we de sluis uit kwamen en een krachtige zijstroom de baas moesten blijven, maar na 2 km werd het wat rustiger en een goed uur later meerden we af (15 km verderop) in Clairac. Geen boot aan de kade overigens. Maar….., het water blijft stijgen. Het wordt steeds duidelijker dat de getrokken stuwen in de Lot plus de toenemende regenkansen de kans op een passage van de Garonne niet doen toenemen. Morgenvroeg maar even de ‘pilots’ bellen hoe het er voor staat. Samen met Sanne de situatie bij het sluisje van Clairac wezen bekijken: zowel onder als boven de sluis zijn de aanlegmogelijkheden zeer beperkt en sterk onder invloed van het aanstormende water. We besluiten dat het kan, of liever dat wij het kunnen. In de avond nog lang buiten gezeten. Om 2 uur ’s nachts stel ik vast dat het water niet verder stijgt en dat het hogere deel van de kade, waaraan wij liggen, niet onder water zal gaan. Dus ga ik met een gerust hart onder zeil.

Donderdag 9 juni.

Eigenlijk dus aan de verkeerde kant van de boei

Eigenlijk dus aan de verkeerde kant van de boei

Vaartijd: 3uur 45 min., 5 sluizen, 21 km.

Om 7 uur alweer wordt ik wakker van een hels lawaai. Blijkt dat 2 gemeentewerkers van Clairac met een pomp en een aggregaat begonnen zijn de kade schoon te spuiten. Wij zijn vooraf niet gewaarschuwd en als we nu niet als de donder maken dat we verkassen kunnen we rekenen op een schip dat onder de modder zal komen. Ze steken bij dat verkassen ook geen poot uit. Op ons commentaar op een en ander antwoorden zij slechts met: wij hebben opdracht de kade schoon te spuiten, dat zijn onze orders. Waar doet me dat toch aan denken? Als ik even daarna de ‘pilots’ bel: we nemen alleen vanochtend nog boten aan voor de overtocht, maar als jullie opschieten zijn jullie net op tijd in Nicole voor de laatste rit van vandaag. We maken direct los. Sanne gaat te voet naar de sluis om die gereed te maken, zodat ik direct kan invaren en we daarvoor niet eerst aan hoeven te leggen aan dat pokkensteigertje met de stroom achterop. Timing is perfect, ik kan zo invaren. Daarna met een stevig vaartje naar de sluis van Aiguillon waar we alle geluk van de wereld hebben want er komt net een schip uit de sluis en we kunnen dus zó invaren. Dan nog 3 km door de canalette (een supersmal en bochtig minikanaaltje), niet weinig gehinderd door overhangende takken en allerlei drijfhout. Precies om 11 uur zijn we bij de toegangssluis tot de Garonne waar de ‘pilots’ al op ons staan te wachten. Op hun vraag hoeveel pk de motor van ons schip heeft antwoord ik uit voorzichtigheid: 80 pk (officieel is het 89 pk). De loods zegt resoluut dat dat helaas niet genoeg is. Na enig overleg besluiten ze het loodsbootje (voorzien van 2 buitenboordmotoren van elk 50 pk) achteraan opzij van de Artemis te koppelen en daarmee gaan we dan de oversteek maken. Ze hebben duidelijk geen zin om eerst de veel zwaardere sleepboot op te gaan halen, want dat gaat veel extra tijd kosten. En met 80 pk van onszelf en zo nodig gesteund door het loodsbootje moet het gaan.

Volle kracht vooruit

Volle kracht vooruit

En dat lukt dus ook. Hoe nuttig of liever noodzakelijk loodsen zijn, blijkt even later als de loods aan boord zegt dat ik tussen 2 groene boeien moet sturen in plaats van tussen de rode en groene: ze hebben vanochtend vastgesteld dat enkele boeien door de zware stroom niet meer op de juiste plekken liggen; bovendien worden sommige tonnen onder water getrokken en dat maakt de oriëntatie er niet makkelijker op. Eerlijk is eerlijk, ik was blij met de aangekoppelde loodsboot: een slingerend parcours met een tegenstroom van 12 km/uur is niet niks. Roer geven met zoveel stroom is sowieso al niet makkelijk en een boot die steeds aan één kant aan het achterschip trekt maakt het nog moeilijker. Uiteindelijk hadden we 50 minuten nodig voor een stukje van 5 km. Ik heb niet vol gas gevaren, ruim 1700 toeren, wetend dat het maximum van 2000 toeren nauwelijks winst oplevert (en wel dubbel zoveel brandstof kost). Eén km voor het einde van de oversteek maakt het ‘duwbootje’ los en kon ik op eigen kracht naar de toegangssluis varen, wat nog best lastig is omdat de steigers tussen de palen naar de ingang ruim onder water stonden. En toen lagen we in de sluis van de Baíse en verstomde alle geweld. De loodsen namen afscheid en gingen naar huis en wij voeren nog een half uurtje de Baíse op, namen het sluisje vlak vóór Buzet en waren uiterst happy dat de kleine kade daar net voorbij helemaal vrij was. We meerden af, namen een extra oorlam en genoten van de rust en de stilte, een sterk gesluierde hemel en lekker warm weer. Zou het eindelijk zomer worden?

Vrijdag 10 juni.

Een idyllisch plekje op de Baise, net boven stuw en sluis, na een enerverende dag

Een idyllisch plekje op de Baise, net boven stuw en sluis, na een enerverende dag

Sanne haalt brood in het dorp. Het is bewolkt en vrijwel windstil. De rivier stoomt maar heel weinig. Even het plekje op de voorkant (gelukkig op het berghout) waar de loodsboot ons gisteren aantikte, bijgewerkt en nog voor we bedacht hebben waarheen vandaag, wordt die beslissing al voor ons genomen. Het begint te regenen, soms een beetje, dan weer keihard met soms een donderklap. Dus blijven we liggen en vermaken ons met de escapades van een huurboot die maar niet aan het af-/opstapsteigertje van de sluis kan komen (door een combinatie van stroom, wind en vooral onkunde) en na een aantal vergeefse pogingen rechtsomkeer maakt. We hebben hem niet meer gezien. We besluiten, ook al is dit nog zo’n heerlijke plek, om morgen naar Villeton te gaan. Bij het alsmaar zwaar bewolkte weer kunnen de zonnepanelen het stroomverbruik onvoldoende compenseren en dus moeten we na verloop van tijd een beetje stroom kunnen laden.

Zaterdag 11 juni.

Zou het nu eindelijk echt zomer worden?

Zou het nu eindelijk echt zomer worden?

Vaartijd: 2uur 25 min., 4 sluizen en 13 km.

Opnieuw somber weer, ook al fluiten de vogels al vanaf 5 uur de dag vrolijk tegemoet. Sanne haalt boodschappen, daarna ga ik naar de capitainerie van de haven van Buzet (100 meter om de hoek) om allerlei computerzaken even weer bij de tijd te brengen. Wifi is aan de Lot een volledig onbekend begrip op de diverse aanlegplekken en Windows en aanverwante zaken vragen voortdurend om updates. Als ik dat via de telefoon moet doen ben ik in de kortste keren door mijn quotum aan MB’s heen. Sanne vermaakt zich ondertussen met een eekhoorntje dat zeer geïnteresseerd is in een oude Hollandse tjalk. We vertrekken en varen op ons dooie akkertje naar Villeton. Onderweg komen we een stuk of vijf bootjes tegen, meer dan we in een hele week op de Lot hebben gezien. Er is gelukkig nog ruim plaats, ook al is het aantal ’wrakken’ verdubbeld, van 2 naar 4. Wanneer ruimen de Fransen die zooi nou eens op! Op het terrein tegenover de haven, waar normaal altijd wel een paar campers staan, blijkt een ‘vide grenier’ aan de gang te zijn, veel muziek en weinig publiek. Neemt niet weg dat de frites-boer om 14 uur al is uitverkocht en daar had ik nu net zo’n zin in. Het weer is iets aan de beterende hand. We besluiten om te gokken, we zijn die wintertent al een poosje meer dan zat. Dus de tent schoon en droog gemaakt en ingepakt en diep in het ruim weggestopt. Daarna het zomertentje erop. Het lijkt direct al een stuk meer zomer. Zeker met een lekkere pizza en een goed glas wijn in de open stuurhut.

Zondag 12 juni.

Als de zon opkomt en dat zomerdekje ziet is het meteen gedaan met de pret. Om 6 uur slaat zelfs de kachel automatisch aan (temperatuur binnen < 15 graden), vergeten gisteren af te schakelen. Zwaarbewolkt, maar het regent niet en dat is al heel wat. Dus weer een aantal kleine klusje gedaan en één grote, n.l. dit logboek van de hele week geschreven. Daar was nog geen dag iets van terecht gekomen. We hadden vandaag graag bij de Belg willen eten, een fantastisch restaurant, hier ongeveer 500 mtr. vandaan aan de sluis. Maar helaas, helemaal volgeboekt. Maandag en dinsdag gesloten, dus maar geboekt voor woensdagavond. Een uitstekende reden om hier nog een paar dagen te blijven liggen.

ARTEMIS 8e week reis 2016 (week 22)

Maandag 30 mei.

havenoverzicht St. Sylvestre, aan de overkant het lage ponton in Penne d'Agenais

havenoverzicht St. Sylvestre, aan de overkant het lage ponton in Penne d'Agenais

Regen, en niet zo’n beetje ook. Met ook nog veel wind, vrijwel recht op de kont. Dat geeft regelmatig een doordringend bonkend geluid als de golven onder het achterschip slaan, maar er staat te veel stroming om het schip op de hand te keren. Geen zin om bij dit k….. weer te gaan varen. Tegen tien uur verschijnt de “regisseur du port” om te melden dat we uiterlijk vrijdag hier weg moeten, want dan is de kade gereserveerd voor een heel groot passagiersschip, wel 26 meter lang. Ik probeer nog hem uit te leggen dat het onzinnig is een kade van 90 meter daarvoor in z’n geheel te reserveren omdat er dan voor geen enkel jacht nog plaats is. Maar hij ziet dat anders, of liever: hij weet absoluut niet hoe het werkt in een haven, zoals zo vaak met lokale ambtenaartjes. Maar goed, maakt ons niets uit, wij zullen dan al lang weer vertrokken zijn. Ik probeer hem ook nog uit te leggen dat het niet onhandig zou zijn om een vuilcontainer bij de haven te plaatsen, maar dat blijkt onder de competentie van een ander ambtenaartje te vallen. C’est la France. Ondertussen heb ik sinds gisteren een (on)behoorlijk pijnlijke elleboog en idem pols. Lijkt het gevolg van een onjuist gebruik van de wandelstok, toen we eergisteren die 2 km steile helling hebben gelopen. Aantal telefoontjes gepleegd, mailen of sms-en gaat niet meer want ik zit al boven het toegestane dataverbruik.

Dinsdag 31 mei.

boomstammen komen in file voorbij

boomstammen komen in file voorbij

Weer heeft het de hele nacht afwisselend hard en zacht geregend en het ziet er naar uit dat dat ook vandaag zo blijft doorgaan. We besluiten dus opnieuw te blijven liggen. Hopelijk blijft de oversteek over de Garonne nog een poos mogelijk ondanks de steeds hogere waterstand. Vaak wordt juist omgekeerd omstreeks deze tijd die oversteek zelfs beëindigd wegens gebrek aan water; als dat gebeurt zit je mogelijk wel tot november vast op dit stuk Lot een dan ben je, zoals dat heet, de Sjaak. Hopelijk morgen droog en misschien wel een klein beetje zon. Kan tenminste de kachel uit, en hoeft de elektrische deken niet meer aan.

Woensdag 1 juni.

De hoop vervliegt snel, het blijft gewoon verder regenen. Kan gelukkig wel weer op het internet, quotum voor de nieuwe maand is ingegaan. Wifi is in dit dorp een onbekend fenomeen. Overigens moest ik nog ergens een nieuwe muis zien te krijgen, want de oude heeft het badje niet overleefd. Nooit aan gedacht dat je zo’n ding ook bij de Intermarché kunt kopen, maar zowaar ze hebben er een, de laatste in het schap. Ondertussen hadden we (logisch natuurlijk) wel waargenomen dat het water geleidelijk aan het stijgen was. Maar het was toch even schrikken toen er om plusminus 20 uur op het schip geklopt werd en daar de buurman (van het schip vóór ons (aan een drijvende steiger)) in de gietregen stond met de mededeling dat in de komende uren het water met 1 á 1,5 meter zou gaan zakken omdat er stuwen gestreken werden in verband met het al hoge water en de verwachte verdere watertoevloed. Pas op dat moment ontdekten we dat het water al zeker 20 cm gezakt was; gelukkig lagen we op drie vrij lange lijnen en maar één korte, die nog net niet zo onder spanning stond dat het grote mes er aan te pas moest komen. Dus lijnen opgevierd en toen overlegd wat te doen. Wat ons in de uren daarvoor al wel was opgevallen was de enorme hoeveelheid drijfhout, van kleinere en grotere takken, maar ook hele boomstammen en zelfs een enkele boei die met steeds grotere snelheid voorbij dreven. Dus wat te doen: blijven liggen met het vervelende risico dat we ónder de kade zouden kunnen komen met reling en gangboord, omdat er onder het normale waterniveau over een heel stuk geen beschoeiing blijkt te zitten: dat betekent de hele nacht door blijven controleren. Het alternatief: oversteken naar een drijvend ponton aan de overkant van de rivier, met de inmiddels snel toenemende tegenstroom, een rivier vol drijfhout, de stromende regen en de ondertussen ingevallen duisternis ook geen risicoloze onderneming. Na enige aarzeling besluiten we tot het laatste. Het schip blijkt de stroom makkelijk de baas te kunnen, dat ik geen drijfhout geraakt of bij de schroef gekregen heb was meer geluk dan wijsheid. Al zeg ik het zelf, de overtocht werd afgesloten met een perfecte aanleg- manoeuvre, zodat we eigenlijk al vast lagen aan het ponton vóór de inmiddels gewaarschuwde bootbewoners van die kade hulp konden bieden. Achteraf blijken we ondertussen wel enkele regels overtreden te hebben want er mag s’nachts niet gevaren worden op de Lot en inmiddels was er ook al enkele uren een absoluut vaarverbod van kracht. Echter een adequaat infosysteem voor dit soort situaties hebben ze niet. Maar iets meer uit de wind, afgemeerd aan een prima én drijvende steiger, hebben we de ergste zooi opgeruimd, ons natte goed uitgetrokken, een extra stevige oorlam genomen en zijn vervolgens heerlijk gaan slapen. Inmiddels was het water inderdaad al ruim een meter gezakt. Jammer dat van zo’n hele escapade geen foto’s zijn gemaakt. Overigens liggen we nu dus op de plek waarheen we anders morgennamiddag verkast zouden zijn omdat we op vrijdag niet aan de vaste hoge steiger mochten liggen vanwege die vermaledijde passagiersboot.

Donderdag 2 juni.

stuw bij Lustrac, aan de boomstam op het rotsblok kun je zien hoeveel hoger het water heeft gestaan

stuw bij Lustrac, aan de boomstam op het rotsblok kun je zien hoeveel hoger het water heeft gestaan

Als we wakker zijn kijken we onze ogen uit: vriendelijke kades lijken nu plotseling hoge muren geworden, alsof je onder in een sluis ligt, het water van de rivier stroomt met hoge snelheid en het is onbeschrijflijk hoeveel hout en ook andere troep er voorbij giert. Wellicht het meest opmerkelijk: het regent niet, afgezien van wat spetters. Is nog wel fris. Vandaag het hele schip een uitgebreide poetsbeurt gegeven. Dat was ook ernstig nodig, regen is tegenwoordig viezer dan ooit en bij de escapade van gisteravond laat hebben we ook niet erg opgelet op of onze schoenen wel schoon waren. Op het einde van de middag begint het water plotseling weer te stijgen en bij het naar bed gaan is het niveau weer vrijwel normaal. Wonderbaarlijk zo snel als ook dat gaat. Maar vooralsnog blijft het vaarverbod van kracht en we vernemen verder dat de loodsdienst over de Garonne is gestaakt vanwege ook daar het hoge water.

Vrijdag 3 juni.

Lustrac: prachtig gerestaureerde sluis en molen. Water nog steeds 1.5 meter boven peil.

Lustrac: prachtig gerestaureerde sluis en molen. Water nog steeds 1.5 meter boven peil.

Her weer betert wat, veel bewolking en dreiging maar het blijft zowaar nu echt droog en is iets warmer. Met een trui is het best te hebben, nadat het binnenboord is opgewarmd met de scheepskachel, die dit jaar al meer uren gedraaid heeft dan in de vorige 2 jaar samen. Sanne laat de wasmachine overuren maken. Het ponton waaraan we nu liggen is heel erg laag dus kunnen we heel makkelijk het berghout ‘bijplekken’. Was vorig jaar maar gedeeltelijk gebeurd. Eind van de middag ziet deze kant er weer fantastisch uit dankzij de onovertroffen schildervaardigheden van Sanne. Ik bel de VNF: de loodsdienst over de Garonne is voorlopig voor een week gestaakt vanwege te hoog water. Een crue noemen ze dat hier, verwar dat vooral niet met de wijnterm cru, want een grand cru is echt heel iets anders als heel hoog water. Nou ja, vooralsnog is hier op de Lot een totaal vaarverbod dus we kunnen sowieso niet varen en is de passagiersboot ook niet gearriveerd. De handhaving van zo’n verbod is wel erg simpel: de sluizen worden niet bediend!! Voor de rest stroomt het hier ‘oerend’ hard en komen er nog steeds enorme hoeveelheden bomen en takken voorbij.

Zaterdag 4 juni.

als je niet mag varen dan ga je maar fietsen

als je niet mag varen dan ga je maar fietsen

De stroming lijkt wat af te nemen, hetgeen met name inhoudt dat de enorme hoeveelheid drijfhout wat langzamer voorbij komt. Nog steeds een vaarverbod. Om 11 uur samen en met alle bedden- en ander wasgoed naar de overkant naar de wasserette. Om 13 uur ligt alles weer schoon op de bedden of in de kast. Het is niet koud maar wel erg regen-dreigend weer. Varen mag nog steeds niet, dus gaan we op de fiets naar het ca 8 km verderop gelegen Lustrac, waar de volgende en tevens laatste sluis op onze voorgenomen route is. Wel, blij dat we op de fiets waren: inderdaad een prachtig gerenoveerde sluis met molen, heel uniek. Maar erboven en vooral eronder een kolkende rivier met lullig korte (5 meter) aanlegplekken. De oorzaak is trouwens duidelijk: het normale verval is hier 1.03 meter, op dit moment bedraagt het ongeveer 2.50 meter. Ik neem aan dat we hier in deze situatie nooit fatsoenlijk doorgekomen waren; het vaarverbod lijkt volstrekt redelijk. Het weer wordt overigens steeds beter en vooral ook zonniger, gepaard gaande met een strak windje. Al na enige tijd fietsen merk ik het: pet vergeten. En dan wordt de kleur van de hoofdhuid snel gelijk aan mijn vroegere haarkleur. Als het pijn gaat doen dan maar een zakdoek op mijn kop. Helaas werkt zo’n eenvoudig middel niet tegen zadelpijn. s’ Avonds het schip gedraaid, kunnen we morgen de bakboordkant bijwerken en liggen we bovendien meer met de kop op de wind en de zon op de kont.

Zondag 5 juni.

Een echte zondag, uitgebreid ontbijt met alles erop en eraan. Markt(je) op de kade, heerlijke verse groenten en fruit gekocht. Het bijwerken van het berghout aan bakboord kost maar een fractie van de tijd die de ander kant vergde. Duidelijk dat we meestal aan stuurboord afmeren. Inmiddels redelijk zonnig weer met zo nu en dan een stevige wolk. We genieten van een passende zondagsrust. De sluizen zijn nog steeds gesloten. Overigens worden wij in de avonduren bezig gehouden door de vele vissers om ons heen die zo nu en dan behoorlijk grote joekels uit het water lepelen. Benieuwd of morgen het vaarverbod wordt opgeheven.

Inmiddels, het is nu maandagmorgen, weten we dat de sluizen nog steeds gesloten blijven. Dus gaan we maar weer wat klussen. Maar ze moeten wel opschieten, want zaterdag gaat het weer regenen!!

ARTEMIS 7e week reis 2016 (week 21)

Maandag 23 mei.

sluis met waterkrachtcentrale in de Baise

sluis met waterkrachtcentrale in de Baise

We vertrekken redelijk op tijd. Van tijd tot tijd veel dreiging maar gelukkig weinig regen. Het doel is Buzet, dan zien we wel of er vandaag een mogelijkheid is de Garonne over te steken na de enorme regenval van gisteren (32 mm). Net na 12 uur zijn we bij de dubbele sluis in Buzet die direct voor ons open gaat. De sluiswachteres deelt mee dat we door kunnen over de Garonne en waarschuwt de loodsen vast voor ons. Mijn telefoon doet het weer eens niet, in deze streek is FSR (Vodafone) op het moment wel erg vaak uit de lucht. Net door de dubbele sluis is er opnieuw een sluisje met een krachtcentrale, die normaal nooit werkt. Nu wel dus, waardoor ik de enorme zijstroom precies voor de ingang van de sluis net iets te laat opmerk: de eerste kras, gelukkig alleen op het berghout. Net vóór de Garonne gestopt voor de verbindingssluis en gauw ons fruithapje genomen. Even later verschijnt er een VNF-auto met drie mannen; één gaat mee aan boord, één bemant de loodsboot en de 3e brengt de auto naar de overkant. Het is ongeveer 5 km varen, hetgeen binnen 20 minuten gepiept is. De zwieper om aan het einde van de overtocht te draaien en dan precies bij de ingang van de sluis naar de Lot uit te komen gaat maar net goed. De loods is meer geïnteresseerd in allerlei zaken betreffende ons bootje dan dat hij op tijd aanwijzingen geeft. Die draai is ook uitgesproken lastig met 12 km stroom op je kont, maar zowel het ponton als de paal voor de sluis net gemist en de oversteek is gemaakt. De terugweg zien we over een aantal dagen wel. Er blijkt op de Lot ook flink wat stroom te staan, ongeveer een km. of vier, maar een dik uur later meren we af in Clairac. Electra-aansluitingen werken als gebruikelijk: niet dus.

Dinsdag 24 mei.

toegang tot de Garonne, steigers tussen de palen staan nog onder water

toegang tot de Garonne, steigers tussen de palen staan nog onder water

Het water is vannacht ongeveer 20 cm gestegen en dat maakt het makkelijker om de zijkanten van de opbouw en de buitenkant van het schip vanaf de kade een uitgebreide poetsbeurt te geven terwijl Sanne in het dorp geniet van oude gebouwen en straatjes, vaak alleen bereikbaar via trappen en supersmalle steegjes. Vanwege het nog steeds stijgende water besloten om het schip te verhalen naar een verhoogd stuk van de kade. Na de lunch Sanne naar de kapper. Als we daarna lekker in het zonnetje zitten uit te blazen zien we 2 huurjachten uit de sluis komen en met een onbehoorlijke snelheid op ons af komen. Het is duidelijk hun bedoeling om voorstrooms aan te leggen. Ik denk niet dat ik ze erg vriendelijk duidelijk gemaakt heb om onmiddellijk vol gas achteruit te geven, daarna op ruime afstand te draaien en dan tegenstrooms aan te leggen.

Boei of Rots onder water?

Boei of Rots onder water?

Maar de Poolse bemanning doet wel zo ongeveer wat ik zeg, alhoewel de stroom ze bij het draaien toch nog een eind meesleurt en de schipper daarom vol gas op de kant aanstuurt, daarbij ons voorschip op een haar na mist en met een fantastische klap op de muur landt. Uit veiligheid heb ik hun landvasten maar zelf vastgelegd. De andere huurboot heeft dit alles met interesse gevolgd, even rustig gewacht tot ik met de Polen klaar was en legt vervolgens netjes aan. Zodra je een huurboot ziet waarop de stuurman getooid is met een kapiteinspet weet je dat je de meest stupide stunten kunt verwachten.

Woensdag 25 mei.

Het water begint iets te zakken, het donderend geweld van de stuw, ongeveer 100 meter achter ons neemt gelukkig ook wat af.

stuw-->sluis-->krachtcentrale bij Clairac

stuw-->sluis-->krachtcentrale bij Clairac

We besluiten om in één dag naar St Sylvestre te varen, bijna aan het einde van het bevaarbare deel van de Lot. Daar is een prachtige steiger, alle winkels vlakbij en kunnen we rustig een paar dagen afwachten of alles op het thuisfront wel goed gaat. Gelukkig waarschuwt de kapiteinse van de passagiersboot ons dat het verstandig is om de capitainerie van Sylvestre te bellen omdat het de laatste tijd daar erg druk is. De directeur verwacht dat er geen plaats is aan de grote steiger, maar we mogen altijd aan de overkant in Penne d’Agenais liggen aan de vuilwaterpomp-steiger die toch nooit gebruikt wordt. Ik bedoel dus de pomp. Het regent de hele ochtend. In Port Lalande zien we Finca en de Carolyne aan de buitensteiger liggen en er wordt uitbundig gezwaaid. Kennelijk is alles goed met Alan, net gescand na een ingrijpende operatie.

zicht op Penne d'Agenais, links boven de koepelkerk van Bourg de Penne

zicht op Penne d'Agenais, links boven de koepelkerk van Bourg de Penne

In Sylvestre ligt de steiger op z’n Frans vol: tenminste 8 meter tussen elk schip. Dus leggen we aan de overkant aan. Even later verschijnt de havenmeesteres, 39 jaar oud en na mijn opmerking dat ik haar op 28 jaar schat kan het niet meer stuk. Als na wat gebabbel blijkt: “bent u dan de boot die hier vorig jaar een steen door de ruit kreeg, gisteren nog met een collega over gesproken” dan is de relatie meteen bestendigd. Even later komt de voorbuurman, een jonge (Franse) vent, eigenaar van een prachtige oude tjalk, zich voorstellen en vragen of we nog ergens hulp bij nodig hebben. Heel bijzonder en zeer on-Frans. En weer even later zit ik in de stuurhut een biertje te drinken met een 82 jaar oude Engelsman (al 40 jaar wonend op een boot), die alle wereldzeeën bezeild heeft en inmiddels eigenaar van een Nederlandse platbodem (de Zuidelijk) is die hij net verkocht heeft. Hij gaat nu met een camper reizen. Het wordt een late maaltijd.

Donderdag 26 mei.

Jack gaat ter kerke

Jack gaat ter kerke

Al voor tienen belt de chirurg dat alles voortreffelijk verlopen is (zeggen chirurgen ooit iets anders?). Ongeveer een uur later belt J. zelf. We zijn allemaal blij dat alles (vooralsnog) is goed gegaan. Opgelucht aan het werk dus. Eerst het schip verhaald naar de overkant (waar nu plaats is) tot grote opluchting van enkele vissers, die duidelijk van mening zijn dat de pompsteiger eigenlijk een vissteiger is. Sanne haalt alle beddengoed dat we aan boord hebben tevoorschijn, sorteert wat mee naar huis moet en wat gewassen moet worden. Op 100 meter afstand van de kade is een wasserette, met een trommel voor 16 kg was. Enkele uren later is alles droog en opgeruimd. Voor het eerst deze reis in de stuurhut gegeten. Met J. gaat alles redelijk naar wens.

Vrijdag 27 mei.

de kerk, de ND de Peyragude, met ziin wijd in de omtrek zichtbare koepel

de kerk, de ND de Peyragude, met ziin wijd in de omtrek zichtbare koepel

Zonnig, lekker weertje. J. heeft een redelijke nacht gehad: “voor een ziekenhuisnacht” dan. Wij zouden naar Bourg Penne d’Agenais lopen. Volgens de info in de vaarkaart is dat niet verstandig, de weg is lang, steil en erg druk en daarom wordt geadviseerd een taxi te nemen. We bellen een taxi, maar krijgen te horen dat we morgenvroeg om 9 uur de eersten zijn. Dus besloten een stuk te gaan lopen en dan te zien hoever we komen. En tot onze eigen grote verassing waren we ruim binnen een uur boven. Het voert veel te ver om de geschiedenis van dit dorp te vertellen: talloze malen verwoest en herbouwd, iedere steen vertelt een verhaal. In het zonnetje op een terrasje wat gedronken en daarna rustig weer naar het schip gewandeld (dalen is moeilijker dan stijgen). In de avond onszelf getrakteerd op een fantastische entrecote en een dito flesje wijn in een restaurant aan de haven.

Zaterdag 28 mei.

de kerk wijst je de weg, je mag zelf kiezen

de kerk wijst je de weg, je mag zelf kiezen

Vannacht voor de afwisseling weer een forse onweersbui. In de ochtend wisselend bewolkt. We gaan een eind lopen om de spieren, wat stijf na gisteren, weer los te maken. Maar dat wordt een klein stukje: een plotselinge bui bederft het wandelplezier. In de middag poetst Sanne een paar uur aan de wintertent die daardoor van groenbruin weer in bruin veranderd. En nu maar wachten tot wat stabieler zonnig weer zodat het zomertentje er weer op kan. Ik schrijf ondertussen dit weekbericht. Het wordt nog een hele klus om een selectie te maken uit de meer dan 80 foto’s die we deze week genomen hebben.

Zondag 29 mei.

Wat een grandioze nacht, ik kan me niet herinneren eerder zo’n onweer te hebben meegemaakt, gepaard gaande met enorme windvlagen waarbij de regen nagenoeg horizontaal kwam aanstormen. Binnen houden we gelukkig alles droog op een klein lekje na bij het schuifraam. Helaas stond net op dat plekje mijn pc-muis en die is dus verzopen. Voor de rest kan ik kort zijn over deze dag: het waait snoeihard afgewisseld met flinke regenbuien. Ons oorspronkelijke plan om vandaag naar het einde van het bevaarbare deel van de Lot te gaan laten we dus varen. Morgen zien we wel weer verder.

ARTEMIS 6e week reis 2016 (week 20)

Maandag 16 mei.

Vaartijd: 5.00 uur, 33 km, 7 sluizen.

Ondergaande zon in Golfech

Ondergaande zon in Golfech

We vertrekken (voor ons doen) vroeg: 9.05 wordt er gestart en varen in een rustig gangetje naar Serignac sur Garonne. Hoewel de Rosa (hotelboot) aan de steiger ligt is er nog plaats genoeg, al ligt het tegen het einde van de namiddag toch weer vol. Het is het bekende liedje: wil je zeker zijn van een plek, zorg dan dat je vóór 15 uur vastmaakt. Het is vandaag half bewolkt met een fris windje. Het laden van de accu’s is toch wat onzeker, de voltmeter geeft de hele dag aan dat de dynamo niet meer dan ongeveer 8 A laadt; bij aankomst in Serignac hebben we ongeveer 70 Ah geladen, inclusief wat de zonnepanelen hebben bijgedragen, en dat is veel minder dan normaal. Toch in Buzet de afstelling van de dynamo nog maar eens na laten kijken. Wat de nieuwe startaccu betreft, die controleren we nu elke dag voor wat betreft het vloeistofniveau. Diverse bemanningen van huurboten ontdekken dat er geen enkel restaurant of bar open is: 2e Pinksterdag !!

Dinsdag 17 mei.

Nooit eerder gezien op dit kanaal

Nooit eerder gezien op dit kanaal

Aangenaam wisselend bewolkt en voor de rest: wasdag. ’s Ochtends o.m. de lakens in de machine, ’s avonds weer op bed, de rest weer droog in de kast.

Woensdag 18 mei.

Eindelijk een dagje waarop ik de kans krijg en de tijd heb om de dekken en gangboorden eens grondig te soppen. Verder redelijk weer, niet warm, en in de avond ook niet droog.

Donderdag 19 mei.

Iedereen klaagt hier steen en been dat het in geen jaren zo koud is als dit jaar. En ook dat men in jaren niet zoveel last had van hooikoorts. We kunnen niet anders dan volmondig instemmen. Elke ochtend draait de CV wel een uurtje om het binnen behaaglijk te krijgen, elke avond de elektrische deken even aan om ernstige koude stijfheid in bed te voorkomen. Na herhaald overleg met de leverancier van onze zonnepanelen uiteindelijk toch maar besloten om de nieuw regelaar in te zetten (die had ik al een paar jaar). Per saldo wordt de situatie er niet anders van, er wordt teveel stroom verbruikt; de (15 jaar oude) koelkast is de voornaamste oorzaak, in combinatie met de wisselende en overwegende bewolking, waardoor de opbrengst van de zonnepanelen minder is. Na meting blijkt dat ding ongeveer 50 Ah per etmaal te gebruiken. Maar voorlopig is het voor dit jaar genoeg geweest. Dan maar een keertje vaker aan de stroom, die tot op heden gratis is, evenals het liggeld. Vanmiddag nog even naar de pruimenboer in Montesquieu gefietst om de lekkerste ‘eau de vie de prunes” te halen die je in deze wereld kunt krijgen, nou ja .. kopen dus.

Vrijdag 20 mei.

met prachtig bloeiende struiken

met prachtig bloeiende struiken

Vanochtend wordt ik voor het eerst in mijn ochtendactiviteiten gestoord door een klop-klop op het schip. Zowaar: dezelfde struise jongedame als vorig jaar, overigens meer struis als jong, komt het havengeld innen: € 3,- voor overnachten plus € 2,80 voor de elektriciteit. Wanneer zal ook hier de moderne tijd doordringen: verderop op het kanaal heb je op allerlei plekken water/stroom-zuiltjes staan, waar je een muntje in gooit en hup je hebt 4 uur stroom of 200 liter water. Maar op zich is het wel veel leuker als zo’n gezellig wijfje even de centjes komt innen. Er valt altijd wel wat te kwebbelen en goede adviezen uit te wisselen. Niet dat het echt helpt, op het eerste elektra-aansluitpunt staat nu al 3 jaar “HS”. Zo tegen elf uur wordt het prachtig zonnig weer en heerlijk warm; ik besluit dat dit het moment is om mijn winterkapsel om te laten vormen tot een zomerse outfit. Morgen of nog een dag later zal wel blijken hoe stupide deze beslissing was. Jochem belt, we weten nu tenminste wanneer zijn operatie zal gebeuren. Verder lijkt alles in orde. Toch wel weer even een moeilijk moment, dit wordt een operatie waarbij we niet in de buurt zijn wat voor ons niet echt lekker voelt.

Zaterdag 21 mei.

aardbeien plukkers op het veld naast de aanlegplaats

aardbeien plukkers op het veld naast de aanlegplaats

De eerste echt zomerse dag van dit jaar. Heerlijk die warmte, dat doet de ouwe botten goed. Sanne brengt nogmaals een bezoekje aan de pruimenboer en ik houdt mij onledig met het geven van een grote beurt van de ramen. Het Office de Toerisme blijkt ook gratis Wifi te hebben, dus daar maar even gebruik van gemaakt. Ook de jeugd geniet, aan de overkant van het kanaal, uiterst luidruchtig van de eerste echte zomeravond. Maar om 23 uur is het feest afgelopen, de wind wordt hard en vlagerig, de temp zakt met 3 graden/uur, de jeugd vertrekt naar elders, wij doen de wintertent nu toch maar weer helemaal dicht (vannacht was de achterkant voor het eerst deze reis open gebleven) en zo tegen twaalven barst de eerste zomerstorm los. Echt noodweer, jawel het waren ook al 2 mooie dagen. En het valt werkelijk met bakken uit de hemel.

Zondag 22 mei.

Als ik om 7.30 uur wakker word stortregent het nog steeds, inmiddels in combinatie met een krachtig onweer met rake klappen. Zolang je in je kooi ligt is dat wel aardig maar daarna is de lol gauw over. Bovendien ligt de temperatuur inmiddels ruim 12 graden lager dan gisteren. Dat duurt de hele ochtend, uiteindelijk valt er in 24 uur bijna 40 mm regen. In de middag afwisselend harde tot stormachtige wind met forse buien en tussendoor ook heel even wat zon. Van de opwarming van de aarde is sinds ons vertrek uit NL absoluut niets te merken, meer van een naderende ijstijd !! 22 mei, Zuid-Frankrijk, en blij dat we een kachel aan boord hebben en een drijvend home.

ARTEMIS 5e week reis 2016 (week19)

Maandag 9 mei.

Vannacht begon het vlak na twaalf uur te stortregenen en dat duurt vervolgen tot in de ochtend, waarna het overgaat in iets minder harde buien. Echt koud is het niet, maar lekker warm is anders. We nemen een dagje vrijaf en luieren wat. Met verbazing kijken we naar de enorme vrachtwagens, met meestal meerdere aanhangers, die voor ons over de brug komen. Er zijn combinaties bij die tegen de 40 meter lang zijn. We horen dat er komend weekend op het terrein aan de kade bij de Tarn een enorme kermis gehouden wordt. We vinden ook een briefje achter de ruitenwisser dat in de wijde omgeving van het feestterrein nergens geparkeerd mag worden. Dus verhuizen we de auto maar weer naar deze kant van het kanaal. Goede keuze blijkt later deze week.

Enorme kermisattracties

Enorme kermisattracties

Me tevenzo enorme woontrucks

Met evenzo enorme woontrucks

Dinsdag 10 mei.

Sanne heeft iets met kermisgasten

Sanne heeft iets met kermisgasten

De dag begint erg mistig maar halverwege de ochtend breekt de zon door en wordt het best aardig weer. Ik maak een rondje over het kermisterrein en verbaas me over aantal en enorme omvang van de vele attracties die opgebouwd worden. Heel bijzonder zijn ook de enorme trucks/woonwagens, waarvan alle kanten uitschuifbaar zijn.

Woensdag 11 mei.

Het regent de godganselijke dag, afwisselend hard en heel hard. Temperatuur daarbij komt niet boven de 16 graden. Dus blijven we liggen en lezen wat. J. belt over de uitslag van de diverse onderzoeken. Helemaal bevredigend voor hem is het niet maar vooralsnog geen reden tot extra bezorgdheid. Over ongeveer 3 weken volgt de (verwachte) breukoperatie. Dan zal hij enkele weken zeer kalm aan moeten doen. Gebeld met V&N. Is ook nog niet alles, maar ook bij hem zijn de behandelende specialisten niet ontevreden.

Lastig voor de postbode

Lastig voor de postbode

Donderdag 12 mei.

Vanochtend weer wat zon, na het optrekken van een zware mist. Vandaag komt de Somewhere terug in de haven. Hoop dat ik met Steve kan overleggen over het accugebeuren. Als ik mij goed herinner wist hij een zeer goede scheepselektricien. Hoop met die figuur nog contact te hebben over de mogelijke oorzaak van de accu-explosie, want dat zit me nog steeds niet lekker. Het lijkt nu wel goed afgelopen, maar wie zegt me dat het morgen niet weer gebeurt. Eind van de middag met Steve en Jo nog een flesje witte wijn in de stuurhut verwerkt onder het bijpraten.

Vrijdag 13 mei.

Lekkere hotdogs

Lekkere hotdogs

Omdat de normale vrijdagborrel in het stamcafé van de haven niet kan doorgaan vanwege de kermis wordt besloten een (nu echt de laatste) afscheidsbarbecue te houden op het terras van de capitainerie. Het zoveelste afscheidspartijtje dus, dit keer onder het mom dat de diepvries van Kaz en Iain leeg moet. Volgens mij zat daar nog wel voor een maand vlees in maar met ons aller inzet hebben we dat probleem met verve opgelost. Bovendien, zodra het woord barbecue valt diept iedere Engelsman uit zijn voorraad tenminste twee maal de hoeveelheid wijn op die hij zelf denkt te drinken, dus is er aan niets gebrek. Het was weer de zoveelste partij in korte tijd en het wordt tijd dat we gaan varen, want dit is bijna niet vol te houden. Bovendien zijn we van alle kanten gewaarschuwd dat het door de kermis zeer onrustig zal zijn in het dorp precies in het stuk tussen het kanaal met de jachthaven en de rivier met de kade. Alleen jammer dat we dan wel het volgens ingewijden mooiste vuurwerk van zuid Frankrijk zouden missen op maandagavond als afsluiting van les Fetes de Pentecote. Enkele onverlaten dachten kennelijk: dat laten we niet gebeuren en zorgden omstreeks 01 uur aan de overkant van het kanaal voor een apart stukje vuurwerk. Opvallend genoeg hebben de meeste gasten van de barbecue er niets van gemerkt.

De voorkant is nog spannender

De voorkant is nog spannender

Somewhere, somehow, sometimes

Somewhere, somehow, sometimes

volgens Sanne

volgens Sanne

Zaterdag 14 mei. Vaartijd 3.35 uur, sluizen 5, 24 km.

Eindelijk, na 5 weken, begint dan echt onze vakantie. Nog steeds start ik de motor met trillende handen, maar het gaat goed. Dat ging het dus ook al de afgelopen 12 keer bij het afstellen van allerlei zaken, maar wat voor zekerheid heeft een mens tegenwoordig nog. We varen op ons gemakje met redelijk weer naar het ‘Lac de Bleu Bergon’ bij Golfech, tegenover de kerncentrale. Heerlijk, stilte, wij alleen met ons bootje.

Apart vuurwerk

Apart vuurwerk

Vast niet speciaal voor ons

Vast niet speciaal voor ons

De apotheose door de brandweer

De apotheose door de brandweer

Zondag 15 mei.

Een best wel mooie dag met veel zon, maar ook met een behoorlijk koude wind. Verder doen we eigenlijk niets en genieten daar met volle teugen van.

ARTEMIS 4e week reis 2016 (week18)

Ter info nogmaals: als je op een foto dubbel klikt verschijnt er een grotere versie, via ‘terug’ of ‘back’ kom je weer in de gewone leesuitvoering

Maandag 2 mei.

Onze vertrekdag, maar de ‘vermoeienissen’ van het afgelopen weekend blijken dusdanig zwaar, dat toen iemand zei “vergeet je niet dat het vandaag ‘fish and chips dag’ is (de eerste maandag van de maand) we zonder enige aarzeling besloten om dan een dag later te vertrekken. En dus genoten we die avond (voor de 4e dag achtereen buitenshuis) van een voortreffelijk en zeer typisch Engelse maaltijd op het terras bij de capitainerie, in gezelschap van als altijd weer oude en nieuwe bekenden.

Dinsdag 3 mei

Dit was ruim 2 jaar onze startaccu

Dit was ruim 2 jaar onze startaccu

Deze dag zal ons nog lang heugen. Prachtig weer. Maar dan ………., als ik zo tegen 10 uur de motor wil starten, ik draai de sleutel nog niet half om en daar volgt ineens een ontzettende knal en vervolgens een doodse stilte. Ik sta absoluut stijf van schrik, geen idee wat er aan de hand is. Misschien wel tot mijn geluk. Dan luik van de machine kamer open en in een oogwenk zie ik de ravage: de startaccu is ontploft: het accuzuur overal heen gespat, er lekt nog wat accuzuur uit het opengescheurde restant van de accu. Ik weet zo gauw ook niet wat ik moet doen, ren naar de havenmeester, die komt direct mee en vraagt onmiddellijk om de waterslang en begint vervolgens alles ruim met water af te spuiten: motor, dynamo, andere accu’s, afijn alles wat maar in de buurt van de ontplofte accu zit. Bezit nog net de tegenwoordigheid van geest om alle hoofdschakelaars af te schakelen evenals de walstroom. Want het gaat er natuurlijk om, ja achteraf weet ik dat ook wel, om het zuur zoveel mogelijk te verdunnen. Met enig gehannes het restant van de accu uit het schip getild, waarbij nog wat restjes accuzuur er uit lopen. Maar die komen op de inmiddels ruim onder water staande bodem terecht en zijn dus meteen verdund. Met behulp van een geleende waterstofzuiger zuigen we daarna de motorruimte min of meer droog. Waar we niet bij kunnen drogen we met doeken. Vervolgens nogmaals alles ruim gedoucht en onder water gezet. Daarna opnieuw schoon gezogen en gedroogd. Dit is snel verteld, maar we zijn er tot eind van de middag mee bezig geweest.

inmiddels uit het schip verwijderd

inmiddels uit het schip verwijderd

Het grote raadsel: hoe heeft dit kunnen gebeuren. Waarom ontploft dat ding ineens, terwijl hij niet eens aan de lader staat. Nog een evenzo groot raadsel: het kan niet anders dan dat een vonk van het starten de ontploffing heeft veroorzaakt, maar op de een of andere manier is er geen brand ontstaan. Dan waren we natuurlijk helemaal de pineut geweest, want accuzuur tast plastic en rubber van de vele tientallen kabels daar in de buurt niet aan, maar brand doet dat natuurlijk wel. Alle verbindingen waren prima aangesloten: Iain heeft alles nogmaals gecheckt en gedubbelcheckt, alles prima in orde. Een groot raadsel.

Een ding is zeker: we kunnen nu niet vertrekken, want eerst moet er een nieuwe accu komen en ten tweede antwoord op de vraag: hoe kon dit gebeuren.

Woensdag 4 mei.

oorzaak onbekend

oorzaak onbekend

Na een zeer koude nacht een prachtig zonnige hemel. We genieten er niet echt van. We zijn nog de hele dag bezig met het schoonmaken van de motorruimte, schilderen van de bodem, aanbrengen van nieuwe oliematten enz. enz. ’s Middags komt Iain met de mededeling dat zijn vaste leverancier hem in de steek heeft gelaten: hij kan op korte termijn geen accu leveren. Ik kan mij niet voorstellen dat hier in de buurt nergens een soortgelijke accu te krijgen is en vraag hem verder te blijven zoeken. Ondertussen verneem ik dat Paul, de (nieuwe) Australische eigenaar van de Merlin (inmiddels tot ‘Rianne too‘ herdoopt (de boot dus)) aan het andere eind van de haven, veel verstand zou hebben van scheepselektriciteit. Gevraagd of hij de zaak zou willen komen/kunnen inspecteren; hij blijkt daartoe onmiddellijk bereid, maar zegt niets te kunnen ondernemen als er niet eerst een nieuwe startaccu is. Grootste probleem blijft: hoe kon dit gebeuren. We zijn doodmoe van het werken in allerlei onmogelijke houdingen, overigens wel blij dat dit hier in de haven is gebeurd en niet ergens in the middle of nowhwere

Donderdag 5 mei.

Hemelvaartsdag. Dus geen winkel en/of geen zaak open. Vetus geeft in zijn catalogus aan dat er hier in de buurt 3 dependances zijn, allemaal bereikbaar onder hetzelfde tel.nr. Maar alles is vandaag gesloten en het overgrote deel van alle zaken heeft een lang weekend en is dus tot maandag dicht. Ik frunnik een verfkwast aan een lange stok en Sanne schildert zo goed mogelijk een deel van de bodem van de machinekamer. We ruimen de rest van de rotzooi op, lopen een rondje om de haven en bellen met diverse familieleden.

Vrijdag 6 mei.

niet bedoeld als reclame plaatje

niet bedoeld als reclame plaatje

Bewolkt en heel veel wind. Plotseling komt Iain opgewekt aankloppen: hij heeft na eindeloos getelefoneer een nieuwe accu te pakken kunnen krijgen, nota bene hier vlak in de buurt bij een soort agrarische groothandel. Wij er onmiddellijk heen en even later zijn we een nieuwe accu rijker (135 Ah) en 180 euro armer. Het begint langzamerhand een dure vakantie te worden. Iain en Jim (oude en nieuwe havenmeester) tillen de nieuwe accu op z’n plek, wat even lastig is tussen alle kabels door en bovendien is dit geen gesloten accu, dus mag je die niet erg scheef houden. Maar het gaat voorspoedig en even later is alles weer aangesloten. In de namiddag komt Paul en controleert alle instellingen van de zonnepanelen inclusief regelaar, de Victron lader/omvormer en de dynamo. Eigenlijk kunnen we niets vinden dat niet in orde is. De maximum laadspanning van de zonnepanelen stond op 14.6 volt, maar de toegestane maximale laadspanning van de start accu was 14.8 volt. Alle accu’s hebben de hele winter alleen aan de zonnepanelen gelegen, walstroom was niet aangesloten. Sindsdien heb ik de motor al 2 keer gestart en was er niets aan de hand. Eergisteren heb ik wel de Victron lader aangezet, maar die ging na 4 uur van 14.25 volt keurig naar 13.5 volt. Ook volstrekt normaal dus. Bovendien heb ik die lader al om 8 uur ’s ochtends afgezet en de grote klap was enige uren later. Al met al kan ook Paul niets vinden, maar uit veiligheid hebben we de maximale laadspanning van de zonnepanelen teruggebracht naar 14 volt. Bovendien adviseert hij om de zonnepanelen tijdens de zomer sowieso niet meer aan de startaccu te koppelen; omdat je toch redelijk frequent vaart kun je beter alle zonne-energie naar de woonaccu’s sturen en heeft de start-accu niets extra nodig. Al met al geen echt bevredigende verklaring, alleen wat extra voorzorgsmaatregelen. Vervolgens met trillende vingers de motor weer gestart: maar alles loopt weer als vanouds (ik had zelfs de waterslang al aangesloten en klaargelegd). Nou ja, dan maar naar de havenkroeg, het is tenslotte vrijdagnamiddag. Het grapje dat ik, nog met accuzuur aan mijn vingers, wegens hoge nood naar het toilet had gemoeten, riep het merendeel van de varensgasten duidelijk gevoelens van medeleven op.

De havenmeester en zijn vrouw proberen ook allerlei prullaria kwijt te raken op de vide greniern

De havenmeester en zijn vrouw proberen ook allerlei prullaria kwijt te raken op de vide grenier

Zaterdag 7 mei.

Uw schrijver maakt eerst het verslag van de vorige week af, want dat was er door alle ellende niet van gekomen. Op de kade naast ons bootje starten de eerste voorbereidingen voor de ‘vide grenier’, die morgen de hele dag zal plaatsvinden. Het is bewolkt en waait snoeihard. Om uiteenlopende redenen besluiten we in elk geval tot en met woensdag in de haven te blijven liggen. Achter ons meren twee grote huurboten af, de laatste op enkele cm’s van ons roer. Het lukt me niet erg goed om de vrijwel uitsluitend Russisch sprekende bemanning duidelijk te maken dat ik iets meer afstand wel gepast zou vinden. Maar verder moet ik zeggen dat je maar zelden zulke beschaafde landslieden uit het Oostblok ontmoet.

Paul en Caroline proberen ook allerlei overbodige troep uit hun net gekochte schip te verhandelen

Paul en Caroline proberen ook allerlei overbodige troep uit hun net gekochte schip te verhandelen

Zondag 8 mei.

Het is droog, maar er staat een complete storm. Vanaf 7 uur is het gedaan met de rust. Luidsprekers met knalharde muziek, en allerlei kramen met je kunt het zo gek niet bedenken wat voor rotzooi men daar aanbiedt. We hebben dit al vaker gezien en meegemaakt, maar slechts uiterst zelden is er iets dat onze belangstelling wekt. (Behalve natuurlijk het prachtige 27-delige porseleinen servies dat Sanne ooit voor € 2,- (twee euro !!) in Toulouse wist te scoren). Op zich dus verder een rustig dagje, los van de stormachtige wind.

Tot volgende week, met een hopelijk wat vreugdevoller verslag.

ARTEMIS 3e week reis 2016 (week17)

Met excuses voor het late bericht van week 17, maar een bijzonderede gebeurtenis van week 18 gaf daar alle aanleiding toe. Daarover hopelijk snel in het volgende bericht

Maandag 25 april.

Als het zo door gaat wordt dit het kortste verslag van de reis. Het is koud, bij het opstaan meestal onder de 10 graden in de kajuit. Het regent van tijd tot tijd, soms heel eventjes zon en het vervelendste is een voortdurende stevige ijskoude wind. Wellicht overdrijf ik misschien een beetje, maar ik ben nu eenmaal een warmtedier. En volgens de voorspellingen gaat dit nog minstens een dag of 10 duren. Meer valt er over vandaag niet te vertellen.

Dinsdag 26 april.

Het weer is als gisteren. Daar laat ik het maar even bij. Desalniettemin gaat Sanne ijzeren Heinig op de fiets naar Castelsarrassin om boodschappen te doen en beweert later steeds tussen de buien door gefietst te hebben. Natuurlijk waag ik het niet om daaraan te twijfelen. Zelf nog even gekletst met Charles & Pamela Briggs op wiens (narrow)boot ik vorig jaar nog zowat een dag gespendeerd heb om het luik boven zijn boegschroef open te krijgen. Op internet zien we een foto van sneeuw in Zeist. Dat is dan ook het enige dat we hier nog niet hebben. Maar het slaapt wel lekker als de regen op het dak tikkelt.

Woensdag 27 april.

Op bezoek bij de Dageraad in Mirepeisset

Op bezoek bij de Dageraad in Mirepeisset

Plannen gemaakt om het weekend naar Mirepeisset te gaan, vlak bij Narbonne. Het waait daar wel altijd harder maar er is meer zon, het is er warmer en er wonen diverse goede vrienden Bovendien kunnen we dan ook nog even bij onze vaste wijnleverancier wat inkopen doen, dan hebben we daar deze zomer geen zorgen meer over.

Donderdag 28 april.

Het is zowaar zo nu en dan droog, maar de wind is en blijft gemeen koud. Met het oog op het bezoek aan de wijnboer wordt alvast een deel van de inhoud uit de bank in de kajuit gevist en overgebracht naar de voorste hut. Is voor de gewichtsverdeling over het schip trouwens ook beter. Jochem heeft ondertussen ons huis opgeruimd, d.w.z. de door ons vergeten spullen opgevist, standen opgenomen en de post uitgezocht. Geeft steeds een goed gevoel dat hij zo trouw eventjes ons home op het vasteland bezoekt. Lekker uitgebreid gedoucht en op tijd naar bed.

met heerlijk weer

met heerlijk weer

Vrijdag 29 april.

Waarschijnlijk omdat we besloten hebben ons niet te veel van het weer aan te trekken begint zo nu en dan het zonnetje te schijnen. Op ons gemak de spulletjes gepakt voor een weekend uit logeren. Naarmate we oostelijker komen wordt het warmer en zonniger. Even na 15 uur arriveren we in Mirepeisset bij ‘De Dageraad’ van H & R. Na een warm welkom lopen we nog even terug naar de auto om wat (slaap)spullen te pakken en dan arriveren ook juist S & L, die dit weekend bij H & C op de Progres logeren, op de terugweg van Spanje naar hun schip in Zwolle. (De Progres ligt vlak achter de Dageraad). Het wordt bloedgezellig en het weer is inmiddels fantastisch. Al snel gaan we van de thee over op een aperitief, vervolgens op een drankje voor het eten, waarna een heerlijke maaltijd en daarna wordt nog uren nagetafeld bij een prachtig kampvuur. Ongelooflijk, we hebben tot 24 uur met z’n allen buiten gezeten, een fantastische avond, alsof het midden Juli is.

en veel bijpraten

en veel bijpraten

Zaterdag 30 april.

Evenzo ongelooflijk dat het weer in een paar uur zo totaal kan omslaan. Als we deze ochtend opstaan is het behoorlijk fris, met regenvlagen en een stormachtige wind. Gisteravond een fantastische zomeravond, vanochtend een heuse herfststorm. Ik heb overigens niet echt lekker geslapen, voor het eerst sinds vele jaren weer in een slaapzak. Prima bed, daar niet van, maar je nog eens lekker omdraaien in zo’n smalle slaapzak, dat wilde maar niet lukken. Na een heerlijk ontbijt eerst maar even naar onze vaste wijnboer en een stevige voorraad ingeslagen: dan hoeven we daar deze zomer niet meer mee te slepen als we ergens in de bush liggen.

Het is voor onze gastvrouwen in het bijzonder en daarmee dus eigenlijk voor ons allemaal een speciale dag: de verjaardag van de enkele jaren geleden helaas overleden Jan T, echtgenoot van Heini en zwager van haar tweelingzus Rie. Toen Jan, een meesterlijke en boeiende verteller, nog leefde werd zijn verjaardag altijd groots gevierd en kwamen vele vrienden hem opzoeken. Het was altijd een bijzonder gebeuren en is een soort hommage aan Jan, dat best veel vrienden deze gewoonte in stand houden. Dus zaten we al snel, na de koffie met gebak, aan ons eerste aperitiefje en konden we ons te goed doen aan de heerlijke hapjes die “de meiden/de tweeling” hadden klaargemaakt. Gelukkig werd het in de middag droog en een beetje zonnig en konden we het samenzijn buiten voortzetten. Voor Sanne en mij ook bijzonder omdat we de laatste jaren niet meer van de partij konden zijn en daardoor was dit voor ons ook een feest van het weerzien van vele oude bekenden en het ontmoeten van enkele nieuwe gezichten. De stroom heerlijke hapjes was onuitputtelijk, de wijnstroom (van dezelfde wijnboer) eveneens. Het werd dus een latertje. En daarna heerlijk geslapen, deze nacht niet in, maar onder een slaapzak, dus geen probleem om je nog eens lekker om te draaien.

De vertrekkende havenmeester

De vertrekkende havenmeester

Zondag 1 mei.

Eigenlijk een dag om in het kleinere gezelschap van de in Mirepeisset verblijvende goede vrienden nog wat na te genieten, maar dat zit er voor on helaas niet in. Hoe druk kan je het hebben als je bijna 7 maanden met vakantie bent. We moeten terug naar Moissac omdat daar om 18 uur het afscheidsfeest van de havenmeester begint. Dus na de koffie afscheid genomen en weer op weg. Voorspoedige rit, ondanks de zware NW storm, windkracht 7 of meer, precies tegen. Dat maakt een zwaar beladen auto dorstig. We halen de 1 op 10 niet eens. Terug aan boord de wijnvoorraad opgeborgen op de daarvoor bestemde plekken. En dan: op naar het afscheidsfeest dat een karaoke partij blijkt te zijn. Het leek wel of iedereen die de afgelopen 10 jaar een tijd in de haven heeft doorgebracht er was.

Engelse humor ?

Engelse humor ?

En ook allerlei lieden die beroepsmatig iets met de watersport van doen hebben. Er was een overvloed aan lekkere hapjes gemaakt door de organisatoren, vooral allerlei soorten quiches en hartige taarten. Leuk dat je door de zeer gemêleerde herkomst van de gasten ook allerlei aparte dingen kunt eten. Karaoke is best wel aardig maar het aantal decibels ligt wat aan de hoge kant. Overigens blijken sommige van onze vaarvrienden over hoogst onverwachte vaardigheden te beschikken. Tegen half elf verlaten we de partij, het was best wel een vermoeiend weekend.

De nieuwe havenmeester

De nieuwe havenmeester

Binnen geen plaats genoeg

Binnen geen plaats genoeg

Een zeer gemeleerd gezelschap

Een zeer gemêleerd gezelschap

ARTEMIS 2e week reis 2016 (week16)

Ter info nogmaals: als je op een foto dubbel klikt verschijnt er een grotere versie, via ‘terug’ of ‘back’ kom je weer in de gewone leesuitvoering.

Maandag 18 april.

De kerk St. Jacques in gebruik als expositie ruimte

De kerk St. Jacques in gebruik als expositie ruimte

Opnieuw prachtig weer. Al redelijk vroeg in de ochtend verschijnt Iain (de havenmeester) met de nodige spullen voor een nieuwe drukbeveiliging van de boiler. Het is discutabel of het echt nodig is (van 4 naar 6 bar) maar we weten niet zeker wat er gebeurt als het vat gevuld wordt met water van 20 graden tot een druk van 4.1 bar en daarna de temperatuur van het water oploopt tot 90 graden. Bovendien werkt het oude veiligheidsventiel door de kalkafzetting sowieso niet goed meer. Na een uurtje prutsen zit alles weer in elkaar en is ook de uitvoerslang van de pomp nu toch definitief vervangen, want ook een druppel per uur is te veel. Water onder het schip is prima, maar onder ín het schip is levensgevaarlijk.

Veel hulp kan ik overigens niet bieden, mijn rug is behoorlijk geraakt gisteren en een maximale dosis pijnstillers geeft nauwelijks verlichting. De watertanks worden gevuld; Sanne draait enkele wassen, ’s avonds is alles weer droog.

Dinsdag 19 april.

Brugwachtershuisje, ook al naar mij vernoemd.

Brugwachtershuisje, ook al naar mij vernoemd.

Redelijk fris in de ochtend, maar na enige tijd warmt de zon ons toch weer lekker op. We zijn in gedachten voortdurend bij een afscheid, waar we nu niet bij aanwezig kunnen zijn. Naar de capitainerie om via de wifi allerlei zaken van de nieuwe laptop te updaten: 1,2 Gb is een beetje veel voor mijn Vodafone abonnement. Na de lunch gaat Sanne voor het eerst per fiets boodschappen doen en komt zowaar terug met een nieuwe wandelstok voor mij: je vergeet altijd wel iets mee te nemen. Sanne haar been is prachtig van kleur en doet gelukkig veel minder pijn; met haar voet gaat het nog maar matigjes. Verder vandaag voor het eerst weer een stel huurboten waargenomen. We genieten buiten in de stuurhut maar nog wel onder de wintertent van een prachtige avond.

Woensdag 20 april.

Bewolkt weer met een frisse ZO wind. Flink wat uurtjes besteed aan het weblog. Van het goede voornemen om elke dag een stukje te schrijven was nog niets terecht gekomen. Tussendoor zo nu en dan een stukje gelopen. We rommelen wat aan maar doen niet veel. In de avond de kinderen, familie en enkele goede vrienden gebeld. De voorspelde windkracht 5 blijft uit, maar het waait wel stevig. Net voor het ter kooi gaan begint het te regenen.

Donderdag 21 april.

De hele nacht heeft het afwisselend hard en iets minder hard geregend en dat blijft het vandaag ook de hele dag door doen. Veel nuttigs doen we dus niet. Pas na de avondmaaltijd wordt het min of meer droog. We maken een korte avondwandeling, 2 kreupele mensjes.

Vrijdag 22 april.

Somber en kil weer. Voet (Sanne) en rug (mijn) gaan iets beter. We doen wat kleine klusjes. Motor gedraaid om te kijken of de nieuwe boilerbeveiliging goed werkt: geen lekkage. Om 18 uur het gebruikelijke vrijdagavond-bezoek van de in de haven aanwezige varensgasten aan de pub. Was weer zeer genoeglijk. Met een extra grote en overheerlijke ‘pizza magret’ terug naar boord. Blijft regenachtig en koud weer.

Zaterdag 23 april.

Smalle doorgang (openstaande sluis) op een overigens brede rivier (de Tarn), sinds enkele dagen weer boven water.

Smalle doorgang (openstaande sluis) op een overigens brede rivier (de Tarn), sinds enkele dagen weer boven water.

Nog steeds bewolkt, af en toe een bui en een koude wind. Rug was gisteren beter dan vandaag, ook met Sanne’s voet schiet het nog niet echt op. Dat maakt het plannen over wat we de komende dagen zullen gaan doen niet echt gemakkelijk. Oorspronkelijk wilden we zo gauw mogelijk naar de Lot, maar de overtocht over de Garonne is nog steeds niet mogelijk vanwege het hoge water. Bovendien is het afscheid van Kaz en Iain verplaatst van 30 mei naar 1 mei en dat is al volgende week zondag. Dan toch maar even tussendoor naar Mirepeisset?, we weten het eigenlijk nog niet. Vanavond H&C maar eens bellen, horen we in ieder geval wat hun plannen zijn voor volgende week.

Zondag 24 april.

In de ochtend is het gewoon koud en staat eer een straffe NW wind, in de middag komt het zonnetje er af en toe bij maar de wind blijft. Buiten zie je iedereen in winterkleren, dus bepaald geen mooi (Frans) voorjaar. H. belt, maar we weten nog niet precies wat we willen; afgesproken dat we a.s. dinsdag opnieuw bellen voor nadere afspraken c.q. overleg.

ARTEMIS 1e week reis 2016 (week15)

We gaan proberen dit jaar weer een reisverslag te maken. De afgelopen 2 jaar is dat door omstandigheden niet gelukt. Maar van allerlei kanten is er op aangedrongen er toch weer aan te beginnen.

Zondag 10 april.

Na een uitermate geslaagd Safaridiner om 6 uur opgestaan en een desperate poging gedaan om het laatste deel van de bagage in de auto te stouwen. Tot onze eigen verbazing lukte dat, maar wel met de nodige moeite, zodat we toch pas weer om 8.15 uur konden starten. Zal het ons ooit lukken om anderhalf uur eerder te vertrekken?

In Parijs per ongeluk op de Boulevard Peripherique terecht gekomen in plaats van de route via de A86. Toch wel een half uur extra reistijd. Verder probleemloos naar Moissac. Aankomst 20.10 Niet slecht voor 1200 km. Overigens prachtig weer om te rijden.

Snel de auto leeg gehaald, alles maar zolang ergens in de boot geknald, borreltje genomen en hapje gegeten. Morgen zien we wel weer verder. Om 23 uur begint het keihard te regenen, hebben wij eventjes geluk gehad!

Onze winterplek in Moissac

Onze winterplek in Moissac

Maandag 11 april.

Inspectie van het schip: alles ziet er prima uit, nergens iets gelekt, maar vooral de buitenkant is ontzettend smerig met veel groene aanslag van de bomen. Nu blijkt ook waarom de havenmeester wilde dat we vandaag terug zouden zijn: het schip moest verhaald worden naar de overkant en dat lukte hem niet omdat ik vergeten was hen de sleutel van het hangslot te geven, waarmee het schip met een ketting aan een bolder lag. (Voorzorg tegen vandalen die het leuk vinden om schepen los te gooien). De hele dag besteed aan het schoonmaken en inruimen van de kasten. Watertanks gevuld, alle kranen dicht en de pomp aangezet. Alles lijkt prima te werken, maar er is wel iets raars, het blijft maar borrelen in de leidingen en in de pomp. Zal wel overgaan dachten we.

Dan helaas het eerste ongeluk van deze reis, Sanne loopt naar buiten maar ziet niet dat het luik van de machinekamer open staat, dus dondert ze met een klap naar beneden: forse schaafwonden aan haar dijbeen en enorme spierpijn. Plat op bed, koud water erop (het been) en na een uur gaat het wel weer. Het blijft een bikkel! Gauw boodschappen gedaan en gegeten. Inmiddels is de grootste troep op- en ingeruimd en ons bootje weer enigszins leefbaar. Vandaag heerlijk zonnig weer maar tegen 23 uur barst er een enorm onweer los dat vele uren duurt. Maar onder de dekbedden heb je daar weinig last van.

Dinsdag 12 april.

Vandaag zijn de bovendekken aan de beurt, afspuiten, schrobben, boenen en geleidelijk verandert de kleur van het schip van bruingroen weer in glanzend wit. Sanne heeft veel pijn aan haar been, loopt moeilijk, maar ziet toch kans slaaphut, keuken en eethoek schoon en op orde te krijgen. Uitgebreid boodschappen gedaan. Overdag zon en droog, s’ nachts weer regen en onweer.

Helaas moesten we dus vanwege het verhalen van het schip vandaag hier zijn. We waren nu liever nog even in Nederland geweest, maar dingen lopen zoals ze lopen.

Woensdag 13 april.

Ja de 13e vandaag. Want inmiddels doet de waterpomp het niet meer. Achteraf blijkt het een best ingewikkeld probleem: de overdrukbeveiliging van de boiler is verstopt geraakt met stukjes van de teflon-tape gebruikt bij het vastzetten van de verloopnippel. Daarna is de pomp blijven lopen om de boiler gevuld te krijgen. Waarschijnlijk is de pomp daarbij oververhit geraakt en gesneuveld. In overleg met de havenmeester besloten een nieuwe pomp te kopen, hetgeen echter wel weer een ander probleem geeft. Die nieuwe pomp geeft een waterdruk van 4.1 bar, maar de drukbeveiliger van de boiler gaat open bij 4 bar. Dus ook een nieuwe drukbeveiliger van 6 bar gekocht. Alles wordt besteld en zal nog voor het weekend geleverd worden. Over de kosten zullen we het maar niet hebben: een huisje op Texel huren voor een week kost in deze tijd waarschijnlijk minder. Vervolgens de zijkanten van de opbouw en de romp een grote beurt gegeven terwijl Sanne de kajuit weer spic en span maakt.

Na een dag hard werken is het wel lekker dat tegen zessen de ‘fish and chips’ kraam arriveert en we gezamenlijk bij de capitainerie met oude en nieuwe kennissen genieten van een overheerlijke maaltijd ruim voorzien van passende vloeistoffen. (N.B. De eigenaar van deze kraam gaat elke 14 dagen naar Engeland om daar de vis en de aardappels te kopen; de kwaliteit die hij wil is in Frankrijk niet te krijgen).

Donderdag 14 april.

Na opnieuw regen tijdens de nacht komt de zon weer prachtig op, het blijft ruim 20 graden. Vandaag doen we het wat kalmer aan. Allerlei spullen vinden weer hun vaste plek, zowel binnen als buiten boord. Sanne haar been wordt langzamerhand wat beter, maar de voet blijft nog erg pijnlijk. Ik splits lijnen aan de 8 nieuw gekochte fenders en alle oude zooi aan touwwillen en rubberstootlijsten gaat de container in.

Vrijdag 15 april.

Opnieuw prachtig weer. Tegen 16 uur arriveert de nieuwe pomp. Helaas heeft de havenmeester geen tijd meer en dus ga ik zelf maar aan het installeren. Hetgeen wonderwel lukt. Heerlijk, we kunnen weer douchen. Dan snel om 18 uur naar de pub, de gebruikelijke vrijdagnamiddag borrel, al dan niet gevolgd door een overheerlijk pizza. Bijna alle schepelingen van de hele haven genieten in ruime mate van dit alles. Ieders enthousiasme kent geen grenzen: we spreken af dat we zondagmiddag met z’n allen gaan barbecueën op het terras van de capitainerie.

De hoofdvleesbereider

De hoofdvleesbereider

Zaterdag 16 april.

Het wordt eentonig: s’nachts regen en soms stevige wind, overdag kalm, droog en overwegend zonnig. Ik probeer het stuurwiel los te krijgen van de as om de stuurkast open te kunnen maken om een aantal overbodige elektra-leidingen te verwijderen. Dal lukt met geen mogelijkheid: het wiel is niet los te krijgen. Zeer tegen mijn gewoonte in geef ik het op. Die leidingen zitten er tenslotte al 3 jaar voor niks, dus een jaartje langer kan ook nog wel.. Helaas blijkt de aansluiting van de nieuwe pomp op het leidingsysteem een beetje te lekken. Aandraaien van de slangklem lijkt te helpen. Maar voor alle veiligheid toch maar even naar de Brico om een nieuw stuk slang te kopen. Voor de rest lijkt de hogere druk van de pomp nergens tot lekkages te leiden.

Vandaag slaat het weer al vroeg in de avond om: om 18 uur een superzware bui met veel wind. Tegen 21 uur wordt het weer rustig.

oude en nieuwe vrienden

oude en nieuwe vrienden

Zondag 17 april.

De dag begint wat grauw. Om 8.30, bij het controleren van de lekkage bij de waterpomp, gaat het helaas een beetje stevig mis: gebukt, rug gedraaid en pats, foute boel. Even daarna kan ik nauwelijks nog lopen of staan. Stevig aan de pijnstillers en ontstekingsremmers. Heel voorzichtig lopen naar de bbq (80 meter, haal het net). We zijn met ongeveer 20 man, er is eten en drinken voor anderhalf maal dat aantal en het is supergezellig. Om 16 uur geef ik het op en kreupel voorzichtig terug naar het schip. Uiteindelijk blijkt het bbq gebeuren tot in de avond door te gaan. Er was ook meer dan genoeg en zelfs toen was nog niet alles op.

Ondertussen neemt Sanne de controle van de nieuwe pomp over, de aansluiting blijkt nog steeds, zij het minimaal, te lekken. Morgen toch maar een nieuwe koppeling en het nieuwe stuk slang er aan zetten.

Vrijdag 4 oktober 2013.   Roermond-Kessel.

skyline Roermond

skyline Roermond

Bewolkt maar een redelijke temperatuur. Bakker Loven heeft (nog steeds als al jaren) heerlijk brood en na een laat ontbijt vertrekken wij verder noordwaarts. Het is rustig op de rivier, zowel met de beroeps- als de pleziervaart. Wij hebben nog steeds vakantie en gedragen ons er naar: in Kessel weer vastgemaakt en van het weer genoten. Terwijl Jack de voorbijvarende grootheden bewondert en bestudeert gaat Sanne op de fiets richting Baarlo naar de kaasboer, maakt een ommetje en ontdekt een “echte” groentenboer, hetgeen betekent dat de volgende keer naast de kaas voortaan ook de groenten niet in de winkel maar op de boerderij gekocht gaan worden. De herfsttijloos bloeit hier nu terwijl die in augustus al in Frankrijk te pronken stond (daar genoemd “mort du chien” vanwege de giftige medicinale (?) bol). In de haven is het stil; er liggen nog 2 boten aan de andere gastensteiger, verder alleen maar het geluid van watervogels en af en toe een vrachtschip.
Vaartijd 2 uur, 39 km en 1 sluis.

Zaterdag  5 oktober 2013.  Kessel-Leuken.

'parelende' dekken dankzij de onvermoeibare schipperse.

'parelende' dekken dankzij de onvermoeibare schipperse.

Na een ontspannen nacht een bezoekje aan Kessel en vooral de supermarkt waarna tegen de middag aangevaren. Een paar km verder is het druk bij de sluis van Belfeld maar wij mogen achter een vrachtschip al met de eerste schutting mee. Een vrachtschip vlak achter ons aankomend krijgt pas de 5e schutting! Rijkswaterstaat is hier ook bezig met het vergroten van een van de 3 sluizen zoals bij alle sluizen vanaf het Maas-Waalkanaal tot Ternaaijen om aan te sluiten bij de verlengingen van sluizen in Belgie. Het levert op dit moment behoorlijke vertragingen op voor de binnenvaart. Onderweg komen wij de nodige vrachtschepen tegen waaaronder ook wat “joekels” die er behoorlijk de vaart in hebben. Wij draaien het Leukermeer op in de hoop een gunstige ligplek op een van de plassen te vinden. Maar de kanten zijn nog steeds vrij ondiep, op de meeste plaatsen mag nu niet meer aangelegd worden en wij hebben geen zin om het anker uit te gooien. Er is wel een, voor ons, nieuwe haven waar wij aan een langssteiger kunnen liggen. Prima plek , bij een zeer uitgebreid nieuw vakantiecomplex met erbij alles wat je maar kunt bedenken, tegen een overigens tegen een niet gering tarief. Net als wij alles op de receptie hebben geregeld krijgen wij bezoek van vrienden die wij eigenlijk pas morgen in Boxmeer verwachten.  A&M. (zij wonen in deze regio) hebben ons de plas zien binnenvaren op zoek naar een ligplaats terwijl zij een wandeling langs het Leukermeer maakten; even later gaan wij aan de wijn en kent gezelligheid geen tijd. Tegen sluitingstijd weet Jack nog net op tijd frites te bemachtigen in de snackbar.
Vaartijd 4 uur 35″, 39 km en 1 sluis.

Zondag 6 oktober 2013.  Leuken-Grave.
De ochtend begint laat: dichte  mist en daardoor lang donker. De kampwinkel heeft heerlijke verse broodjes in vele soorten en maten, tijd genoeg voor een rustig ontbijt met een “zondagsei”. Nadat Jack al ruim een uur op de uitkijk staat geeft hij om half elf het sein dat het nét aan is maar wel kan en starten wij de motor. Even later volgt ons een ander jacht. Gezien het weer aanvankelijk uiterst rustig aangetuft, er is behoorlijk veel beroepsvaart in tegenstelling tot gisteren. Voorbij Cuijk de Kraayenbergse plassen opgedraaid om na jaren eens een kijkje te nemen hoe het daar nu is. Nieuwe jachthavens, meerdere borden waar je wel/niet mag afmeren (meestal niet), veel uitbreiding van het watergebied maar het is ons volstrekt onduidelijk waar het diep/ondiep is. En ondertussen vraag je je af welke Nederlandse provincie onderhand procentueel het grootste wateroppervlak heeft. Wij varen dan maar door naar meer vertrouwde plaatsen en leggen vast aan de passantensteiger in Grave….geen genoegen….je kunt niet van boord vanwege de onvoorstelbare hoeveelheid eendenstront op de steiger en de lijn waarmee we aan een bolder vastleggen moet eerst voor een schoonmaakbeurt te water voor hij kan worden binnen gehaald. Dus gaan we toch maar weer achter het remmingwerk van sluis Grave liggen waar de beroepsvaart de buitenkant al bijna helemaal bezet heeft. Is ook wel zo leuk, want je bent dan makkelijk in de gelegenheid om weer eens een babbeltje te kunnen maken met de broodschippers. Na nog een paar vrachtschepen die hier overnachten krijgen wij gezelschap van een ander motorjacht dat ook eerst aan de passantensteiger wilde liggen maar het ook té vies vond.
Hoewel de overnachtingsplaats prima is, (geen hinder is van vrachtvaart/-lawaai/-golfslag) is het gesnater van de  duizenden ganzen (en een paar eenden) ongehoord. Een regelrechte milieuvervuiling (zowel door geluid als uitwerpselen) voor de mensen die hier in de directe omgeving wonen en met enorme economische consequenties voor de boeren! Wij hebben onderweg al waanzinnig veel ganzen gezien maar een dergelijke populatie bij elkaar nog niet eerder; we hebben medelijden met de mensen die hier vlak bij wonen.
In een flauw namiddagzonnetje nog lekker zitten lezen, nauwelijks wind en een redelijke temperatuur voor oktober.
Vaartijd 5 uur 10″, 51 km en 1 sluis.

Maandag 7 oktober 2013.  Grave-Maasbommel.

onvoorstelbare aantallen ganzen die onophoudelijk snateren

onvoorstelbare aantallen ganzen die onophoudelijk snateren

Ik hoor een scheepsmotor maar het is nog zo donker dat ik me nog eens lekker omdraai. Even later thee op bed: het is 8 uur. Jack is al tijden op, alle schepen (die radar hebben) zijn vertrokken, ik heb niets gehoord en naar buiten kijkend is er niets te zien, alles is opgeslokt door de dikke mist. Na het late ontbijt wacht Jack wat gespannen op een weersverbetering en heeft een uitgebreid gesprek met de schipper van de Engelina die ook op meer zicht wacht voor hij zich zonder radar aan boord in de vaart begeeft.Tegen de middag wagen wij het er op en als wij een half uur later door de sluis zijn trekt de mist weg en tjokken wij kalmpjes naar de Gouden Ham. Ook hier is het heel rustig, wij hebben een mooie ligplaats en kunnen de rivier tot in de verte overzien. Een wandeling rond het meer maakt duidelijk dat er slechts 2 andere jachten aan de anders overvolle aanlegplaatsen liggen. En opnieuw enorme koppels grauwe-, nijl- en brandganzen. Het achterdek afgewerkt voor de winter en in een lekker zonnetje van een glas wijn genoten.
Vaartijd 2 uur 10″, 18 km en 1 sluis.

Dinsdag 8 oktober 2013.  Gouden Ham-Kerkdriel.
Wij vreesden voor een dichte mist, maar die blijft vanochtend gelukkiig uit en zo vertrekken wij om half 9 om ruim op tijd bij de tentenmaker in de Litse Ham te zijn. Hij gaat voor onze slaaphut verduisteringsgordijnen maken. Daarna naar Kerkdriel, eerst de dieseltank tot het randje gevuld voor de winter, dan naar de werf waar in de winterperiode enkele onvolkomenheden van de laatste renovatie aangepakt zullen gaan worden. De motor krijgt hier donderdag zijn winterbeurt. Wij profiteren nog van het rustige herfstweer en Sanne “doet” het voordek.
Vaartijd 4 uur 30″, 28 km en 1 sluis.

behalve snateren vliegen ze ook bij voorkeur boven net gepoetste dekken

behalve snateren vliegen ze ook bij voorkeur boven net gepoetste dekken

Woensdag 9 oktober 2013.
De ochtend begint met een flinke regenbui. Het mooie rustige najaarsweeer is duidelijk over. Het waait flink en is onbehoorlijk fris. We starten de klussen die nodig zijn om het schip voor te bereiden op de winterperiode en beginnen met het inpakken van de spullen die mee naar huis moeten. De timmerman ziet onze wensen voor enkele aanpassingen wel zitten. Morgen kunnen we hopelijk met Jos de onvolkomenheden, die (grotendeels) resteren van de verbouwing van 2 jaar geleden, plus enkele kleinere wensen, ook snel regelen.

Donderdag 10 oktober 2013.  Zandmeren-Hedel.
Een stevige frisse wind staat over de plas. De monteur komt de motor voorzien, de laatste boodschappen worden op de fiets in Kerkdriel gehaald, de zaken met J. worden afgehandeld en dan vertrekken wij ruim na de lunch in een uiterst rustig tempo naar de thuishaven. Wij zien tijdens de tocht van ruim een uur opvallend veel opgaand vrachtvaart. Ook wordt er hard gewerkt aan de nieuwe verbinding van de Zuid-Willemsvaart met de Maas. Ten oosten van  Den Bosch komt het kanaal straks uit in de Maas, precies bij/door het grintgat waar wij jarenlang zeer vele weekenden met het schip voor anker of aan de wal lagen. Dat is dus weer een prachtplek minder. In Hedel maken wij vast in onze ‘eigen’ box en daarmee is de haven weer compleet en vol. We zijn 18 maanden niet in de thuishaven geweest dus moet er met deze en gene in de haven even bijgepraat worden. Laat in de avond lekker gegeten bij de Chinees.

135 meter lang, 11.40 meter breed, ruim 4000 ton; prachtige schepen maar zowel voor henzelf als voor ons wordt het varen er niet eenvoudiger op

135 meter lang, 11.40 meter breed, ruim 4000 ton; prachtige schepen maar zowel voor henzelf als voor ons wordt het varen er niet eenvoudiger op

Vaartijd 1 uur en 9 km.

Vrijdag 11 oktober 2013.
Wij blijven nog enige dagen aan boord voor opruimen, schoonmaken en inpakken. Jochem zal ons met de auto op komen halen. Bovendien willen we morgen met onze dit jaar wel zeer behulpzame familieleden in Ammerzoden naar het visrestaurant.

Het was een fantastische reis, varen in midden-Frankrijk met afwisselend heel mooi en afgrijselijk slecht weer, oude vrienden ontmoet en nieuwe vrienden gemaakt. Dit keer met wel wat materiaalpech, maar alles is tenslotte op z’n pootjes terecht gekomen. Komende winter moeten wel wat technische onvolkomenheden aan/van het schip opgelost worden, maar daarna gaan we zeker terug als onze gezondheid dat toestaat. Dit jaar hadden we daarover eigenlijk niets te klagen. En we hebben toch ook weer hele stukken gevaren, waarvan we tegen elkaar zeiden: jammer dat we niet meer tijd hebben om de omgeving te verkennen. Maar het zuiden van Frankrijk trekt ons misschien toch wel het meest. In ieder geval gaan we deze winter ons informeren over overwinteringsplaats daar.  Maar of we blijven bloggen, dat weten we nog niet.

Samenvatting vaargegevens van de hele reis: 1781 km, 441 vaaruren, 605 sluizen en 6 tunnels.