Archive for the ‘Zonder rubriek’ Category

ARTEMIS 5e week reis 2016 (week19)

Maandag 9 mei.

Vannacht begon het vlak na twaalf uur te stortregenen en dat duurt vervolgen tot in de ochtend, waarna het overgaat in iets minder harde buien. Echt koud is het niet, maar lekker warm is anders. We nemen een dagje vrijaf en luieren wat. Met verbazing kijken we naar de enorme vrachtwagens, met meestal meerdere aanhangers, die voor ons over de brug komen. Er zijn combinaties bij die tegen de 40 meter lang zijn. We horen dat er komend weekend op het terrein aan de kade bij de Tarn een enorme kermis gehouden wordt. We vinden ook een briefje achter de ruitenwisser dat in de wijde omgeving van het feestterrein nergens geparkeerd mag worden. Dus verhuizen we de auto maar weer naar deze kant van het kanaal. Goede keuze blijkt later deze week.

Enorme kermisattracties

Enorme kermisattracties

Me tevenzo enorme woontrucks

Met evenzo enorme woontrucks

Dinsdag 10 mei.

Sanne heeft iets met kermisgasten

Sanne heeft iets met kermisgasten

De dag begint erg mistig maar halverwege de ochtend breekt de zon door en wordt het best aardig weer. Ik maak een rondje over het kermisterrein en verbaas me over aantal en enorme omvang van de vele attracties die opgebouwd worden. Heel bijzonder zijn ook de enorme trucks/woonwagens, waarvan alle kanten uitschuifbaar zijn.

Woensdag 11 mei.

Het regent de godganselijke dag, afwisselend hard en heel hard. Temperatuur daarbij komt niet boven de 16 graden. Dus blijven we liggen en lezen wat. J. belt over de uitslag van de diverse onderzoeken. Helemaal bevredigend voor hem is het niet maar vooralsnog geen reden tot extra bezorgdheid. Over ongeveer 3 weken volgt de (verwachte) breukoperatie. Dan zal hij enkele weken zeer kalm aan moeten doen. Gebeld met V&N. Is ook nog niet alles, maar ook bij hem zijn de behandelende specialisten niet ontevreden.

Lastig voor de postbode

Lastig voor de postbode

Donderdag 12 mei.

Vanochtend weer wat zon, na het optrekken van een zware mist. Vandaag komt de Somewhere terug in de haven. Hoop dat ik met Steve kan overleggen over het accugebeuren. Als ik mij goed herinner wist hij een zeer goede scheepselektricien. Hoop met die figuur nog contact te hebben over de mogelijke oorzaak van de accu-explosie, want dat zit me nog steeds niet lekker. Het lijkt nu wel goed afgelopen, maar wie zegt me dat het morgen niet weer gebeurt. Eind van de middag met Steve en Jo nog een flesje witte wijn in de stuurhut verwerkt onder het bijpraten.

Vrijdag 13 mei.

Lekkere hotdogs

Lekkere hotdogs

Omdat de normale vrijdagborrel in het stamcafé van de haven niet kan doorgaan vanwege de kermis wordt besloten een (nu echt de laatste) afscheidsbarbecue te houden op het terras van de capitainerie. Het zoveelste afscheidspartijtje dus, dit keer onder het mom dat de diepvries van Kaz en Iain leeg moet. Volgens mij zat daar nog wel voor een maand vlees in maar met ons aller inzet hebben we dat probleem met verve opgelost. Bovendien, zodra het woord barbecue valt diept iedere Engelsman uit zijn voorraad tenminste twee maal de hoeveelheid wijn op die hij zelf denkt te drinken, dus is er aan niets gebrek. Het was weer de zoveelste partij in korte tijd en het wordt tijd dat we gaan varen, want dit is bijna niet vol te houden. Bovendien zijn we van alle kanten gewaarschuwd dat het door de kermis zeer onrustig zal zijn in het dorp precies in het stuk tussen het kanaal met de jachthaven en de rivier met de kade. Alleen jammer dat we dan wel het volgens ingewijden mooiste vuurwerk van zuid Frankrijk zouden missen op maandagavond als afsluiting van les Fetes de Pentecote. Enkele onverlaten dachten kennelijk: dat laten we niet gebeuren en zorgden omstreeks 01 uur aan de overkant van het kanaal voor een apart stukje vuurwerk. Opvallend genoeg hebben de meeste gasten van de barbecue er niets van gemerkt.

De voorkant is nog spannender

De voorkant is nog spannender

Somewhere, somehow, sometimes

Somewhere, somehow, sometimes

volgens Sanne

volgens Sanne

Zaterdag 14 mei. Vaartijd 3.35 uur, sluizen 5, 24 km.

Eindelijk, na 5 weken, begint dan echt onze vakantie. Nog steeds start ik de motor met trillende handen, maar het gaat goed. Dat ging het dus ook al de afgelopen 12 keer bij het afstellen van allerlei zaken, maar wat voor zekerheid heeft een mens tegenwoordig nog. We varen op ons gemakje met redelijk weer naar het ‘Lac de Bleu Bergon’ bij Golfech, tegenover de kerncentrale. Heerlijk, stilte, wij alleen met ons bootje.

Apart vuurwerk

Apart vuurwerk

Vast niet speciaal voor ons

Vast niet speciaal voor ons

De apotheose door de brandweer

De apotheose door de brandweer

Zondag 15 mei.

Een best wel mooie dag met veel zon, maar ook met een behoorlijk koude wind. Verder doen we eigenlijk niets en genieten daar met volle teugen van.

ARTEMIS 4e week reis 2016 (week18)

Ter info nogmaals: als je op een foto dubbel klikt verschijnt er een grotere versie, via ‘terug’ of ‘back’ kom je weer in de gewone leesuitvoering

Maandag 2 mei.

Onze vertrekdag, maar de ‘vermoeienissen’ van het afgelopen weekend blijken dusdanig zwaar, dat toen iemand zei “vergeet je niet dat het vandaag ‘fish and chips dag’ is (de eerste maandag van de maand) we zonder enige aarzeling besloten om dan een dag later te vertrekken. En dus genoten we die avond (voor de 4e dag achtereen buitenshuis) van een voortreffelijk en zeer typisch Engelse maaltijd op het terras bij de capitainerie, in gezelschap van als altijd weer oude en nieuwe bekenden.

Dinsdag 3 mei

Dit was ruim 2 jaar onze startaccu

Dit was ruim 2 jaar onze startaccu

Deze dag zal ons nog lang heugen. Prachtig weer. Maar dan ………., als ik zo tegen 10 uur de motor wil starten, ik draai de sleutel nog niet half om en daar volgt ineens een ontzettende knal en vervolgens een doodse stilte. Ik sta absoluut stijf van schrik, geen idee wat er aan de hand is. Misschien wel tot mijn geluk. Dan luik van de machine kamer open en in een oogwenk zie ik de ravage: de startaccu is ontploft: het accuzuur overal heen gespat, er lekt nog wat accuzuur uit het opengescheurde restant van de accu. Ik weet zo gauw ook niet wat ik moet doen, ren naar de havenmeester, die komt direct mee en vraagt onmiddellijk om de waterslang en begint vervolgens alles ruim met water af te spuiten: motor, dynamo, andere accu’s, afijn alles wat maar in de buurt van de ontplofte accu zit. Bezit nog net de tegenwoordigheid van geest om alle hoofdschakelaars af te schakelen evenals de walstroom. Want het gaat er natuurlijk om, ja achteraf weet ik dat ook wel, om het zuur zoveel mogelijk te verdunnen. Met enig gehannes het restant van de accu uit het schip getild, waarbij nog wat restjes accuzuur er uit lopen. Maar die komen op de inmiddels ruim onder water staande bodem terecht en zijn dus meteen verdund. Met behulp van een geleende waterstofzuiger zuigen we daarna de motorruimte min of meer droog. Waar we niet bij kunnen drogen we met doeken. Vervolgens nogmaals alles ruim gedoucht en onder water gezet. Daarna opnieuw schoon gezogen en gedroogd. Dit is snel verteld, maar we zijn er tot eind van de middag mee bezig geweest.

inmiddels uit het schip verwijderd

inmiddels uit het schip verwijderd

Het grote raadsel: hoe heeft dit kunnen gebeuren. Waarom ontploft dat ding ineens, terwijl hij niet eens aan de lader staat. Nog een evenzo groot raadsel: het kan niet anders dan dat een vonk van het starten de ontploffing heeft veroorzaakt, maar op de een of andere manier is er geen brand ontstaan. Dan waren we natuurlijk helemaal de pineut geweest, want accuzuur tast plastic en rubber van de vele tientallen kabels daar in de buurt niet aan, maar brand doet dat natuurlijk wel. Alle verbindingen waren prima aangesloten: Iain heeft alles nogmaals gecheckt en gedubbelcheckt, alles prima in orde. Een groot raadsel.

Een ding is zeker: we kunnen nu niet vertrekken, want eerst moet er een nieuwe accu komen en ten tweede antwoord op de vraag: hoe kon dit gebeuren.

Woensdag 4 mei.

oorzaak onbekend

oorzaak onbekend

Na een zeer koude nacht een prachtig zonnige hemel. We genieten er niet echt van. We zijn nog de hele dag bezig met het schoonmaken van de motorruimte, schilderen van de bodem, aanbrengen van nieuwe oliematten enz. enz. ’s Middags komt Iain met de mededeling dat zijn vaste leverancier hem in de steek heeft gelaten: hij kan op korte termijn geen accu leveren. Ik kan mij niet voorstellen dat hier in de buurt nergens een soortgelijke accu te krijgen is en vraag hem verder te blijven zoeken. Ondertussen verneem ik dat Paul, de (nieuwe) Australische eigenaar van de Merlin (inmiddels tot ‘Rianne too‘ herdoopt (de boot dus)) aan het andere eind van de haven, veel verstand zou hebben van scheepselektriciteit. Gevraagd of hij de zaak zou willen komen/kunnen inspecteren; hij blijkt daartoe onmiddellijk bereid, maar zegt niets te kunnen ondernemen als er niet eerst een nieuwe startaccu is. Grootste probleem blijft: hoe kon dit gebeuren. We zijn doodmoe van het werken in allerlei onmogelijke houdingen, overigens wel blij dat dit hier in de haven is gebeurd en niet ergens in the middle of nowhwere

Donderdag 5 mei.

Hemelvaartsdag. Dus geen winkel en/of geen zaak open. Vetus geeft in zijn catalogus aan dat er hier in de buurt 3 dependances zijn, allemaal bereikbaar onder hetzelfde tel.nr. Maar alles is vandaag gesloten en het overgrote deel van alle zaken heeft een lang weekend en is dus tot maandag dicht. Ik frunnik een verfkwast aan een lange stok en Sanne schildert zo goed mogelijk een deel van de bodem van de machinekamer. We ruimen de rest van de rotzooi op, lopen een rondje om de haven en bellen met diverse familieleden.

Vrijdag 6 mei.

niet bedoeld als reclame plaatje

niet bedoeld als reclame plaatje

Bewolkt en heel veel wind. Plotseling komt Iain opgewekt aankloppen: hij heeft na eindeloos getelefoneer een nieuwe accu te pakken kunnen krijgen, nota bene hier vlak in de buurt bij een soort agrarische groothandel. Wij er onmiddellijk heen en even later zijn we een nieuwe accu rijker (135 Ah) en 180 euro armer. Het begint langzamerhand een dure vakantie te worden. Iain en Jim (oude en nieuwe havenmeester) tillen de nieuwe accu op z’n plek, wat even lastig is tussen alle kabels door en bovendien is dit geen gesloten accu, dus mag je die niet erg scheef houden. Maar het gaat voorspoedig en even later is alles weer aangesloten. In de namiddag komt Paul en controleert alle instellingen van de zonnepanelen inclusief regelaar, de Victron lader/omvormer en de dynamo. Eigenlijk kunnen we niets vinden dat niet in orde is. De maximum laadspanning van de zonnepanelen stond op 14.6 volt, maar de toegestane maximale laadspanning van de start accu was 14.8 volt. Alle accu’s hebben de hele winter alleen aan de zonnepanelen gelegen, walstroom was niet aangesloten. Sindsdien heb ik de motor al 2 keer gestart en was er niets aan de hand. Eergisteren heb ik wel de Victron lader aangezet, maar die ging na 4 uur van 14.25 volt keurig naar 13.5 volt. Ook volstrekt normaal dus. Bovendien heb ik die lader al om 8 uur ’s ochtends afgezet en de grote klap was enige uren later. Al met al kan ook Paul niets vinden, maar uit veiligheid hebben we de maximale laadspanning van de zonnepanelen teruggebracht naar 14 volt. Bovendien adviseert hij om de zonnepanelen tijdens de zomer sowieso niet meer aan de startaccu te koppelen; omdat je toch redelijk frequent vaart kun je beter alle zonne-energie naar de woonaccu’s sturen en heeft de start-accu niets extra nodig. Al met al geen echt bevredigende verklaring, alleen wat extra voorzorgsmaatregelen. Vervolgens met trillende vingers de motor weer gestart: maar alles loopt weer als vanouds (ik had zelfs de waterslang al aangesloten en klaargelegd). Nou ja, dan maar naar de havenkroeg, het is tenslotte vrijdagnamiddag. Het grapje dat ik, nog met accuzuur aan mijn vingers, wegens hoge nood naar het toilet had gemoeten, riep het merendeel van de varensgasten duidelijk gevoelens van medeleven op.

De havenmeester en zijn vrouw proberen ook allerlei prullaria kwijt te raken op de vide greniern

De havenmeester en zijn vrouw proberen ook allerlei prullaria kwijt te raken op de vide grenier

Zaterdag 7 mei.

Uw schrijver maakt eerst het verslag van de vorige week af, want dat was er door alle ellende niet van gekomen. Op de kade naast ons bootje starten de eerste voorbereidingen voor de ‘vide grenier’, die morgen de hele dag zal plaatsvinden. Het is bewolkt en waait snoeihard. Om uiteenlopende redenen besluiten we in elk geval tot en met woensdag in de haven te blijven liggen. Achter ons meren twee grote huurboten af, de laatste op enkele cm’s van ons roer. Het lukt me niet erg goed om de vrijwel uitsluitend Russisch sprekende bemanning duidelijk te maken dat ik iets meer afstand wel gepast zou vinden. Maar verder moet ik zeggen dat je maar zelden zulke beschaafde landslieden uit het Oostblok ontmoet.

Paul en Caroline proberen ook allerlei overbodige troep uit hun net gekochte schip te verhandelen

Paul en Caroline proberen ook allerlei overbodige troep uit hun net gekochte schip te verhandelen

Zondag 8 mei.

Het is droog, maar er staat een complete storm. Vanaf 7 uur is het gedaan met de rust. Luidsprekers met knalharde muziek, en allerlei kramen met je kunt het zo gek niet bedenken wat voor rotzooi men daar aanbiedt. We hebben dit al vaker gezien en meegemaakt, maar slechts uiterst zelden is er iets dat onze belangstelling wekt. (Behalve natuurlijk het prachtige 27-delige porseleinen servies dat Sanne ooit voor € 2,- (twee euro !!) in Toulouse wist te scoren). Op zich dus verder een rustig dagje, los van de stormachtige wind.

Tot volgende week, met een hopelijk wat vreugdevoller verslag.

ARTEMIS 3e week reis 2016 (week17)

Met excuses voor het late bericht van week 17, maar een bijzonderede gebeurtenis van week 18 gaf daar alle aanleiding toe. Daarover hopelijk snel in het volgende bericht

Maandag 25 april.

Als het zo door gaat wordt dit het kortste verslag van de reis. Het is koud, bij het opstaan meestal onder de 10 graden in de kajuit. Het regent van tijd tot tijd, soms heel eventjes zon en het vervelendste is een voortdurende stevige ijskoude wind. Wellicht overdrijf ik misschien een beetje, maar ik ben nu eenmaal een warmtedier. En volgens de voorspellingen gaat dit nog minstens een dag of 10 duren. Meer valt er over vandaag niet te vertellen.

Dinsdag 26 april.

Het weer is als gisteren. Daar laat ik het maar even bij. Desalniettemin gaat Sanne ijzeren Heinig op de fiets naar Castelsarrassin om boodschappen te doen en beweert later steeds tussen de buien door gefietst te hebben. Natuurlijk waag ik het niet om daaraan te twijfelen. Zelf nog even gekletst met Charles & Pamela Briggs op wiens (narrow)boot ik vorig jaar nog zowat een dag gespendeerd heb om het luik boven zijn boegschroef open te krijgen. Op internet zien we een foto van sneeuw in Zeist. Dat is dan ook het enige dat we hier nog niet hebben. Maar het slaapt wel lekker als de regen op het dak tikkelt.

Woensdag 27 april.

Op bezoek bij de Dageraad in Mirepeisset

Op bezoek bij de Dageraad in Mirepeisset

Plannen gemaakt om het weekend naar Mirepeisset te gaan, vlak bij Narbonne. Het waait daar wel altijd harder maar er is meer zon, het is er warmer en er wonen diverse goede vrienden Bovendien kunnen we dan ook nog even bij onze vaste wijnleverancier wat inkopen doen, dan hebben we daar deze zomer geen zorgen meer over.

Donderdag 28 april.

Het is zowaar zo nu en dan droog, maar de wind is en blijft gemeen koud. Met het oog op het bezoek aan de wijnboer wordt alvast een deel van de inhoud uit de bank in de kajuit gevist en overgebracht naar de voorste hut. Is voor de gewichtsverdeling over het schip trouwens ook beter. Jochem heeft ondertussen ons huis opgeruimd, d.w.z. de door ons vergeten spullen opgevist, standen opgenomen en de post uitgezocht. Geeft steeds een goed gevoel dat hij zo trouw eventjes ons home op het vasteland bezoekt. Lekker uitgebreid gedoucht en op tijd naar bed.

met heerlijk weer

met heerlijk weer

Vrijdag 29 april.

Waarschijnlijk omdat we besloten hebben ons niet te veel van het weer aan te trekken begint zo nu en dan het zonnetje te schijnen. Op ons gemak de spulletjes gepakt voor een weekend uit logeren. Naarmate we oostelijker komen wordt het warmer en zonniger. Even na 15 uur arriveren we in Mirepeisset bij ‘De Dageraad’ van H & R. Na een warm welkom lopen we nog even terug naar de auto om wat (slaap)spullen te pakken en dan arriveren ook juist S & L, die dit weekend bij H & C op de Progres logeren, op de terugweg van Spanje naar hun schip in Zwolle. (De Progres ligt vlak achter de Dageraad). Het wordt bloedgezellig en het weer is inmiddels fantastisch. Al snel gaan we van de thee over op een aperitief, vervolgens op een drankje voor het eten, waarna een heerlijke maaltijd en daarna wordt nog uren nagetafeld bij een prachtig kampvuur. Ongelooflijk, we hebben tot 24 uur met z’n allen buiten gezeten, een fantastische avond, alsof het midden Juli is.

en veel bijpraten

en veel bijpraten

Zaterdag 30 april.

Evenzo ongelooflijk dat het weer in een paar uur zo totaal kan omslaan. Als we deze ochtend opstaan is het behoorlijk fris, met regenvlagen en een stormachtige wind. Gisteravond een fantastische zomeravond, vanochtend een heuse herfststorm. Ik heb overigens niet echt lekker geslapen, voor het eerst sinds vele jaren weer in een slaapzak. Prima bed, daar niet van, maar je nog eens lekker omdraaien in zo’n smalle slaapzak, dat wilde maar niet lukken. Na een heerlijk ontbijt eerst maar even naar onze vaste wijnboer en een stevige voorraad ingeslagen: dan hoeven we daar deze zomer niet meer mee te slepen als we ergens in de bush liggen.

Het is voor onze gastvrouwen in het bijzonder en daarmee dus eigenlijk voor ons allemaal een speciale dag: de verjaardag van de enkele jaren geleden helaas overleden Jan T, echtgenoot van Heini en zwager van haar tweelingzus Rie. Toen Jan, een meesterlijke en boeiende verteller, nog leefde werd zijn verjaardag altijd groots gevierd en kwamen vele vrienden hem opzoeken. Het was altijd een bijzonder gebeuren en is een soort hommage aan Jan, dat best veel vrienden deze gewoonte in stand houden. Dus zaten we al snel, na de koffie met gebak, aan ons eerste aperitiefje en konden we ons te goed doen aan de heerlijke hapjes die “de meiden/de tweeling” hadden klaargemaakt. Gelukkig werd het in de middag droog en een beetje zonnig en konden we het samenzijn buiten voortzetten. Voor Sanne en mij ook bijzonder omdat we de laatste jaren niet meer van de partij konden zijn en daardoor was dit voor ons ook een feest van het weerzien van vele oude bekenden en het ontmoeten van enkele nieuwe gezichten. De stroom heerlijke hapjes was onuitputtelijk, de wijnstroom (van dezelfde wijnboer) eveneens. Het werd dus een latertje. En daarna heerlijk geslapen, deze nacht niet in, maar onder een slaapzak, dus geen probleem om je nog eens lekker om te draaien.

De vertrekkende havenmeester

De vertrekkende havenmeester

Zondag 1 mei.

Eigenlijk een dag om in het kleinere gezelschap van de in Mirepeisset verblijvende goede vrienden nog wat na te genieten, maar dat zit er voor on helaas niet in. Hoe druk kan je het hebben als je bijna 7 maanden met vakantie bent. We moeten terug naar Moissac omdat daar om 18 uur het afscheidsfeest van de havenmeester begint. Dus na de koffie afscheid genomen en weer op weg. Voorspoedige rit, ondanks de zware NW storm, windkracht 7 of meer, precies tegen. Dat maakt een zwaar beladen auto dorstig. We halen de 1 op 10 niet eens. Terug aan boord de wijnvoorraad opgeborgen op de daarvoor bestemde plekken. En dan: op naar het afscheidsfeest dat een karaoke partij blijkt te zijn. Het leek wel of iedereen die de afgelopen 10 jaar een tijd in de haven heeft doorgebracht er was.

Engelse humor ?

Engelse humor ?

En ook allerlei lieden die beroepsmatig iets met de watersport van doen hebben. Er was een overvloed aan lekkere hapjes gemaakt door de organisatoren, vooral allerlei soorten quiches en hartige taarten. Leuk dat je door de zeer gemêleerde herkomst van de gasten ook allerlei aparte dingen kunt eten. Karaoke is best wel aardig maar het aantal decibels ligt wat aan de hoge kant. Overigens blijken sommige van onze vaarvrienden over hoogst onverwachte vaardigheden te beschikken. Tegen half elf verlaten we de partij, het was best wel een vermoeiend weekend.

De nieuwe havenmeester

De nieuwe havenmeester

Binnen geen plaats genoeg

Binnen geen plaats genoeg

Een zeer gemeleerd gezelschap

Een zeer gemêleerd gezelschap

ARTEMIS 2e week reis 2016 (week16)

Ter info nogmaals: als je op een foto dubbel klikt verschijnt er een grotere versie, via ‘terug’ of ‘back’ kom je weer in de gewone leesuitvoering.

Maandag 18 april.

De kerk St. Jacques in gebruik als expositie ruimte

De kerk St. Jacques in gebruik als expositie ruimte

Opnieuw prachtig weer. Al redelijk vroeg in de ochtend verschijnt Iain (de havenmeester) met de nodige spullen voor een nieuwe drukbeveiliging van de boiler. Het is discutabel of het echt nodig is (van 4 naar 6 bar) maar we weten niet zeker wat er gebeurt als het vat gevuld wordt met water van 20 graden tot een druk van 4.1 bar en daarna de temperatuur van het water oploopt tot 90 graden. Bovendien werkt het oude veiligheidsventiel door de kalkafzetting sowieso niet goed meer. Na een uurtje prutsen zit alles weer in elkaar en is ook de uitvoerslang van de pomp nu toch definitief vervangen, want ook een druppel per uur is te veel. Water onder het schip is prima, maar onder ín het schip is levensgevaarlijk.

Veel hulp kan ik overigens niet bieden, mijn rug is behoorlijk geraakt gisteren en een maximale dosis pijnstillers geeft nauwelijks verlichting. De watertanks worden gevuld; Sanne draait enkele wassen, ’s avonds is alles weer droog.

Dinsdag 19 april.

Brugwachtershuisje, ook al naar mij vernoemd.

Brugwachtershuisje, ook al naar mij vernoemd.

Redelijk fris in de ochtend, maar na enige tijd warmt de zon ons toch weer lekker op. We zijn in gedachten voortdurend bij een afscheid, waar we nu niet bij aanwezig kunnen zijn. Naar de capitainerie om via de wifi allerlei zaken van de nieuwe laptop te updaten: 1,2 Gb is een beetje veel voor mijn Vodafone abonnement. Na de lunch gaat Sanne voor het eerst per fiets boodschappen doen en komt zowaar terug met een nieuwe wandelstok voor mij: je vergeet altijd wel iets mee te nemen. Sanne haar been is prachtig van kleur en doet gelukkig veel minder pijn; met haar voet gaat het nog maar matigjes. Verder vandaag voor het eerst weer een stel huurboten waargenomen. We genieten buiten in de stuurhut maar nog wel onder de wintertent van een prachtige avond.

Woensdag 20 april.

Bewolkt weer met een frisse ZO wind. Flink wat uurtjes besteed aan het weblog. Van het goede voornemen om elke dag een stukje te schrijven was nog niets terecht gekomen. Tussendoor zo nu en dan een stukje gelopen. We rommelen wat aan maar doen niet veel. In de avond de kinderen, familie en enkele goede vrienden gebeld. De voorspelde windkracht 5 blijft uit, maar het waait wel stevig. Net voor het ter kooi gaan begint het te regenen.

Donderdag 21 april.

De hele nacht heeft het afwisselend hard en iets minder hard geregend en dat blijft het vandaag ook de hele dag door doen. Veel nuttigs doen we dus niet. Pas na de avondmaaltijd wordt het min of meer droog. We maken een korte avondwandeling, 2 kreupele mensjes.

Vrijdag 22 april.

Somber en kil weer. Voet (Sanne) en rug (mijn) gaan iets beter. We doen wat kleine klusjes. Motor gedraaid om te kijken of de nieuwe boilerbeveiliging goed werkt: geen lekkage. Om 18 uur het gebruikelijke vrijdagavond-bezoek van de in de haven aanwezige varensgasten aan de pub. Was weer zeer genoeglijk. Met een extra grote en overheerlijke ‘pizza magret’ terug naar boord. Blijft regenachtig en koud weer.

Zaterdag 23 april.

Smalle doorgang (openstaande sluis) op een overigens brede rivier (de Tarn), sinds enkele dagen weer boven water.

Smalle doorgang (openstaande sluis) op een overigens brede rivier (de Tarn), sinds enkele dagen weer boven water.

Nog steeds bewolkt, af en toe een bui en een koude wind. Rug was gisteren beter dan vandaag, ook met Sanne’s voet schiet het nog niet echt op. Dat maakt het plannen over wat we de komende dagen zullen gaan doen niet echt gemakkelijk. Oorspronkelijk wilden we zo gauw mogelijk naar de Lot, maar de overtocht over de Garonne is nog steeds niet mogelijk vanwege het hoge water. Bovendien is het afscheid van Kaz en Iain verplaatst van 30 mei naar 1 mei en dat is al volgende week zondag. Dan toch maar even tussendoor naar Mirepeisset?, we weten het eigenlijk nog niet. Vanavond H&C maar eens bellen, horen we in ieder geval wat hun plannen zijn voor volgende week.

Zondag 24 april.

In de ochtend is het gewoon koud en staat eer een straffe NW wind, in de middag komt het zonnetje er af en toe bij maar de wind blijft. Buiten zie je iedereen in winterkleren, dus bepaald geen mooi (Frans) voorjaar. H. belt, maar we weten nog niet precies wat we willen; afgesproken dat we a.s. dinsdag opnieuw bellen voor nadere afspraken c.q. overleg.

ARTEMIS 1e week reis 2016 (week15)

We gaan proberen dit jaar weer een reisverslag te maken. De afgelopen 2 jaar is dat door omstandigheden niet gelukt. Maar van allerlei kanten is er op aangedrongen er toch weer aan te beginnen.

Zondag 10 april.

Na een uitermate geslaagd Safaridiner om 6 uur opgestaan en een desperate poging gedaan om het laatste deel van de bagage in de auto te stouwen. Tot onze eigen verbazing lukte dat, maar wel met de nodige moeite, zodat we toch pas weer om 8.15 uur konden starten. Zal het ons ooit lukken om anderhalf uur eerder te vertrekken?

In Parijs per ongeluk op de Boulevard Peripherique terecht gekomen in plaats van de route via de A86. Toch wel een half uur extra reistijd. Verder probleemloos naar Moissac. Aankomst 20.10 Niet slecht voor 1200 km. Overigens prachtig weer om te rijden.

Snel de auto leeg gehaald, alles maar zolang ergens in de boot geknald, borreltje genomen en hapje gegeten. Morgen zien we wel weer verder. Om 23 uur begint het keihard te regenen, hebben wij eventjes geluk gehad!

Onze winterplek in Moissac

Onze winterplek in Moissac

Maandag 11 april.

Inspectie van het schip: alles ziet er prima uit, nergens iets gelekt, maar vooral de buitenkant is ontzettend smerig met veel groene aanslag van de bomen. Nu blijkt ook waarom de havenmeester wilde dat we vandaag terug zouden zijn: het schip moest verhaald worden naar de overkant en dat lukte hem niet omdat ik vergeten was hen de sleutel van het hangslot te geven, waarmee het schip met een ketting aan een bolder lag. (Voorzorg tegen vandalen die het leuk vinden om schepen los te gooien). De hele dag besteed aan het schoonmaken en inruimen van de kasten. Watertanks gevuld, alle kranen dicht en de pomp aangezet. Alles lijkt prima te werken, maar er is wel iets raars, het blijft maar borrelen in de leidingen en in de pomp. Zal wel overgaan dachten we.

Dan helaas het eerste ongeluk van deze reis, Sanne loopt naar buiten maar ziet niet dat het luik van de machinekamer open staat, dus dondert ze met een klap naar beneden: forse schaafwonden aan haar dijbeen en enorme spierpijn. Plat op bed, koud water erop (het been) en na een uur gaat het wel weer. Het blijft een bikkel! Gauw boodschappen gedaan en gegeten. Inmiddels is de grootste troep op- en ingeruimd en ons bootje weer enigszins leefbaar. Vandaag heerlijk zonnig weer maar tegen 23 uur barst er een enorm onweer los dat vele uren duurt. Maar onder de dekbedden heb je daar weinig last van.

Dinsdag 12 april.

Vandaag zijn de bovendekken aan de beurt, afspuiten, schrobben, boenen en geleidelijk verandert de kleur van het schip van bruingroen weer in glanzend wit. Sanne heeft veel pijn aan haar been, loopt moeilijk, maar ziet toch kans slaaphut, keuken en eethoek schoon en op orde te krijgen. Uitgebreid boodschappen gedaan. Overdag zon en droog, s’ nachts weer regen en onweer.

Helaas moesten we dus vanwege het verhalen van het schip vandaag hier zijn. We waren nu liever nog even in Nederland geweest, maar dingen lopen zoals ze lopen.

Woensdag 13 april.

Ja de 13e vandaag. Want inmiddels doet de waterpomp het niet meer. Achteraf blijkt het een best ingewikkeld probleem: de overdrukbeveiliging van de boiler is verstopt geraakt met stukjes van de teflon-tape gebruikt bij het vastzetten van de verloopnippel. Daarna is de pomp blijven lopen om de boiler gevuld te krijgen. Waarschijnlijk is de pomp daarbij oververhit geraakt en gesneuveld. In overleg met de havenmeester besloten een nieuwe pomp te kopen, hetgeen echter wel weer een ander probleem geeft. Die nieuwe pomp geeft een waterdruk van 4.1 bar, maar de drukbeveiliger van de boiler gaat open bij 4 bar. Dus ook een nieuwe drukbeveiliger van 6 bar gekocht. Alles wordt besteld en zal nog voor het weekend geleverd worden. Over de kosten zullen we het maar niet hebben: een huisje op Texel huren voor een week kost in deze tijd waarschijnlijk minder. Vervolgens de zijkanten van de opbouw en de romp een grote beurt gegeven terwijl Sanne de kajuit weer spic en span maakt.

Na een dag hard werken is het wel lekker dat tegen zessen de ‘fish and chips’ kraam arriveert en we gezamenlijk bij de capitainerie met oude en nieuwe kennissen genieten van een overheerlijke maaltijd ruim voorzien van passende vloeistoffen. (N.B. De eigenaar van deze kraam gaat elke 14 dagen naar Engeland om daar de vis en de aardappels te kopen; de kwaliteit die hij wil is in Frankrijk niet te krijgen).

Donderdag 14 april.

Na opnieuw regen tijdens de nacht komt de zon weer prachtig op, het blijft ruim 20 graden. Vandaag doen we het wat kalmer aan. Allerlei spullen vinden weer hun vaste plek, zowel binnen als buiten boord. Sanne haar been wordt langzamerhand wat beter, maar de voet blijft nog erg pijnlijk. Ik splits lijnen aan de 8 nieuw gekochte fenders en alle oude zooi aan touwwillen en rubberstootlijsten gaat de container in.

Vrijdag 15 april.

Opnieuw prachtig weer. Tegen 16 uur arriveert de nieuwe pomp. Helaas heeft de havenmeester geen tijd meer en dus ga ik zelf maar aan het installeren. Hetgeen wonderwel lukt. Heerlijk, we kunnen weer douchen. Dan snel om 18 uur naar de pub, de gebruikelijke vrijdagnamiddag borrel, al dan niet gevolgd door een overheerlijk pizza. Bijna alle schepelingen van de hele haven genieten in ruime mate van dit alles. Ieders enthousiasme kent geen grenzen: we spreken af dat we zondagmiddag met z’n allen gaan barbecueën op het terras van de capitainerie.

De hoofdvleesbereider

De hoofdvleesbereider

Zaterdag 16 april.

Het wordt eentonig: s’nachts regen en soms stevige wind, overdag kalm, droog en overwegend zonnig. Ik probeer het stuurwiel los te krijgen van de as om de stuurkast open te kunnen maken om een aantal overbodige elektra-leidingen te verwijderen. Dal lukt met geen mogelijkheid: het wiel is niet los te krijgen. Zeer tegen mijn gewoonte in geef ik het op. Die leidingen zitten er tenslotte al 3 jaar voor niks, dus een jaartje langer kan ook nog wel.. Helaas blijkt de aansluiting van de nieuwe pomp op het leidingsysteem een beetje te lekken. Aandraaien van de slangklem lijkt te helpen. Maar voor alle veiligheid toch maar even naar de Brico om een nieuw stuk slang te kopen. Voor de rest lijkt de hogere druk van de pomp nergens tot lekkages te leiden.

Vandaag slaat het weer al vroeg in de avond om: om 18 uur een superzware bui met veel wind. Tegen 21 uur wordt het weer rustig.

oude en nieuwe vrienden

oude en nieuwe vrienden

Zondag 17 april.

De dag begint wat grauw. Om 8.30, bij het controleren van de lekkage bij de waterpomp, gaat het helaas een beetje stevig mis: gebukt, rug gedraaid en pats, foute boel. Even daarna kan ik nauwelijks nog lopen of staan. Stevig aan de pijnstillers en ontstekingsremmers. Heel voorzichtig lopen naar de bbq (80 meter, haal het net). We zijn met ongeveer 20 man, er is eten en drinken voor anderhalf maal dat aantal en het is supergezellig. Om 16 uur geef ik het op en kreupel voorzichtig terug naar het schip. Uiteindelijk blijkt het bbq gebeuren tot in de avond door te gaan. Er was ook meer dan genoeg en zelfs toen was nog niet alles op.

Ondertussen neemt Sanne de controle van de nieuwe pomp over, de aansluiting blijkt nog steeds, zij het minimaal, te lekken. Morgen toch maar een nieuwe koppeling en het nieuwe stuk slang er aan zetten.

Vrijdag 4 oktober 2013.   Roermond-Kessel.

skyline Roermond

skyline Roermond

Bewolkt maar een redelijke temperatuur. Bakker Loven heeft (nog steeds als al jaren) heerlijk brood en na een laat ontbijt vertrekken wij verder noordwaarts. Het is rustig op de rivier, zowel met de beroeps- als de pleziervaart. Wij hebben nog steeds vakantie en gedragen ons er naar: in Kessel weer vastgemaakt en van het weer genoten. Terwijl Jack de voorbijvarende grootheden bewondert en bestudeert gaat Sanne op de fiets richting Baarlo naar de kaasboer, maakt een ommetje en ontdekt een “echte” groentenboer, hetgeen betekent dat de volgende keer naast de kaas voortaan ook de groenten niet in de winkel maar op de boerderij gekocht gaan worden. De herfsttijloos bloeit hier nu terwijl die in augustus al in Frankrijk te pronken stond (daar genoemd “mort du chien” vanwege de giftige medicinale (?) bol). In de haven is het stil; er liggen nog 2 boten aan de andere gastensteiger, verder alleen maar het geluid van watervogels en af en toe een vrachtschip.
Vaartijd 2 uur, 39 km en 1 sluis.

Zaterdag  5 oktober 2013.  Kessel-Leuken.

'parelende' dekken dankzij de onvermoeibare schipperse.

'parelende' dekken dankzij de onvermoeibare schipperse.

Na een ontspannen nacht een bezoekje aan Kessel en vooral de supermarkt waarna tegen de middag aangevaren. Een paar km verder is het druk bij de sluis van Belfeld maar wij mogen achter een vrachtschip al met de eerste schutting mee. Een vrachtschip vlak achter ons aankomend krijgt pas de 5e schutting! Rijkswaterstaat is hier ook bezig met het vergroten van een van de 3 sluizen zoals bij alle sluizen vanaf het Maas-Waalkanaal tot Ternaaijen om aan te sluiten bij de verlengingen van sluizen in Belgie. Het levert op dit moment behoorlijke vertragingen op voor de binnenvaart. Onderweg komen wij de nodige vrachtschepen tegen waaaronder ook wat “joekels” die er behoorlijk de vaart in hebben. Wij draaien het Leukermeer op in de hoop een gunstige ligplek op een van de plassen te vinden. Maar de kanten zijn nog steeds vrij ondiep, op de meeste plaatsen mag nu niet meer aangelegd worden en wij hebben geen zin om het anker uit te gooien. Er is wel een, voor ons, nieuwe haven waar wij aan een langssteiger kunnen liggen. Prima plek , bij een zeer uitgebreid nieuw vakantiecomplex met erbij alles wat je maar kunt bedenken, tegen een overigens tegen een niet gering tarief. Net als wij alles op de receptie hebben geregeld krijgen wij bezoek van vrienden die wij eigenlijk pas morgen in Boxmeer verwachten.  A&M. (zij wonen in deze regio) hebben ons de plas zien binnenvaren op zoek naar een ligplaats terwijl zij een wandeling langs het Leukermeer maakten; even later gaan wij aan de wijn en kent gezelligheid geen tijd. Tegen sluitingstijd weet Jack nog net op tijd frites te bemachtigen in de snackbar.
Vaartijd 4 uur 35″, 39 km en 1 sluis.

Zondag 6 oktober 2013.  Leuken-Grave.
De ochtend begint laat: dichte  mist en daardoor lang donker. De kampwinkel heeft heerlijke verse broodjes in vele soorten en maten, tijd genoeg voor een rustig ontbijt met een “zondagsei”. Nadat Jack al ruim een uur op de uitkijk staat geeft hij om half elf het sein dat het nét aan is maar wel kan en starten wij de motor. Even later volgt ons een ander jacht. Gezien het weer aanvankelijk uiterst rustig aangetuft, er is behoorlijk veel beroepsvaart in tegenstelling tot gisteren. Voorbij Cuijk de Kraayenbergse plassen opgedraaid om na jaren eens een kijkje te nemen hoe het daar nu is. Nieuwe jachthavens, meerdere borden waar je wel/niet mag afmeren (meestal niet), veel uitbreiding van het watergebied maar het is ons volstrekt onduidelijk waar het diep/ondiep is. En ondertussen vraag je je af welke Nederlandse provincie onderhand procentueel het grootste wateroppervlak heeft. Wij varen dan maar door naar meer vertrouwde plaatsen en leggen vast aan de passantensteiger in Grave….geen genoegen….je kunt niet van boord vanwege de onvoorstelbare hoeveelheid eendenstront op de steiger en de lijn waarmee we aan een bolder vastleggen moet eerst voor een schoonmaakbeurt te water voor hij kan worden binnen gehaald. Dus gaan we toch maar weer achter het remmingwerk van sluis Grave liggen waar de beroepsvaart de buitenkant al bijna helemaal bezet heeft. Is ook wel zo leuk, want je bent dan makkelijk in de gelegenheid om weer eens een babbeltje te kunnen maken met de broodschippers. Na nog een paar vrachtschepen die hier overnachten krijgen wij gezelschap van een ander motorjacht dat ook eerst aan de passantensteiger wilde liggen maar het ook té vies vond.
Hoewel de overnachtingsplaats prima is, (geen hinder is van vrachtvaart/-lawaai/-golfslag) is het gesnater van de  duizenden ganzen (en een paar eenden) ongehoord. Een regelrechte milieuvervuiling (zowel door geluid als uitwerpselen) voor de mensen die hier in de directe omgeving wonen en met enorme economische consequenties voor de boeren! Wij hebben onderweg al waanzinnig veel ganzen gezien maar een dergelijke populatie bij elkaar nog niet eerder; we hebben medelijden met de mensen die hier vlak bij wonen.
In een flauw namiddagzonnetje nog lekker zitten lezen, nauwelijks wind en een redelijke temperatuur voor oktober.
Vaartijd 5 uur 10″, 51 km en 1 sluis.

Maandag 7 oktober 2013.  Grave-Maasbommel.

onvoorstelbare aantallen ganzen die onophoudelijk snateren

onvoorstelbare aantallen ganzen die onophoudelijk snateren

Ik hoor een scheepsmotor maar het is nog zo donker dat ik me nog eens lekker omdraai. Even later thee op bed: het is 8 uur. Jack is al tijden op, alle schepen (die radar hebben) zijn vertrokken, ik heb niets gehoord en naar buiten kijkend is er niets te zien, alles is opgeslokt door de dikke mist. Na het late ontbijt wacht Jack wat gespannen op een weersverbetering en heeft een uitgebreid gesprek met de schipper van de Engelina die ook op meer zicht wacht voor hij zich zonder radar aan boord in de vaart begeeft.Tegen de middag wagen wij het er op en als wij een half uur later door de sluis zijn trekt de mist weg en tjokken wij kalmpjes naar de Gouden Ham. Ook hier is het heel rustig, wij hebben een mooie ligplaats en kunnen de rivier tot in de verte overzien. Een wandeling rond het meer maakt duidelijk dat er slechts 2 andere jachten aan de anders overvolle aanlegplaatsen liggen. En opnieuw enorme koppels grauwe-, nijl- en brandganzen. Het achterdek afgewerkt voor de winter en in een lekker zonnetje van een glas wijn genoten.
Vaartijd 2 uur 10″, 18 km en 1 sluis.

Dinsdag 8 oktober 2013.  Gouden Ham-Kerkdriel.
Wij vreesden voor een dichte mist, maar die blijft vanochtend gelukkiig uit en zo vertrekken wij om half 9 om ruim op tijd bij de tentenmaker in de Litse Ham te zijn. Hij gaat voor onze slaaphut verduisteringsgordijnen maken. Daarna naar Kerkdriel, eerst de dieseltank tot het randje gevuld voor de winter, dan naar de werf waar in de winterperiode enkele onvolkomenheden van de laatste renovatie aangepakt zullen gaan worden. De motor krijgt hier donderdag zijn winterbeurt. Wij profiteren nog van het rustige herfstweer en Sanne “doet” het voordek.
Vaartijd 4 uur 30″, 28 km en 1 sluis.

behalve snateren vliegen ze ook bij voorkeur boven net gepoetste dekken

behalve snateren vliegen ze ook bij voorkeur boven net gepoetste dekken

Woensdag 9 oktober 2013.
De ochtend begint met een flinke regenbui. Het mooie rustige najaarsweeer is duidelijk over. Het waait flink en is onbehoorlijk fris. We starten de klussen die nodig zijn om het schip voor te bereiden op de winterperiode en beginnen met het inpakken van de spullen die mee naar huis moeten. De timmerman ziet onze wensen voor enkele aanpassingen wel zitten. Morgen kunnen we hopelijk met Jos de onvolkomenheden, die (grotendeels) resteren van de verbouwing van 2 jaar geleden, plus enkele kleinere wensen, ook snel regelen.

Donderdag 10 oktober 2013.  Zandmeren-Hedel.
Een stevige frisse wind staat over de plas. De monteur komt de motor voorzien, de laatste boodschappen worden op de fiets in Kerkdriel gehaald, de zaken met J. worden afgehandeld en dan vertrekken wij ruim na de lunch in een uiterst rustig tempo naar de thuishaven. Wij zien tijdens de tocht van ruim een uur opvallend veel opgaand vrachtvaart. Ook wordt er hard gewerkt aan de nieuwe verbinding van de Zuid-Willemsvaart met de Maas. Ten oosten van  Den Bosch komt het kanaal straks uit in de Maas, precies bij/door het grintgat waar wij jarenlang zeer vele weekenden met het schip voor anker of aan de wal lagen. Dat is dus weer een prachtplek minder. In Hedel maken wij vast in onze ‘eigen’ box en daarmee is de haven weer compleet en vol. We zijn 18 maanden niet in de thuishaven geweest dus moet er met deze en gene in de haven even bijgepraat worden. Laat in de avond lekker gegeten bij de Chinees.

135 meter lang, 11.40 meter breed, ruim 4000 ton; prachtige schepen maar zowel voor henzelf als voor ons wordt het varen er niet eenvoudiger op

135 meter lang, 11.40 meter breed, ruim 4000 ton; prachtige schepen maar zowel voor henzelf als voor ons wordt het varen er niet eenvoudiger op

Vaartijd 1 uur en 9 km.

Vrijdag 11 oktober 2013.
Wij blijven nog enige dagen aan boord voor opruimen, schoonmaken en inpakken. Jochem zal ons met de auto op komen halen. Bovendien willen we morgen met onze dit jaar wel zeer behulpzame familieleden in Ammerzoden naar het visrestaurant.

Het was een fantastische reis, varen in midden-Frankrijk met afwisselend heel mooi en afgrijselijk slecht weer, oude vrienden ontmoet en nieuwe vrienden gemaakt. Dit keer met wel wat materiaalpech, maar alles is tenslotte op z’n pootjes terecht gekomen. Komende winter moeten wel wat technische onvolkomenheden aan/van het schip opgelost worden, maar daarna gaan we zeker terug als onze gezondheid dat toestaat. Dit jaar hadden we daarover eigenlijk niets te klagen. En we hebben toch ook weer hele stukken gevaren, waarvan we tegen elkaar zeiden: jammer dat we niet meer tijd hebben om de omgeving te verkennen. Maar het zuiden van Frankrijk trekt ons misschien toch wel het meest. In ieder geval gaan we deze winter ons informeren over overwinteringsplaats daar.  Maar of we blijven bloggen, dat weten we nog niet.

Samenvatting vaargegevens van de hele reis: 1781 km, 441 vaaruren, 605 sluizen en 6 tunnels.

Dinsdag 24 september 2013.  Vireux Wallerand-Waulsort.

chateau Freyr, bij Waulsort, in de optrekkende mist

chateau Freyr, bij Waulsort, in de optrekkende mist

Wij zien (nog) niets als wij om half 8 onze ogen open doen, een dichte mist omgeeft ons en de overkant van de rivier is niet te onderscheiden. Eerst koffie/thee, dan kalmpjes naar de bakker, ontbijt en alles klaar voor vertrek zodra de mist gaat optrekken. Ondertussen adviseert Jack onze enige buurman, een Zwitser die net een jacht in Nederland gekocht heeft, motorproblemen had direct na aankoop, dan in België geen marifoon (en licentie) had en nu naar Port sur Saône onderweg is terwijl de Maas tot 15 oktober dicht is. Rond 10 uur denken wij het water voldoende te kunnen onderscheiden van het land en vertrekken. Even later wordt de mist weer dichter (mogelijk door de vlakbij in werking zijnde kerncentrale van Chooz) maar gelukkig kennen wij dit stuk Maas redelijk goed en tegen de tijd dat wij bij de sluis van Ham komen is de rivier weer redelijk zichtbaar. De sluiswachter hoorde ons via de marifoon en heeft het sein al op groen als wij aankomen. Ook de tunnel en de sluis aansluitend gaan in een moeite door en als wij dan aan de andere kant komen schijnt plotseling de zon flauwtjes door de mist heen en lijken wij in een andere wereld te komen. Varend langs het redelijk uitgebreide industrieterrein bij les Quatre Cheminées is weinig activiteit te zien en wij verwachten dan ook weinig oponthoud bij de komende paar sluizen voor vandaag. De tocht verloopt voorspoedig en om 2 uur liggen wij afgemeerd in Waulsort waar we de middag zowel luierend als klussend in de zon doorbrengen.
Overigens in de sluis van Hastiere geen doorvaartformulier gekregen, alleen naam schip en eigenaar op moeten geven.

Namen, in het seizoen altijd stampvol

Namen, in het seizoen altijd stampvol

Vaartijd 3 uur 55″, 24 km en 6 sluizen.

Woensdag 25 september 2013.  Waulsort-Namen.
Opnieuw mist als wij opstaan. Maar om 9.15 vinden wij het verantwoord aan te varen, ook al omdat er nauwelijks beroepsvaart is en de rivier bekend. Bij de sluis van Anseremme duurt het een poos voor de sluis open gaat hoewel hij op peil staat en er verder geen schip te bekennen is. En het leeglopen gaat ook bepaald niet snel, maar sluis Houx die overigens wel direct open gaat, krijgt van ons vandaag de hoofdprijs voor de langstdurende schutting. Ondertussen schijnt de zon en is het heel lekker weer geworden. Wij krijgen onderweg 2 tegenliggers en als wij in de middag in Namen liggen komen er nog eens 3 voorbij. Van drukte gesproken! Waarschijnlijk zal het vanaf morgen wel heel anders zijn wanneer wij langs meer industrie komen. Maar jachten liggen mogelijk bijna allemaal al in hun winterhaven. In de stad zelf wordt druk aan ondergrondse leidingen gewerkt waardoor urenlange files maar in de late avond en nacht is het rustig. Vanavond weer eens na een half jaar heerlijke Belgische frites bij het eten gehaald.

met het grote water ook wwer grote sluizen en schepen

met het grote water ook weer grote sluizen en schepen

Ook vandaag geen doorvaartpapieren gekregen.
Vaartijd 5 uur 05″, 36 km en 7 sluizen.

Donderdag 26 september 2013.  Namen - Huy.

Al vroeg naar de bakker en om 9 uur met redelijk zicht richting sluis. Via de marifoon horen wij dat er 3 beroepsvaartuigen vlak voor ons van de Sambre afkomen en ook de ze schutting willen hebben. Wij laten hen voor ons invaren en sluiten achter aan. Het gaat allemaal heel soepel en vlotjes en uitgevaren volgen wij, al varen wij iets minder hard dan de geladen schepen en veel minder hard dan de eerste die ongeladen is. Na een aantal km. horen wij dat het ongeladen schip aan de anderen meldt dat er een opkomend schip in de volgende sluis invaart en zij, als zij een tandje bijzetten, de schutting nog kunnen halen. Dit doen zij ook maar wij liggen een km achter en hebben geen zin om harder te varen. Maar op enige afstand voor de sluis zien wij het laatste vrachtschip invaren en blijft het licht op groen en kunnen wij toch mee. De anderen hadden moeten wachten omdat er al een paar voor de sluis lagen die er eerst in gingen. Al met al een zeer voorspoedige tocht en al met lunchtijd in de haven van Huy. Er is weinig activiteit ter plekke, later komt er nog een Engelsman binnen die zijn schip naar Maasbracht brengt voor onderhoud (2 jaar geleden daar gekocht).

en nóg grotere sluizen in aanbouw, zinloze verspilling

en nóg grotere sluizen in aanbouw, zinloze verspilling

Wij werken verder aan de voorbereidingen voor de winter (in de was zetten/cleanen) en belonen onszelf ’s avonds in het havenrestaurant met een heerlijke zeevis (Saint Pierre, die je maar zelden kunt krijgen).
Vaartijd  4 uur, 30 km en 2 sluizen.

Vrijdag 27 september 2013.  Huy - Luik.

Wij zouden vroeg vertrekken vanwege de te verwachten vertraging bij de sluis van Ivoz-Ramet en dus heeft Jack om 7 uur het water al aan de kook voor de koffie. Maar de wereld lijkt potdicht, zelfs de schepen in de haven zijn niet te onderscheiden. Er begint hoop te gloren als om 9 uur een beetje wind opsteekt en om 10 uur varen wij samen met de Engelsman de rivier op achter een geladen schip  dat ongeveer onze snelheid voert. Even verderop wordt de mist zo dicht (bij de kerncentrale van Huy) dat het angstig is te varen, ook omdat er tegenliggers vlakbij opdoemen. Wij blijven dan maar zo veel en dicht mogelijk achter het vrachtschip en even later blijken wij al in het toevoerkanaal van de sluis van Ampsin Neuville te zijn  waar net een schip uitvaart. Het schutten gaat eigenlijk zonder wachten voor ons; daarna begint het lichter te worden en komt de zon te voorschijn. Rustig door naar Ivoz-Ramet waar bij aankomst al de nodige schepen liggen te wachten.

nieuwbouw van de sluis bij Luik

nieuwbouw van de sluis bij Luik

Wij blijven een uur lang drijven, niet wetend wat en hoe omdat wij op onze aanmelding via de marifoon geen antwoord krijgen van de sluispost. Dan horen wij dat wij achter de beroepsvaart bij de volgende schutting mee kunnen en mogen wij bij een duwboot vastmaken om onze schutting af te wachten. Spraakverwarringen nemen overigens hand over hand toe met allerlei Poolse en Tsjechische boten tussen het Nederlandse en Belgische geweld met hun nog grotere schepen. Ondertussen moeten schepen die na ons hier aangekomen zijn al 5 schuttingen wachten. Er wordt hard gewerkt aan een nieuwe sluis met een afmeting van 300 bij 24 meter. En tijdens het afgelopen, dit én het komend weekend is de sluis overdag dicht. Na 2 1/2 uur zijn wij eindelijk deze hindernis gepasseerd en varen wij als op het Amsterdam-Rijnkanaal, al hotsend op de golven naar de jachthaven van Luik. Wij zijn moe en doen lekker lui.
Vaartijd 6 uur 30″, 35 km. en 2 sluizen.

Zaterdag 28 september 2013.  Luik - Maastricht.
Ondanks of dankzij het feit dat de sluis Ivoz-Ramet overdag dicht is vannacht tussen 0.00 en 5 uur geen schepen voorbij horen komen maar daarna is dat over. Je merkt alleen niet of zij op/afvarend zijn door de hoge kade die er tussen de rivier en de haven ligt. De mist is tegen 10 uur opgetrokken en wij vertrekken naar onze laatste Belgische sluis van Ternaaien. Het is buitengewoon rustig op het water (zeker ook voor de zaterdag) hetgeen een hoop geschommel en gebonk op de terugkaatsende golven vanaf de steile betonnen oevers scheelt. Op dit stuk van ongeveer 20 km komen wij 1 jacht en 2 vrachtschepen tegen en bij de sluis komt net een vrachtschip vanaf richting Antwerpen die blijft wachten voor een uitvarend schip. Ondertussen vaart een Nederlandse duweenheid de sluis in en als wij ons melden mogen wij aansluiten. Het duurt een hele tijd voor wij in kunnen varen omdat de duwboot zijn schroef voluit aan houdt staan en niet voldoende naar voren gaat totdat de sluiswachter het zat is en hem in sappig Vlaams te verstaan geeft dat het in Belgie nog steeds verplicht is de schroef in de sluis uit zijn werk te zetten en aan 2 lijnen vast te maken. En aldus geschiedt. Dan kunnen wij ook voldoende ver de sluis in en zakken wij heel langzaam 14 meter. Naast de sluis wordt ijverig een geweldige kuil gerealiseerd voor eveneens een nieuwe sluis van 300 bij 24 meter. En ondertussen nóg  grotere peperdure schepen bouwen die nóg langer mogen wachten op hun schutting omdat er maar 1 tegelijk in de sluis kan. En er zijn al binnenschepen te over die werkeloos aan de kant liggen. Tijd voor Europese eenheidsmaten? Kan mogelijk, nee zou zeker, tientallen miljarden besparen. Dit al overwegend komen wij Nederland binnen en leggen aan in de haven van de Pietersplas bij Maastricht. Daarna komt Marcel van de Clochard en hebben wij een gezellige namiddag bij een glas wijn en praten wederzijds de gebeurtenissen van het afgelopen jaar bij.

maar indrukwekkend zijn deze sluizen wel, dit is sluis Born

maar indrukwekkend zijn deze sluizen wel, dit is sluis Born

Vaartijd 3 uur 10″, 26 km en 1 sluis.

Zondag 29 september 2013.
Bewolkt weer, veel wind uit het oosten en het voelt daardoor koud. In de middag wordt het beter en komt zelfs de zon tegen half 4 kijken. Jack poetst/schrobt de voorkant van het schip, Sanne gaat eerst nog op de fiets naar Maastricht en vervolgens wordt de voorkant van het schip in de was gezet. Nog even genieten van de zon en de dag is al weer om.
Morgen willen wij weer een stukje verder varen en proberen een plekje uit de wind te vinden.

Maandag 30 september 2013.  Maastricht - de Slag (een soort grintgat dat parallel loopt aan de Maas bij Heel).
We zijn in dit stadium van het seizoen niet meer zo vroeg als anders. Maar tegen tienen leggen we, na een kwartiertje varen, aan bij Nautica Jansen in Maastricht. Hét winkelschip voor vracht- en pleziervaart. Als zij het benodigde niet hebben, kun je het verder wel vergeten. Alles tegen redelijke prijzen én met een bijzonder plezierige en behulpzame bediening. En de gasolie hebben we nergens zo goedkoop kunnen krijgen als bij hun. Een dubbeltje per liter scheelt best wel als je ruim 300 liter nodig hebt.
Daarna het Julianakanaal op bij zonnig weer maar met een frisse wind (= zonnig maar koud weer). De sluis van Born vlot en die van Maasbracht na een half uurtje dobberen gepasseerd. Bij de laatste nog even stevig tegen het remmingwerk aangedrukt door een 3-duizend tonner, die zo nodig met veel geweld op een halve meter voorbij moest jagen terwij hij aan de andere kant nog minstens 30 meter ruimte had. In Maasbracht gezocht naar de jachthaven, maar iets anders dan de reparatiehaven van Linsen niet gevonden; bovendien lag die meer dan vol in een vervolgens ook nog troosteloze fabrieksomgeving. Snel wegwezen dus en door naar de Slag. Dat lijkt een smal, lang grintgat maar is er eigenlijk te ondiep daarvoor. Fantastisch, we liggen er helemaal alleen, alle aanlegplekken zijn leeg. We genieten van het spel van de vele watervogels en van een fantastische namiddag in de zon op een redelijk beschutte plek. Want de wind is niet zacht en nog minder warm. En de nacht is donker, stil en koud. Sanne warmt eerst het bed en daarna mij op.
Vaartijd 6 uur 25″, 40 km en 2 sluizen.

na al dat geweld is dit heerlijk rustig/stil

na al dat geweld is dit heerlijk rustig/stil

Dinsdag 1 oktober 2013
We genieten zo van dit plekje, dat we besluiten nog een dagje te blijven liggen. Het enige probleem is de stroomvoorziening. De zon staat in deze tijd van het jaar zo laag, dat de opbrengst van de zonnepanelen het normale dagverbruik van electra niet compenseert. Komt nog bij dat we sinds de verbouwing van vorig jaar toch wel substantieel meer stroom verbruiken dan vroeger. Logisch als je ziet wat er inmiddels is aangesloten. We doen zuinig. Een wandeling in het gebied, beheerd door het Limburgs Landschap, laat heel wat mooie plekjes zien op de  wandelroutes rond Heel. En behalve een boer die naar zijn wei gaat zien wij de hele dag geen mens. Ondertussen vandaag alvast een zijkant van het schip “voor de winter geprepareerd”.

Woensdag 2 oktober 2013.   De Slag-Roermond.
Stevige oostenwind en bepaald fris te noemen. In de loop van de ochtend wagen wij het er op dat de verf die wij nu op wat schuurplekjes op de stootrand kwasten voldoende gedroogd zal zijn om vanmiddag tijdig naar Roermond te kunnen varen. De havenmeester van Nautilus heeft een plaats voor ons vrijgehouden en wij liggen omstreeks half 5 vóór het havenkantoor afgemeerd. Onderweg zien wij  op één punt schepen in 5 richtingen verdwijnen (4 sluizen naar 4 vaarroutes), iets wat je als bewoner van Midden-Nederland eigenlijk nauwelijks of niet voor mogelijk houdt als je aan Limburg denkt. De haven ligt vol maar het merendeel van de schepen is al winterklaar. Jack klust aan boord, Sanne gaat op zoek naar een kapper.
Vaartijd 1 uur 50″, 10 km. en 1 sluis (de 600-ste van deze zomer !!).

Donderdag 3 oktober 2013

waar je ook prachtige paddestoelen kunt vinden

waar je ook prachtige paddenstoelen kunt vinden

Zonnig en koud, wij blijven nog een dag hier voor de warmte, wat kluswerk, de afgesproken kapper en een bezoek aan de “Outlet”. Zuur voor Sanne die daar een paar uur zoekt, maar niets van haar gading kan vinden. De elektronische apparatuur wordt bijgeladen, de was gedaan en het weblog bijgewerkt. Morgen gaan we een stukje noordelijker. Inmiddels zijn de afspraken rondom de dag van aankomst bij de werf en in de thuishaven gemaakt. Er valt niet meer aan te ontkomen, het einde van deze reis nadert. Nog maar iets meer dan één weekje.

Het lukt inmiddels weer wel om foto’s te uploaden. Hieronder de foto’s die eigenlijk bij het vorige bericht hadden moeten staan.

het laatste stukje van de sluizentrap in het kanaal des Ardennes; als je goed kijkt zie je 3 sluizen op een rij; de hele trap bestaat uit 27 sluizen

Het laatste stukje van de sluizentrap in het kanaal des Ardennes; als je goed kijkt zie je 3 sluizen op een rij; de hele trap bestaat uit 27 sluizen.

ons bezoek, een traditie is hersteld

ons bezoek, een traditie is hersteld

Sanne fotografeert elke aanlegplek en elke kerk. Maar dit beeld is van Victor.

Sanne fotografeert elke aanlegplek en elke kerk. Maar dit beeld is van Victor.

licht aan het einde van weer een tunnel

licht aan het einde van weer een tunnel

het mondiale marionettenfestival in Charleville-Mezieres

het mondiale marionettenfestival in Charleville-Mezieres

prachtige nieuwe kade in Monthermé, maar alle varensgasten zij al (onderweg naar) thuis

prachtige nieuwe kade in Monthermé, maar alle varensgasten zij al (onderweg naar) thuis

eindelijk weer op ruim water, ook wel weer eens leuk (en goed voor de motor!)

eindelijk weer op ruim water, ook wel weer eens leuk (en goed voor de motor!)

Het mag inmiddels bekend worden verondersteld:

je kunt de foto’s vergroten door er op te klikken!

Om volstrekt onduidelijke reden lukt het op dit moment niet om een aantal geselecteerde foto’s in dit bericht te plaatsen.

Dus dit keer alleen tekst. Sorry

Maandag 16 september 2013.   Rethel-Neuville Day.

De weerberichten zijn afgrijselijk.  Het is veel te koud voor de tijd van het jaar en zeker ook voor mij. We vertrekken tegen negenen, de sluizen lopen voorspoedig en tegen 13 uur steken we de rivier de Aisne over en komen aan bij de eerste sluis van de trap van 26 stuks in het Canal des Ardennes. Daarmee is ook de voorspoedige vaart ten einde; het begint te miezeren en na 5 sluizen hebben we al 3 keer de VNF moeten roepen om assistentie: de ene sluis vult zich niet , de volgende loopt wel vol maar vervolgens gaan de deuren niet open en bij weer een andere gaan de deuren achter ons niet dicht. Na 6 sluizen hebben we er schoon genoeg van en blijven we dus maar liggen, morgen gaat het hopelijk beter. Tegen zessen komt nog een tot woonschip omgebouwde opvarende peniche door de sluis vóór ons en meert net achter ons af. Daarmee is de kade ook geheel gevuld. Verder geen schip gezien vandaag.
V. belt, morgen komt hij met N. ons eind van de middag opzoeken, daarmee een traditie van jaren herstellend.
Vaartijd 5 uur 35″, 28 km en 13 sluizen.

Dinsdag 17 september 2013.  Neuville Day-Chesne.
Er wordt voor vandaag veel regen verwacht maar het is nog droog als wij om 9 uur voor de sluis liggen. Het gaat even goed met het schutten maar al snel moet de VNF weer te hulp schieten omdat de radar ons niet signaleert. Zo ongeveer om de 200 meter volgen de sluizen achter elkaar en wij vrezen dat het een erg lange dag gaat worden op deze manier. Bij onze tweede oproep om assistentie komt een sluiswachter ons vertellen dat dit veroorzaakt wordt doordat wij de gordijnen voor de ramen niet dicht hebben! Uiteindelijk worden wij nog eens 2 keer in/uit een sluis geholpen (overigens wel steeds een snelle en prompte reactie van de VNF) en komen in de stromende regen in Chesne aan waar wij hebben afgesproken met V. en N. Een Frans jacht ligt er al afgemeerd en later ligt de kade vol met nog 2 jachten meer terwijl 2 andere schepen iets verderop gaan liggen. Een peniche passeert na 7 uur, geladen met gerst voor Bavaria. Onze vrienden komen tegen het eind van de middag en na de borrel vooraf aan boord gaan wij lekker uit eten boven aan de kade in het enige restaurant, op loopafstand in de gietregen, in de omgeving.  Het is een gezellige avond samen.
Vaartijd 4 uur 15″, 7 km en 19 sluizen.

Woensdag 18 september 2013.
Het heeft de godganselijke nacht geregend en dat doet het nog steeds. Het is koud en het waait hard.  Volgens de voorspelling blijft het tot ver in de middag regenen. Is dit zo nog wel leuk? Ja want tegen 11 uur komen V&N weer terug uit Sedan en drinken we gezamenlijk koffie. Natuurlijk, in de zin van voorspelbaar, hebben zij iets lekkers voor erbij meegebracht en is Sanne iets lekkers ook voor erbij wezen halen, dus hebben we voor 2 dagen gebak in huis. Dit koffieuurtje loopt uit tot ruim na lunchtijd door een uiterst genoeglijke kout met regelmatig een serieus accent.  Tegen 14 uur nemen we afscheid. Wij hadden vanmorgen vroeg al besloten dat het absoluut geen weer was om te varen en dat we vandaag zouden blijven liggen om morgen de eerste schutting te pakken. Tegen 19.30 komt een Nederlandse geladen peniche (de Deo Juvente) achter ons liggen die morgenochtend rond half 7 wil vertrekken om de eerste schutting te hebben. Afgesproken dat wij de eerste sluis direct na hem schutten en wij daarna mogen passeren. De schipperse vertelt dat zij op het komend stuk kanaal niet meer dan 2 á 3 km per uur vooruit komen vanwege de diepgang. Ook zij hebben een lading voor Bavaria.

Donderdag 19 september 2013.  Chesne - Charleville-Mézieres
Als we opstaan tegen 7 uur blijkt er een dikke mist te hangen. De Deo Juvente is ons net gepasseerd, wij moeten nog echt wakker worden, vers brood gehaald bij de bakker om de hoek en om 8.15 varen wij aan om bij de sluis aangekomen onze voorganger net uit de sluis te zien gaan. Het duurt een poos voor de sluis weer op niveau is en in de 3 km daarna zitten wij wel dicht achter hem maar kunnen dan niet passeren. Na de volgende schutting is hij zo vriendelijk de snelheid wat terug te nemen en kunnen wij hem al snel voorbij en ruim voor de volgende sluis is hij niet meer achter ons in zicht. De mistvelden trekken steeds verder op en bij de tunnel van St. Aignan begint de zon af en toe door de wolken te komen. Bij Pont a Bar, vóór we de laatste sluis op het kanaal hebben, krijgen wij de eerste tegenligger en aangekomen bij de laatste sluis nog een jacht dat net van de ander kant invaart. en dat zijn dan de enige jachten die wij vandaag in actie zien. In Charleville leggen wij vast aan de lange buitensteiger die meer dan voor de helft leeg is. Er ligt een Deens jacht dat onderweg is naar het zuiden , de anderen lijken hier langere tijd te liggen. Wij gaan op zoek naar de capitainerie maar er is geen mens te bekennen. Op de camping is het nog redelijk druk.
Samen de wijnhandel bezocht en wat voorraad heel lekker spul voor de winter gekocht. Maar het is nog altijd ver en zwaar om met een bib van 10 liter in de ene hand en een van 5 liter in de andere hand naar het schip terug te lopen.
Vaartijd 6 uur 30″, 45 km, 1 tunnel en 10 sluizen.

Vrijdag 20 september 2013.  Charleville-Mézieres - Révin
Jack controleert motor en vult koelvloeistof aan, werkt wat verfplekjes bij en Sanne gaat nog even terug naar een expositie  in het kader van het mondiale marionettenfestival dat hier vandaag begint en waarbij het Musee d’Ardenne uitgebreid aandacht besteedt aan bewerkingen naar aanleiding van de werken van Vincent van Gogh. Het Deens jacht is al op tijd vertrokken en net als wij om over twaalven de lijnen los willen maken arriveert er een Nederlands jacht uit Meerkerk…dachten wij. Het is een Nieuw-Zeelander die deze platbodem net deze zomer in Beaucaire gekocht heeft en nu naar een werf in Nederland gaat voor de nodige reparaties. Hij heeft tijdelijke hulptroepen aan boord. Uiteindelijk vertrekken wij en gaan het eerste stuk met flink stroom mee noordwaarts zonder ook maar een schip te zien. Onderweg ligt aan geen enkele kade een schip afgemeerd, we zien een paar geheel nieuwe jachtensteigers (met gratis water en stroom), alles is leeg, maar in Revin aangekomen ligt er toch welgeteld één Hollandse platbodem van een Luikenaar, net aangekocht in Roanne, op weg naar Maasbracht voor onderhoud en reparatie. De stroming die nog sterk was in Charleville, lijkt weggevallen.
Niet meer zo koud en vochtig maar wel op tijd naar binnen.
Vaartijd 4 uur 35″, 40 km en 7 sluizen.

Zaterdag 21 september 2013.
Bewhoorlijk mistig tot ongeveer 11 uur. De Belgische buurman uit Luik vertrekt al op tijd. De was gedaan die later tot onze verrassing nog droog werd ook, de buitenkant van het schip flink met borstel en sop onder handen genomen. Voor het eerst sinds jaren een paar tankjes diesel bij het pompstation (dat dichtbij is) gehaald, boodschappen gedaan en dan naar een restaurant dat geheel gereserveerd bleek te zijn voor een feest. De eigenaar is erg vriendelijk en belt een collega-restauranthouder die ons nog wel kan bedienen en wij worden vervolgens door zijn vrouw per auto naar dat restaurant gebracht met de toezegging dat zij ons na het diner weer terug zal brengen naar de boot! Dit is ons nog nooit in Nederland gebeurt. Na een heerlijke maaltijd vragen wij de uitbater om zijn collega nogmaals te danken voor het aanbod ons naar het schip terug te brengen en hem te informeren dat wij het kleine stukje naar de haven te voet willen doen. Heerlijk weer, stil dorp.

Zondag 22 september 2013.
Opnieuw mist die pas na de middag wegtrekt. Af en toe even een kortdurend zonnetje maar een heel aangename temperatuur. En het ook bij ons bekende geluid van tientallen motorrijders die toeren langs het water. Het Franse jacht dat gisteravond nog laat nog aankwam is vanochtend al vroeg weer vertrokken en wij liggen weer alleen aan de kade. Vandaag doet Jack het de zijkanten van het schip terwijl Sanne begint met het cleanen en in de was zetten van stuurhut en bovenste dek. Aangenaam weer om te werken maar het zal nog wel een paar daagjes duren voor alles gedaan is. We ontdekken dat sluis Ivoz-Ramet (net vóór Luik) een aantal weekenden gesloten is wegens werkzaamheden hebben daarom onze vaarplanning wat veranderd. Het allerliefst passeren wij Luik n.l. op zondag, dan is het er veel minder druk met de ‘grote’ schepen. Door de week levert sluis Ivoz-Ramet vaak uren wachttijden op en wordt je als jacht vaak “vergeten” door de sluiswachters. Je moet je dan eigenlijk gewoon ertussen wringen, maar dat is slechts een beperkt genoegen tussen twee- en drie-duizend tonners, die ook lang niet altijd bereid zijn om hun schroef ‘uit het werk’ te zetten. En geen sluiswachter die dat iets kan schelen.

Maandag 23 september 2013.  Revin - Vireux-Wallerand
Het is behoorlijk mistig bij het opstaan. Dusdanig dat ik eerst maar eens de navigatieverlichting controleer. Het heklicht blijkt kapot, maar gelukkig heb ik nog net één reserve lampje. Ook het ankerlichtlampje blijkt het niet te doen, maar daar is geen reserve lampje meer voor. Voorlopig zullen we niet voor anker gaan, maar een paar reservelampjes aanschaffen lijkt toch wel zinnig. Inmiddels blijkt de stroming van de rivier fors toegenomen. Net voor de eerste sluis ligt een tunnel en het duurt enige tijd voor we groen licht krijgen. Tegenstrooms een half uur wachtend moet ik toch de motor meer dan 1000 toeren laten draaien om het schip op z’n plek te houden. Als we tenslotte nog maar eens een keer de telecommand bedienen krijgen we direct groen licht en is het eens te meer onduidelijk waarom dat niet direct gebeurde. Het lijkt er op dat de sluiswachter een schip stroomopwaarts aan heeft zien komen en daarop wilde wachten, maar toen dat schip niet snel genoeg doorvoer heeft hij de sluis (en daarmee ook de tunnel) op de automaat gezet en is ergens gaan koffie drinken. Inmiddels heeft de zon de mist verdreven, is het prachtig weer geworden en varen wij met een sterke stroom mee oerend hard door. Enkele uren later zijn we in Vireux-Wallerand en leggen we aan om nog wat van de zon te genieten en kan Sanne de rest van het dek van de kajuit in de was zetten.
Morgen varen we dan naar Waulsort in Belgie, waaraan we genoeg herinneringen uit onze jonge jaren hebben om meerdere logboeken te vullen.
Vaartijd 3 uur 55″ , 27 km en 6 sluizen.

Vrijdag 6 september 2013.    Froncles-Joinville.

Na 16 dagen oponthoud vanochtend om 9 uur de  thuisreis hervat  en samen met een Belgisch jacht de verdere dag geschut. Strakblauwe lucht, aangename temperatuur en nu maar hopen dat alles ook na een dag varen in orde blijkt te zijn.

avond in Joinville

avond in Joinville

Onderweg krijgen wij met steeds meer waterplanten te maken en moeten zoveel mogelijk het midden van de vaarweg aanhouden om niet te veel troep in de schroef te krijgen. En er is bepaald geen tekort aan water: hoe verder naar het noorden, des te hoger (tot aan de rand) staan de sluizen vol. Lastig invaren omdat je gemakkelijk met het schip op de rand terecht komt. Even na de middag meren wij af in Joinville aan de mooie steiger, voorzien van water en stroom, bij een gite. Het raakt bewolkt en later regent het wat. Tot nu gaat het met ons weer naar het zin en met de accu’s prima.
Vaartijd 4 uur 10″, 23 km en 9 sluizen.

Zaterdag 7 september 2013.
Het giet van de regen en wij blijven lekker waar wij zijn. Als het ’s middags wat opklaart een stuk gewandeld. Daarna volgt weer een periode met regen en wordt er weer gelezen.

we blijken net onder de vergaderzaal van de Europese kraaien-conventie te liggen

we blijken net onder de vergaderzaal van de Europese kraaien-conventie te liggen

Zondag 8 september 2013.
Sanne jarig vandaag. De weersverwachting is opnieuw veel regen maar dat valt uiteindelijk wel mee. De boot opgeruimd, de was gedaan, muziek op de laptop gesorteerd en lekker aan boord gegeten. De Franse restaurants houden hier nog echt zondagsrust!

Maandag 9 september 2013. Joinville-Chamouilley.
Een stralende ochtendzon en weinig wind. Om 9 uur liggen wij met weer een ander Belgisch jacht (de Hygiea) als eerste in de sluis en schutten heel vlot door. Tegen de middag komen de eerste wolken, wat later windvlagen die ons enigszins overvallen en als wij nog maar net afgemeerd liggen begint het te hozen en houdt het 4 uur later even op, precies lang genoeg om het dorp te verkennen. Ook in de avond en nacht roffelt de regen op het dak en laat ons lekker slapen.
Vaartijd 4 uur 50″, 22 km en 11 sluizen.

zulke bergen planten kunnen het leven van een schipper heel lastig maken

zulke bergen planten kunnen het leven van een schipper heel lastig maken

Dinsdag 10 september 2013.  Chamouilley-Orconte.
Jack is vandaag jarig en wijkt niet van zijn gewoonte af om koffie en thee te zetten. Wij zijn dan ook snel in het ritme van alledag en liggen om 9 uur in de eerste sluis. Het weer is somber en telkens dreigt er een bui los te barsten waar wij gelukkig net aan ontkomen. Alleen in de laatste sluis worden wij een beetje nat van bovenaf, daarvóór hadden wij al natte voeten van het water dat over de sluisranden liep. In Orcante meren wij gelijk af met een opgaand Nederlands jacht dat uit de sluis komt (de Hebbes, een ‘Dutch Barge replica’) en de kade ligt daarmee vol. Het weer knapt zienderogen op en ín het zonnetje wordt de wintertent op de stuurhut gezet. Als het volgens de weerberichten voor de komende dagen veel regent en nog kouder wordt zal het hierdoor binnenboord in elk geval een stuk aangenamer zijn.
Vaartijd 5 uur 05″, 26 km en 10 sluizen.

de herfst duidelijk in aantocht

de herfst duidelijk in aantocht

Woensdag 11 september 2013. Orconte- Vitry le Francois.
Om 9.00 uur vertrekt de Hebbes zuidwaarts maar wij zien vóór ons de sluislichten uit gaan. Bij informatie bij de sluiswachter blijkt alles uit te staan wegens werkzaamheden beneden de sluis maar wij kunnen 10 minuten later vertrekken en wordt de sluis voor ons geopend. Hoewel de kademuren onder water lopen als wij invaren blijkt even later dat de waterstand beneden de sluis aanzienlijk lager is dan normaal. Een stuk verderop wordt uitgebreid gebaggerd en mogen wij ruim een half uur dobberen voor wij  daar voorbij kunnen. Dan is er een sluis met een normale waterstand en vervolgens tot Vitry allemaal ondergelopen kademuren, soms verhoogd maar dan wel een halve meter verder op de kade waardoor het eigenlijk voor jachten bijna onmogelijk is om zonder verfschade vast te maken. Wij gaan dan ook steeds precies in het midden varend de sluizen in en hebben redelijk veel geluk dat er op die momenten niet een flinke windvlaag van opzij komt. En in Vitry aangekomen is er een mooie plek voor ons om af te meren. Daarna komt de ene na de andere bui over ons heen, tussendoor naar Leclerc, een dwaaltocht terug naar het schip en geen mens verder in de haven gezien.
Vaartijd 3 uur 25″, 13 km en 6 sluizen.

weer een ander type waterplantenmaaimachine

weer een ander type waterplantenmaaimachine

Donderdag 12 september 2013.   Vitry le Francois - Chalons sur Marne (klaarblijkelijk sinds enige tijd Chalons en Champagne geheten).
Wij hebben geen haast, moeten niet afspreken hoe laat wij vertrekken en geen schip om ons heen dat ook weg wil. Dus om 9.15 de lijnen los en varen wij de laatste kilometer van het kanaal de Champagne á Bourgogne om vervolgens naar bakboord het Canal lateral á la Marne op te gaan. Het weer is veel beter dan verwacht, zelfs komt af en toe de zon even door. Voor de eerste sluis even wachten, aanvankelijk denken wij een tegenligger te krijgen maar al gauw blijkt het een peniche die voor ons uit vaart. Helaas, dit vrachtschip dat van het Marne-Rijnkanaal komt, heeft wat meer tijd nodig dan wij om door de sluizen te komen, dus is het rustigjes-aan doen. Bij de vierde sluis gaat het mis: de sluis reageert niet op de draaistang, wij terug en opnieuw gedraaid, geen resultaat, dan komt de telefoonverbinding op de sluis niet tot stand, kanaal 22 via de marifoon wordt niet beantwoord, een telefoonnummer voor sluisproblemen is ons niet bekend en de alarmstang geeft het signaal niet door. Jack belt de centrale van het vorige kanaal in Vitry die kontakt opneemt met de centrale in Chalons. Na meer dan een half uur komt een Frans jacht achterop, zij bedienen de signaalstang en ….. plotseling doet alles het ineens. Wij gaan met dat jacht mee de sluis in, melden ons weer af in Vitry en dan…. 2 sluizen verder zitten wij weer achter dezelfde peniche van vanochtend. Wij varen nu in konvooi want we hebben inmiddels een tweede peniche opgelopen, dus nóg een schutting extra. En dan gebeurt het Franse jacht vóór ons hetzelfde met de draaistang als ons eerder vandaag: geen enkele reactie op de sluis. Wij hadden vandaag ons lesje geleerd, wachten een poos, draaien dan de stang en alles marcheert weer.  Tot stomme verbazing van het Franse jacht en ook van de inmiddels gearriveerde VNF, gealarmeerd door onze voorburen. Kennelijk moet op dit kanaal de stang ín de sluis  zelf bediend zijn vóór de sluis op het signaal van een achterop komend schip reageert.

het dagelijks corvee van de schipper

het dagelijks corvee van de schipper

In Chalons aan de kade waar wij voorheen ook lagen, is nog één, precies voor ons passend plekje vrij waar wij afmeren. Enkele meters verder is nu een splinternieuwe jachtensteiger aangelegd met alles er op en er aan voor ongeveer 16 jachten. Nog even de stad in en na het eten het net op.
Vaartijd 6 uur 20″, 33 km en 8 sluizen.

Vrijdag 13 september 2013.  Chalons en Champagne - Sillery.
Jack heeft om 7.15 uur de koffie en thee al ingeschonken en om half 8 zitten wij aan het ontbijt. Daarbij nog eens uitgebreid de recentste lokale weerberichten bekeken en besproken waarna wij besluiten te vertrekken. Om half 9 liggen wij in de eerste sluis, genietend van een vroeg zonnetje dat vervolgens na een kwartier voor de rest van de dag verstek laat gaan. Voorspoedig gevaren en om 11 uur draaien wij het Canal de l’Aisne á la Marne op. De volgende 8 sluizen vormen een trap. Gelijk na de eerste sluis hebben wij een probleem bij de tweede omdat de deuren aan de bovenkant niet gesloten zijn. In de verte is een jacht te zien die wat onduidelijk bezig is met aanleggen en dan weer varen. Wij wachten een poosje af wat dat jacht verder doet, komt het ingevaren of niet. Na geruime tijd zijn wij het zat en willen net de VNF bellen als er een auto met het bekende logo verschijnt en een dame uitstapt die de sluis voor ons in werking stelt waarna zij doorrijdt naar het andere jacht. Even later start dat jacht weer en vertrekt richting volgende sluis. Wij zitten er vlak achter en halen hen steeds bijna in maar telkens wanneer wij in de buurt komen bedienen zij de schuttingsstang en liggen wij te wachten. Net voor de laatste sluis, in de opgang naat de tunnel van Mont Billy krijgen wij een tot jacht omgebouwde peniche tegen met een duidelijk superzenuwachtige stuurvrouw die het roer aldoor volstrekt zinloos dan naar links en dan naar rechts draait, onderwijl naar ons gebarend dat we aan de kant moeten, terwijl zij steeds dichter naar ons toe verwaait. Maar ik lag al aan de kant en óp de kant is toch wat lastig. Uiteindelijk slaagt ze erin ons op een paar centimeter te missen. Dat loopt dus echt maar net goed af. Later horen wij dat het een Engels echtpaar is dat deze, overigens ook nog foeilelijk verbouwde bak, onlangs  in Nederland gekocht heeft en dat de nieuwe eigenaren er nog niet aan gewend zijn /mee overweg kunnen. Geloof me, dat wordt nooit wat; over enkele maanden staat deze schuit te koop: ze zijn ruim een kwartier bezig geweest om het schip in de tunnelingang te krijgen. Klaarblijkelijk was het verder ook nog niet tot hen doorgedrongen dat we hier in Europa meestal rechts houden. En dan ook nog onder Nederlandse vlag blijven varen!!! Laat dit soort mensen toch in vredesnaam een gouden tandemfiets met zijwieltjes kopen. Dat wordt ook niet wat, maar het is tenminste geen ernstig gevaar voor anderen.

een aan alle kanten overlopende sluis

een aan alle kanten overlopende sluis

Wij tuffen vlot door de tunnel die mooi opgeknapt is, niet lekt, geheel verlicht wordt zodra je binnen komt en met een oorverdovend geluid van de afzuiging je verwelkomt. Twee sluizen na de tunnel lopen wij opnieuw vast op het jacht van vanochtend dat vlak voor onze neus de sluisdeuren dicht doet. Als wij tenslotte afmeren in de haven van Sillery is dat jacht daar ook net aangekomen en is de bemanning, tot vermaak en ontzetting van eenieder in de haven, na een minstens 20 minuten durende manoeuvre, uiteindelijk erin geslaagd hun bootje vast te knopen. De bemanning blijkt te bestaan uit twee Amerikaanse truttenbollen die nog nooit van goed (vaar)gedrag gehoord hebben. Sanne gaat even het dorpje verkennen en Jack poetst de boeiboorden (is iets anders als de plaat!). Wij horen dat de haven sinds augustus in ander beheer is en er nu betaald moet worden voor de overnachting waardoor er nu ook ruim plaats is: bijna alle Hollanders (en de meeste Engelsen) zijn weg.
Temperatuur is nog net redelijk: vanmiddag wat motregen tijdens het varen, tegen de avond meer regen. De verwachting voor morgen is slecht maar verandert hier om de paar uur, dus mogelijk toch redelijk weer om verder te gaan.

waar zit die kade-rand nou precies

waar zit die kade-rand nou precies

Vaartijd 7 uur 50″, 40 km, 15 sluizen en 1 tunnel.

Zaterdag 14 september 2013.  Sillery-Variscourt.
We besluiten om ons maar even niets van het weerbericht aan te trekken. Bij fris weer (understatement!!) en harde NW-wind al om 8.40 uur de lijnen los en samen met de Hygiea, bemand door een gezellig stel uit Diksmuide, uitvoerig en gedurig Vlaams klappend, een kwartiertje liggen drijven voor de eerste sluis van vandaag. We wisten dat we te vroeg waren, maar wilden pertinent als eerste 2 boten schutten; geen risico van voortdurend oponthoud door geklungel vóór ons. De schipper van de Hygiea vraagt of we een snelheid van 10 á 11 km aan kunnen. Geen probleem. Mogelijk dat sommige vissers daar deze dag anders over denken. Varen vlot door tot midden in Reims waar een rampzalige haven is, gesitueerd ongeveer onder de snelweg. Daarom willen we daar ook nooit liggen. Na Reims bezorgen allerlei roeiers en kanoers ons flink wat oponthoud, maar ja, zij willen ook varen. Tegen twee uur zijn we op het einde van het kanaal de l’Aisne á la Marne; de Belgen gaan bakboord uit, wij stuurboord. Sanne heeft nog nooit zoveel gekletst op het voordek als vandaag: in elke sluis werd er uitvoerig met de schipperse van de Hygiea gekwebbeld. Het eerste stukje zitten we nu nog op het canal lateral van de Aisne, dat na een km of 20 overgaat in het Canal des Ardennes. Maar zover gaan we niet. Na een uurtje vinden we het genoeg en stoppen bij een prachtig plekje in Variscourt. Net daarvoor overigens onze enige tegenligger van vandaag ontmoet, een Deens jacht. We kunnen ons nu weer permitteren om zonder walstroom ergens te liggen. Maar de kachel moet wel werken, want het wordt steeds kouder en natter. Morgen zal het beter zijn,
Vaartijd 6 uur 50″, 41 km en 14 sluizen.

aan water klaarblijkelijk geen gebrek

aan water klaarblijkelijk geen gebrek

Zondag 15 september 2013.  Variscourt-Rethel.

Inderdaad, tegen negen uur verschijnt er zowaar een zonnetje. De wind is fris, maar het kanaal ligt erg beschut, of liever: er is hier duidelijk al jaren geen onderhoud gepleegd en bomen en struiken links en rechts laten nog maar een relatief smalle vaargeul over. Er zijn heel wat stukken waar ik niet graag een ander jacht tegen zou komen en al helemaal geen vrachtschip, ook al zijn die ‘maar’ vijf meter breed. We varen voorspoedig, maar er zijn veel vissers vandaag, die zich bij voorkeur zo opstellen dat je ze domweg niet kunt zien. Bovendien zijn de meeste klaarblijkelijk doof en horen ze je nooit aankomen. Zij die niet doof zijn beginnen al van verre te roepen dat je aan de andere kant over de wal moet passeren, kennelijk niet begrijpend dat dat heel lastig gaat met een bootje.

in de tunnel

in de tunnel

Op het Canal des Ardennes wordt het ietsje breder maar ook hier groeien de struiken tot ver over het water. De sluizen lijken de laatste jaren behoorlijk opgeknapt en het schutten gaat goed. Onderweg zien wij een paar peniches die bij silo’s liggen om geladen te worden en die nog achter ons aan komen. In Rethel stoppen wij aan de (vrijwel lege) kade,  de was wordt gedraaid en Sanne nog even het stadje in. Vandaag geen varend schip gezien.
Vaartijd 5 uur 05″, 36 km en 6 sluizen.