Archive for the ‘Zonder rubriek’ Category

Inleiding

November 2012 tot halverwege april 2013.
Een lange winter die we graag verder willen vergeten. De enkelfractuur, op de laatste dag van de reis van 2012 ontstaan, kon helaas niet operatief behandeld worden maar is, afgezien van wat tijdelijke complicaties, toch behoorlijk goed genezen. Maar toen ik daarna weer mocht/moest gaan lopen kwamen er steeds meer rugproblemen. Enkele voorlopige onderzoeksconclusies omtrent de oorzaak hebben ons in eerste instantie absoluut de stuipen op het lijf gejaagd, maar uiteindelijk herstelde het probleem zich met behulp van onbetamelijke hoeveelheden pijnstillers en tenslotte bleek een wervelbeschadiging de oorzaak van alle ellende. Maar met rust is alles weer in orde gekomen. Na het laatste redelijk gunstige bericht over de rug besloten we dus niet langer te wachten en naar de boot te gaan. We waren de eindeloze winter en alle ziekenhuisperikelen  ook meer dan spuugzat.

Hoog water op de Saone, van de dijk is nauwelijks nog iets te zien

Hoog water op de Saone, van de dijk is nauwelijks nog iets te zien

Het is overigens wel lekker als de haven waar je schip overwintert over een webcam beschikt. Kun je vanuit je warme stulpje nog eens kijken of het bootje niet weggedreven is.  Ook in april is de dijk nog een paar uur onder water gegaan, maar toen waren wij al weg.

Dinsdag 16 april 2013
Het lukt ons nooit om lekker vroeg te vertrekken. De planning is om 8 uur maar uiteindelijk rijden we pas tegen tienen het dorp uit. Voorspoedige reis, omstreeks half zes zijn we in Auxonne. Alles aan boord ziet er prima uit. Dat duurt echter niet lang; als we 2 uur later alles uit de auto aan boord hebben gesjouwd, vragen we ons af of we wel ooit alles gestouwd kunnen krijgen. Maar weer 2 uur later ligt het meeste op z’n plek en kunnen we onze k.. weer keren. Het lijkt elk jaar toch een beetje meer werk om alles snel op orde te krijgen, maar angst voor de rug speelt dit keer zeker mee. Tenslotte gauw even een pizzeria opgezocht, gegeten en vervolgens doodmoe in de kooien gevallen.

Woensdag 17 april 2013
Lekker weer, na een overigens koude nacht. Maar met de nieuwe kachel is dat leed ’s ochtends snel geleden. Watersysteem gevuld en op druk gebracht. Tot onze verbazing nergens problemen. Was vooral extra spannend omdat we beide thermostaatkranen niet uitgenomen hadden maar doorgeblazen. Tanks gespoeld en vervolgens gevuld. Sanne maakt alle kasten schoon en ruimt ze in. Even bij Roy (havenmeester) en Carole langs om ze te begroeten en weer vroeg ter kooi.

Donderdag 18 april 2013
Samen boodschappen gedaan. Het weer is aanzienlijk minder, lichte regen en een koude wind. Buitenkant van het schip gesopt. Valt erg mee, het vuil vliegt er af (dank aan Sanne voor het zo zorgvuldig in de was zetten eind vorig seizoen). Tijdens het koken gasfles leeg. Te laat om nog een nieuwe Franse fles te krijgen, dus maar even tijdelijk de Hollandse fles aangesloten. Leve de Europese eenwording/uniformiteit. Maar helaas niet voor gasflessen, stekkers en stopkontakten.

Haven van Auxonne in winterse rust, evenals de kazerne op de achtergrond

Haven van Auxonne in winterse rust, evenals de kazerne op de achtergrond

Vrijdag 19 april 2013
De hele dag een erg koude Noordenwind, met tegen de avond een waterig zonnetje. Geklust en verder schoongemaakt en ingeruimd. Het wordt inmiddels zeer bewoonbaar. We besluiten de wintertent voorlopig te laten staan en nog een paar dagen op te ruimen en in te richten. Hoewel er inmiddels wat meer mensen in de haven arriveren is het een fantastisch rustige en stille haven. En dat slaapt heerlijk (wel mede dankzij mijn elektrische deken!).

Zaterdag 20 april 2013
Het weer is ronduit belazerd: koud, regenachtig, harde N-wind, temperatuur omstreeks 7 graden, in de namiddag wordt het (volgens Sanne) wel een stuk beter, wel 10 graden.  Maar binnen is het warm en snort de kachel. We besluiten nu definitief om via het Canal du Centre en het Canal lateral a la Loire te varen, dan door te steken naar het Canal de Bourgogne en vervolgens via nader te bepalen route terug naar NL. Wel jammer dat we terug moeten, maar er zijn toch een aantal dingen niet in orde die we zelf niet kunnen regelen.

Zondag 21 april 2013
Vandaag is het opnieuw grauw en grijs, maar door de iets afnemende wind iets minder koud. Sanne poetst driftig verder in het interieur. Het valt mij op dat de druk in de Cv-installatie is teruggelopen tot 0.6 bar. Her en derwaarts gecontroleerd op lekkage, vloer opengeschroefd, niets gevonden. Tenslotte het systeem maar bijgevuld tot 1,1 bar.

Maandag 22 april 2013
1,1 bar lijkt toch wat te veel druk voor de installatie. Bij draaiende verwarming loopt de druk op tot 2 bar. En dan lekken er wat druppels bij de aansluiting van het systeem bij de kachel en bij de beide afsluitkranen. Slangklemmen en afsluitkranen iets strakker gesteld, waarmee het probleem over lijkt.
Om 18 uur met Roy en Carole een uitgebreide borrel aan boord gedronken. Het was vandaag iets minder koud dan de afgelopen dagen, maar geen zon.

Dinsdag 23 april 2013
Eindelijk …de zon. Verder nauwelijks wind, je zou het bijna aangenaam kunnen/willen noemen. Afsluitkranen van de CV nog iets strakker gesteld. Lekken is nu vrijwel over. Inmiddels blijkt het meetsysteem van de watertanks nu helemaal uitgevallen, maar na wat gepluk aan diverse snoeren werkt alles weer als voorheen, d.w.z. in het bovenste deel van de range. Daarna lijkt het wel een flipperkast.
De bemanning van de Sina arriveert in de namiddag. ’s Avonds drinken we met hen een glas wijn. Ook zij hebben bepaald geen vrolijke winter gehad.

Woensdag 24 april 2013
Nadat Roy met enige moeite een rekening heeft opgesteld, m.n. voor de extra 2 weken in de haven en alle gebruikte elektra en nadat we van zoonlief telefonisch de definitieve toezegging hebben dat hij binnenkort naar Auxonne komt om onze auto op te halen, is het tijd om alle vrienden en bekenden gedag te zeggen. Daar gaat altijd even wat tijd in zitten, zodat we dus pas om 11.15 uur de motor starten. Het is (eindelijk) een prachtige lentedag, overigens na een zeer koude nacht, bij het opstaan was het 10 graden in de kajuit.
De rivier is heel kalm, maar stroomt al met al toch behoorlijk. Meest opvallend is hoe anders het uitzicht in deze tijd van het jaar is, zeker nu de natuur ook hier door het koude voorjaar enkele weken achterop is. Je kunt nog makkelijk door de pas uitlopende begroeiing op de oevers heen kijken en ziet dorpen die je nog nooit eerder gezien hebt en prachtige vergezichten, waarin vooral de intens gele koolzaadvelden opvallen. Tegen 2 uur maken we vast in St Jean de Losne aan de kade, geen enkel probleem, plaats genoeg in deze tijd van het jaar. Na de lunch en een heerlijk uurtje in de zon, even naar de H2O-shop gewandeld om een nieuw Frans vlaggetje te kopen voor in het stuurboordwant. Meteen onze plaquette bij gelegenheid van het 25 jarig bestaan van H2O in ontvangst genomen. Nog even rondgeneusd in de verkoophaven, platbodems van even een maatje groter als de onze zijn relatief duur, zeker gezien de gemiddelde staat van onderhoud. De onze is aanzienlijk handzamer en in perfecte staat van onderhoud. Daar hebben we op dit moment niks aan , maar het is toch een prettig idee.

De kade in St Jean de Losne, dee bomen nog vrijwel kaal

De kade in St Jean de Losne, dee bomen nog vrijwel kaal

Terug aan boord hang ik het nieuwe vlaggetje onmiddellijk in het want, waarna Sanne het oude exemplaar meteen repareert (hadden dus eigenlijk geen nieuwe hoeven te kopen).
Gegeven de weersvoorspelling (na morgen 3 dagen koud, nat en winderig weer), gaan we morgen maar ineens door naar Fragnes, vlak achter de ingang van het Canal du Centre. Je ligt daar redelijk beschut, er is water en stroom en winkels op fietsbare afstand (voor Sanne!). Weer terug aan boord, in de zon genietend van een kopje thee, klopt plotseling een gendarme aan met het verzoek de motor niet te starten: er komen duikers onder het schip door. Even later blijkt dat het om een schoonmaakactie van de kade gaat. Vooral oude fietsen zijn de buit. Meerdere zwaar verroeste fietsen worden gevonden en op de kade getrokken.  Het zou wel handig zijn als ze die dan ook meteen zouden afvoeren. De volgende ochtend was er al weer één verdwenen. Raden waarheen.
Gevaren 2 uur 20″, 19 km., 1 sluis.

Donderdag 25 april 2013
Een prachtige ochtend, geen wind, wel stervens koud, maar daar maken de zon en de kachel samen snel een einde aan. Om 8 uur ontbijt met vers stokbrood en om 8.45 de lijnen los en stroomafwaarts richting Chalon. Er staat meer stroom dan we dachten, op 1400 toeren maken we 12 km/uur en tot overmaat van geluk staan alle sluizen wijd open op ons te wachten. Even vóór Chalon stuurboord uit het Canal du Centre op. Ook hier meteen de sluis open voor ons, maar toen wel een poos moeten wachten op een huurjacht achter ons, dat maar met moeite ervan te overtuigen was dat er nog plek zat was in de sluis. In Fragnes plaats te over. Stevig vastgemaakt, want de weersvoorspelling is ronduit slecht: harde N-wind, temperatuur omstreeks 10 graden (overdag), s’nachts 3 graden en heel veel regen. Maar deze avond is het nog aangenaam zonnig en dat nemen ze ons niet meer af.
Gevaren 6 uur 20″, 68 km., 3 sluizen.

Kade van Fragnes, in de stilte bijkomen van een spannende winter

Kade van Fragnes, in de stilte bijkomen van een spannende winter

Vrijdag 26 april 2013.
In de ochtend valt het weer nog een beetje mee en Sanne besluit om toch maar even (?) naar het industrieterrein van Chalon te fietsen om uitgebreid bij een paar grote supermarkten te provianderen voor het weekend. Ze heeft geluk, als ze net terug is begint het stevig te regenen en dat houdt vandaag niet meer op. En het is inderdaad koud. Wintertent dicht en behalve de scheepskachel ook nog een elektrisch kacheltje bijgezet. Eten, lezen en op tijd naar bed, wind en regen gaan onverdroten door. Ik prijs mij zeer gelukkig dat ik ook aan boord een elektrische deken heb. Heerlijk.

Zaterdag 27 april 2013
Onveranderd beeld: veel regen, koude wind, lezen eten en slapen. Prachtig dat voorjaar in Frankrijk!

Zondag 28 april 2013
Het is zowaar droog als we wakker worden. Vers stokbrood en een heerlijk zondags mini omeletje. Het schip wordt gesopt want er is de afgelopen dagen ontzettend veel troep van de bomen op terecht gekomen en het hemelwater is ook niet meer wat het was. In de avond begint het weer te regenen en warm is nog steeds anders.

Maandag 29 april 2013
Je zou het bijna droog kunnen noemen, af en toe wat spetters. Maar de wind blijft fris. De capitainerie is op zondag en maandag gesloten. Maar tot onze verrassing verschijnt er een vriendelijke meneer die de kade waar wij liggen komt afzetten voor een hotelboot. Hij is zo aardig om het verschuldigde havengeld te innen, zodat ons wellicht enige gewetenswroeging bespaard blijft. Gisteravond is een Frans jacht vlak voor ons komen liggen, de Orion, met een ongelooflijk chagrijnige schipper, geen groet, geen boe of ba. Dus denken wij: zoek het dan ook maar lekker zelf uit en als hij vertrekt wachten wij nog een klein half uurtje, zodat we niet samen in de sluis hoeven. Die sluizen zijn een hoofdstuk apart, wel automatisch, maar de bediening gaat niet via een trekstang, maar via een trektouwtje dat in een aantal bochten naar boven wordt geleid. Het valt vaak niet mee om aan zo’n “algenlijntje” voldoende trekkracht uit te oefenen om het relais in beweging te zetten. Bovendien zit er een enorme vertraging in, dus je denkt iedere keer dat ie het nog niet doet. Maar als dat dan toch gebeurt gaat het snel, verder komt het water via de bodem omhoog en dat is veel rustiger als rinketten in de deuren. Een aantal sluizen heeft een verval van ruim 5 meter, maar die zijn gelukkig voorzien van drijvende bolders. We hebben een paar tegenliggers en vlak voor Chagny een hotelboot (de Hirondelle), maar verder is het rustig. Is wel lekker want het kanaal is erg smal en bochtig en de hoge sluizen geven bij het leeglopen best een behoorlijke stroming.
In Chagny afgemeerd aan een oude kade, waar nog net een ruime plek vrij is. De jachthaven even verderop ligt stampvol met niet verhuurde huurboten. Het plekje van de Imponderable, een Zwitsers jacht die een eigen stek in Chagny hebben met stroom en water was helaas ingenomen door een ander (heel groot) Zwitsers schip.
Gevaren 4 uur 25″, 11 km., 11 sluizen.

Talloze koolzaadvelden vrolijken de natuur enigszins op

Talloze koolzaadvelden vrolijken de natuur enigszins op

Dinsdag 30 april 2013
Het heeft de godganselijke nacht geregend en het blijft koud vandaag, max.temp. 8 graden. En daarenboven, het schip ziet er niet uit; enorme hoeveelheden polllen kleuren de dekken geel-bruin. Gelukig gaat de smurrie met water en stevig borstelen vrij gemakkelijk er van af. We willen vandaag bijtijds in St. Léger sur Dheune zijn. Daar is een haventje met water en stroom. Morgen (woensdag) kan er niet gevaren worden (1 mei ligt Frankrijk nog platter dan normaal al) en overmorgen komen S&E op bezoek, die Jochem meebrengen. Zij halen dan eerst de auto op in Auxonne. S&E hebben in de buurt een huisje gehuurd met vrienden om een weekje te golfen, Jochem gaat zaterdag terug naar NL met onze auto.
We varen net als gisteren door kleine plaatsjes, omgeven door wijngaarden en geweldige velden met fel geel bloeiend koolzaad.

Haventje van St Léger sur Dheune. Artemis nog met wintertent

Haventje van St Léger sur Dheune. Artemis nog met wintertent

Bij de 2e sluis gaat het even mis, alle lichten uit en de sluis wagenwijd open. Toch maar ingevaren, op de noodknop gedrukt, geen antwoord, maar na verloop van tijd verschijnt een auto met het zo geliefde VNF-logo. (VNF is het Franse equivalent van de Nederlandse Rijkswaterstaat). De 2 afvarende  (natuurlijk Franse) jachten waren te vroeg uitgevaren en dan gaat de zaak op slot.
In St Léger is de kade bijna helemaal vrij en wij mogen vastmaken net voorbij het kantoortje van Locaboat. We rekenen vast af voor tenminste 3 nachten, als het er vier worden krijgen we de 4e cadeau, aldus een reuze aardige monsieur Philippe. Er is inmiddels weer een hoop troep op de dekken terecht gekomen, dus ga ik die even wassen, terwijl Sanne het dorp verkent. Na het eten is het nog even rustig en dan barst er een geweldig onweer los: windvlagen en werkelijk slagregens. Dat gaat de hele nacht onafgebroken door.
Gevaren 3 uur, 14 km., 4 sluizen.

Wateroverlast, de Dheune is nu wel heel breed

Wateroverlast, de Dheune is nu wel heel breed

Woensdag 1 mei 2013
Het gaat wat minder hard regenen en wordt ook iets minder koud. Opnieuw het schip moeten soppen vanwege alle met de regen meegekomen troep op de dekken, Sanne doet de nodige wassen. Als het aan het einde van de ochtend  droog wordt lopen we naar de jaarmarkt van St Léger, de grootste (rommel)markt die we ooit in Franrijk gezien hebben, met een volstrekt evenredig gehalte aan waardeloze troep. Na een uurtje rondslenteren op het marktterrein  zien we plotseling dat er een enorme bui aan zit te komen. Vanwege de was die buiten te drogen hangt rent Sanne naar het schip terug en is net op tijd om alles naar binnen te halen. Opnieuw een werkelijk daverende onweersbui. Tegen zessen is het over en genieten we nog even van een flauw zonnetje.

Enkele dagen later, de rivier is weer terug in zijn bedding

Enkele dagen later, de rivier is weer terug in zijn bedding

Donderdag 2 mei 2013
Vannacht ook nog weer een ffffflinke onweersbui. Ik heb altijd gedacht dat onweersbuien met name ontstaan wanneer een koudefront een warmtefront ontmoet, maar blijkbaar gebeurt dat dus ook als een koufront een vorig koufront inhaalt. Maar opnieuw is het schip bruin van alle stuifmeel die met de regen op ons is neergekomen. Dus weer wassen.
Sanne is ondertussen uren lang druk met het uitzoeken van het beddengoed voor de logeerpartij; het zal de eerste keer worden dat de dinette als dubbel bed gebruikt gaat worden. S&E arriveren omstreeks 5 uur na een minuutje gevolgd door Jochem met onze eigen auto. Vanmiddag was het lang genoeg droog en zonnig om het beddengoed te luchten, tegen de avond begint het weer te regenen. Gezellig bijgepraat en nog net voor middernacht ter kooi. Wel even wennen met dat grote dubbel bed midden in het schip.

Vrijdag 3 mei 2013
Somber weer, het heeft de hele nacht gestaag en soms hard geregend. Het is vooral zuur voor Jochem: dit is de zoveelste keer dat hij een dagje aan boord is en het slecht weer is. De dames steken stoer de paraplu op en slagen er in het brood droog over te krijgen. In de middag loopt de bemanning nog even door het dorpje. Inmiddels raken steeds meer landerijen overstroomd, in het lager gelegen deel van het dorp steken overal slangen uit de kelderraampjes, iedereen is de kelders aan het leeg pompen, maar aan de meestal lager gelegen achterkant van de huizen loopt het net zo hard naar binnen als ze het er aan de voorkant uit kunnen pompen.
’s Avonds met z’n vijven heerlijk gegeten in het restaurant ‘Au p’tit Kir’ vlak naast de haven. Heel gezellig en erg lekker.
Tussen de bedrijven door heeft Jochem mij vandaag nog wat verder wegwijs gemaakt op mijn nieuwe telefoon. Het is bijna niet voorstelbaar wat je met zo’n nieuwe smartphone kan doen; voor je alle ins en outs kent ben je maanden verder, ik althans. Na het eten aan boord nog een afzakkertje en nog net voor de nieuwe dag ter kooi.

Zaterdag 4 mei 2013
Na het ontbijt vertrekt Jochem om half tien. Het miezert nog steeds maar welgemoed begint hij aan zijn eenzame rit van ruim 800 km. Sanne en S&E gaan boodschappen doen bij de supermarkt  aan het einde van het dorp en ondertussen wordt het droog.Uit alle kelders wordt nog steeds gepompt; de rivier de Dheune heeft het weiland aan de overkant van het kanaal nu minstens een halve meter onder water gezet en stroomt als een gek.

Het bordes van het huis van S&E

Het bordes van het huis van S&E

S&E vertrekken na de lunch naar hun huisje in Couches, 6 km verderop.De zon breekt waarachtig door en het wordt zowaar redelijk aangenaam. Sanne gebruikt dat onmiddellijk en 2 uur na het wassen ligt alle beddengoed schoon en droog weer in de kast. Jochem belt om 17.45 dat hij na een voorspoedige reis weer thuis is en naar de supermarkt loopt om inkopen te doen. Toch altijd weer een opluchting voor ons dat alles goed is verlopen.
Maar even daarna komt het slechte bericht. Er klopt een VNF-man aan het raam. Hij vraagt wanneer wij weer verder willen varen. Maandag zeggen wij.  Nou dat zal dan geen probleem zijn volgens hem. Een stuk (14 km) verder op is een kanaalpand leeggelopen en de sluizen 1-3 zijn buiten werking. Maar waarschijnlijk kan er dinsdag al weer gevaren worden. Ik vergeet, dit soort mededelingen vaker gehoord hebbend, te vragen welke dinsdag. We blijven dus nog maar een paar dagen hier liggen en wachten nader bericht af. De VNF kennende gaat dat minstens een week duren. Wij hebben hier een prima plek met water en stroom dus het kon erger. Bovendien knapt het weer steeds verder op.
A&M bellen dat ze in de buurt van Langres zijn en dat het te laat wordt om nog langs te komen. Jammer.

Zondag 5 mei 2013
Als Sanne terugkomt van de bakker staat de VNF-man er weer. Nu met de mededeling dat het inderdaad wat langer gaat duren. Het ‘bief de partage’ (het hoogste punt van het kanaal) is helemaal leeggelopen doordat er een ‘trou’ in het kanaal is ontstaan. Nou ja, we zullen wel zien.
Plotseling staan S&E voor onze neus, verbaasd dat we nog niet weg zijn. We spreken af dat zij ons morgen om koffietijd komen ophalen om hun huis te bekijken. Het is weliswaar maar 6 km hier vandaan, maar wel steil naar boven, zo steil dat fietsen geen optie is.
We proberen Sj. te bellen voor zijn verjaardag maar dat lukt niet. Later horen we waarom.
Ik ga op internet maar eens op zoek op de VNF-site of ik iets kan vinden over de stremming op het kanaal. Daar staat dan plotseling plompverloren dat het kanaal tot tenminste 15 mei dicht is, of zoveel langer als nodig. Dus nog minstens 10 dagen. De oorzaak is dat door het hoge water opzij van een nieuwe, in aanbouw zijnde waterinlaat, een gat in de dijk is ontstaan. Bovendien blijkt dat er op allerlei andere plekken problemen en stremmingen zij door het hoge water. De Saone is over crue I heen, de petit Saone is gestremd, alle boeien zijn weg. Het Canal de Bourgogne is voor het grootste deel gestremd, over het Canal de Nivernais hoeven we al helemaal niet te denken bij dit hoge water.  Dat houdt per saldo in dat terugvaren ook geen zin heeft: eerst 100 km tegen een zwaar stromende Saône in en dan het Canal de Bourgogne op, dan lopen we vast in Dijon. De Saône verder terug gaat ook niet, eerst moeten de boeien weer teruggeplaatst worden en rechtdoor kan dus ook niet. Dus genieten we van het zowaar mooie weer en wachten voorlopig maar af. Aan boord is altijd wel het nodige te klussen en daar hebben we nu alle tijd voor.

De Artemis, nu met de zomertent, nog steeds aan de kade in St. Léger

De Artemis, nu met de zomertent, nog steeds aan de kade in St. Léger

We beginnen dan alvast maar met het eraf halen van de wintertent, het deels opnieuw afkitten van de steunen van de zonnepanelen en het schilderen van de nieuwe kitranden. Tenslotte de zomertent erop. Al is het dan nog wel lang geen zomer, het schip wordt er wel vrolijker (en kouder) van.
Tegen de avond alsnog een SMS van Sj. We horen wat er aan de hand is en wensen hen veel sterkte.

Maandag 6 mei 2013
Prachtig zonnig weer. Om 11 uur haalt S. ons op en we rijden naar Couches. Hun huis ziet er prachtig en goed verzorgd uit, met een flinke lap grond er omheen. We drinken koffie op het terras, drinken een lekker glas wijn en lunchen heerlijk met o.a. onze eerste Flammenküchen. Om 15 uur worden we weer naar ons drijvend huis gebracht.

Dinsdag 7 mei 2013
Opnieuw een redelijk warme en zonnige dag. Ik heb nu geen excuus meer en begin aan dit weblog. Veel foto’s hebben we door alle regen overigens nog niet gemaakt. Als Sanne eind van de middag bij de super boodschappen heeft gedaan komt ze de familie weer tegen. Die hebben net hun eerste golfdag gehad bij Montchanin en hebben het leeggelopen pand gezien. Het ziet er naar uit dat dat nog wel een poosje gaat duren, want zo’n pand van bijna 4 km is ook niet zomaar weer gevuld. Tot onze verbazing komt er eind van de middag een (met boomstammen) geladen vrachtschip voorbij. Dat werkt misschien stimulerend op de VNF om haast te maken met de reparatie. Maar wat niet helpt is dat 8 mei in Frankrijk bevrijdingsdag is, 9 mei Hemelvaartsdag en op 10 mei de meeste Fransen dan ook maar niet werken.

Woensdag 8 mei 2013
Grotendeels bewolkt maar geen onaangename temperatuur. Inmiddels blijkt dat de vaart vanaf de eerstvolgende sluis helemaal is stilgelegd. Aan weerszijden van het leeggelopen pand is nu de vaart vanaf 10 sluizen tot aan het betreffende pand niet mogelijk. Niet onbegrijpelijk overigens, men wil natuurlijk zoveel mogelijk water vast houden voor na het herstel.
Op de kade waaraan we liggen is het elke middag en avond een drukte van belang met heel wat mensen die driftig petanque spelen, terwijl ze op het grasveld naast de kade barbecueën en ruime hoeveelheden alcoholische versnaperingen gebruiken. Het is de Fransen eigen om dat bepaald niet in stilte te doen. Maar hinderlijk is het niet en best wel grappig om naar te kijken. Er zijn, voor zover ik dat kan beoordelen een paar hele goeie spelers bij, keer op keer weten ze op een afstand van10-12 meter de bal van een tegenstander nauwkeurig weg te ketsen. Tegen 22 uur begint het weer te regenen.

Sanne is gek op mooie zonsondergangen

Sanne is gek op mooie zonsondergangen

Donderdag 9 mei 2013
Zelfde weer als gisteren, bewolkt maar droog met een redelijke temperatuur, maar zeker niet echt warm. Ik pak vandaag maar een klus aan waar ik eigenlijk al een jaar tegenop zie: het vervangen van de raamrubbers van het raam van de voormalige meidenkooi, nu dinette dus.Het gaat redelijk gunstig en na 3 uur is het piekfijn voor elkaar. Sanne heeft een manier uitgedokterd om de ingedroogde kalk aanslag op de ramen te verwijderen en is daar ook vele uren druk mee.
Daarna gaat ze in de namiddag een eind fietsen en komt na verloop van tijd (en 26 km) terug met pijnlijke knieën. In de namiddag is het nog best lekker op het achterschip, al staat daar helaas nu vol de wind op.
Om 21.00 uur begint het weer te regenen, een half uur later hard, en vertrekken er zo’n 20-tal petanque-spelers die druipnat in hun auto’s stappen. Het regent tot vroeg in de ochtend.

Vrijdag 10 mei 2013
Vandaag de hele dag een frisse wind en zwaar bewolkt, het is net iets te koud om buiten bezig te zijn. Verder weinig te melden.

Vanaf nu zullen we proberen weer wekelijks een bericht aan dit weblog toe te voegen. Voor de komende week zal er hoogstwaarschijnlijk niet veel aan onze positie veranderen, in St Léger sur Dheune dus, op zo’n 25 km van Chalon. Wachtend tot er weer vaart mogelijk is.

REIS 2012

Laatste bericht van de reis van 2012

Dit is een slechts een enkele opmerking over en geen verslag van de laatste weken van oktober 2012. Ik schrijf dit berichtje alleen om, als ik het later nog eens uitgebreider wil vermelden de chronologische volgorde niet verloren gaat.

Want het einde van die reis verliep op z’n zachtst gezegd wat ongelukkig. De avond van 27 oktober, enkele uren voor we zouden vertrekken naar huis ben ik s’avonds, na een heerlijk etentje, bij het op het schip stappen, uitgegleden, overboord gevallen en plat op mijn rug op de steiger terecht gekomen. Behoorlijk veel pijn aan mijn enkel, die dan ook de volgende ochtend in het ziekenhuis van Dole gebroken bleek. Na ampel overleg besloten om de resterende klusjes van het winterklaar maken toch af te maken en dan maar een dag later (dus op 29 oktober) te vertrekken.
Dus heeft Sanne die maandag bij slecht weer, mist en sneeuw, het hele stuk naar huis alleen gereden met mij op de achterbank. De rest van het verhaal (over de periode 7 tot 27oktober) komt mogelijk later nog wel eens.

Foto’s zijn te vergroten door er op te dubbelklikken, via terug of back kom je weer terug bij de tekst.

Woensdag 26 september.

Het regent hard de hele nacht. Het regent daarna nog harder bijna de hele dag. Het is ongelooflijk hoe snel en veel het water op de rivier stijgt en inmiddels met donderend geweld over de stuw komt.

het haventje van Deluz, perfekt om hoog water af te wachten

het haventje van Deluz, perfect om hoog water af te wachten

De sluiswachter gaat er van uit dat het nog wel tot zondag gaat duren voordat het peil weer in de buurt van normale waarden is. De bergtoppen rondom ons zijn door het wolkendek niet te zien. We discussieren overigens nog heel wat uren af hoe het mogelijk is dat die roerkabel maandag gebroken is. De breuk zat ongeveer op het punt van de eerste katrol onder het stuurwiel, in de stand waar de kabel zich bevindt als het roer in de middenstand staat. Het kan haast niet anders dan dat het komt omdat de kabel aan de dikke kant is en in die stand tegen de bevestiging van de katrol schuurt. Elke keer als het roer door de middenstand gaat ontspant de bakboordkabel en spant de stuurboordkabel of omgekeerd. Dat zou betekenen dat de kabel eigenlijk iets te dik is waardoor hij niet strak om de katrol trekt. Het is ook raar dat de vorige kabel (5 mm dik) het 14 jaar heeft uitgehouden en deze kabel (6 mm dik) al na 2 jaar is gesneuveld. Maar het is onmogelijk om deze dikke kabel strakker door de katrollen te trekken, dan trek je de katrollen uit hun bevestiging. De nieuwe kabel is overigens weer 5 mm dik, hetgeen wel betekent dat we nu 2 kabels van verschillende dikte hebben.

Donderdag 27 september.

het torentje van Deluz (in de regen). Er zijn honderden van dit soort torentjes in de Franche-Comté

het torentje van Deluz (in de regen). Er zijn honderden van dit soort torentjes in de Franche-Comté

Opnieuw de hele nacht en ochtend klettert de regen op het dek. Als het in de namiddag even wat opklaart lopen we naar de sluis. De peilschaal laat zien dat het water op de rivier inmiddels bijna een meter gestegen is. De VNF komt langs en meldt dat er inmiddels een vaarverbod is. Overigens niet alleen vanwege het hoge water maar ook vanwege het risico dat allerlei troep in het water voor stukken kan zorgen. We zien inderdaad hele bomen voorbij drijven. Ondertussen is een Engels stel in het haventje aan boord gekomen. Zijn een maand in Engeland geweest voor familiezaken. Willen nu door naar Straatsburg om te overwinteren en dan volgend jaar via de Neckar en de Donau naar de Zwarte zee en dan naar Turkije om daar het schip te laten stralen en schilderen. Zij blijken het afgelopen jaar in de Midi doorgebracht te hebben en zo hebben we plotseling weer heel wat gemeenschappelijke kennissen en een hoop te bepraten.

de stuw bij Deluz, waterstand ongeveer 50 cm boven 'normaal' peil

de stuw bij Deluz, waterstand ongeveer 50 cm boven 'normaal' peil

Vrijdag 28 september.
Het weer klaart op. Sanne gaat met de Engelsen (Michael en Cynthia) in Besancon boodschappen doen want hier in Deluz is alleen brood te krijgen, zij het dat de bakker op vrijdagavond ook pizza’s bakt, die we ons uitstekend laten smaken.

Zaterdag 29 september.
Het water in de rivier is vannacht wel iets gezakt, maar komt nog steeds met donderend geweld over de stuw. De sluiswachter, de VNF komt ons dagelijks informeren, verwacht dat er morgen wel weer gevaren kan/mag worden.

Zondag 30 september.

het water begint nu toch duidelijk te zakken

het water begint nu toch duidelijk te zakken

Het rivierpeil is vannacht met zo’n 40 cm gezakt en we gaan varen, wel enigszins gespannen want er staat nog steeds een stevige stroom van naar schatting 4 á 5 km/uur. Kost niet veel gasolie en je gaat toch hard. We proberen de ‘telecommand’ van de sluizen steeds zo vroeg mogelijk te bedienen om de deuren te openen en vervolgens met enige vaart de sluis in te gaan en niet met de stroom mee weggezet te worden naar de naast de sluis gelegen stuw. Als je op de stuwdam (rotsblokkenwand) terecht komt ben je verloren. Ik moet zeggen dat het toch tamelijk enerverend varen is op deze manier. Binnen de kortste keren zijn we weer in Besancon, plenty plek aan de kade. Overigens, je vaart natuurlijk sneller dan het water stroomt, blijkt tegen donker worden het peil hier alweer 15 cm hoger dan toen we aankwamen.
Vaartijd 2.30 uur, 19 km en 4 sluizen.

Maandag 1 oktober.

maar in Besancon stijgt het peil nog steeds en is zelfs van het hele stuw-werk niets meer te zien

maar in Besancon stijgt het peil nog steeds en is zelfs van het hele stuw-werk niets meer te zien

Sanne verkent noodgedwongen een groot deel van de stad alvorens een supermarkt te vinden. De belangrijkste brug over de Doubs wordt gerestaureerd en is afgesloten, overal is éénrichtingsverkeer ingesteld en aan fietsers is daarbij natuurlijk niet gedacht. Ik verdiep mij ondertussen in het bestuderen van alle gegevens van de diverse nieuwe tanks en pompen en wat dat voor consequenties heeft voor het winterklaar maken van de boot over een paar weken. Over de thermostaat van de boiler hoeven we ons al geen zorgen meer te maken. Een aantal dagen geleden hebben we al vastgesteld dat die gewoon stuk is. De consequentie is dat je de boiler niet meer aan kunt laten staan omdat er dan kokend water uitkomt en dat lijkt ons voor leidingen en de boiler zelf niet erg aan te bevelen. Helaas was ik hier, toen we nog op de werf lagen al bang voor. Maar toen konden ze die thermostaat niet los krijgen en ben ik zo stom geweest om het er maar bij te laten zitten; we wilden weg en varen. Sanne begint met het cleanen en in de was zetten van het schip. Een gigaklus elk jaar vóór de winter, maar ze heeft wel veel eer van haar werk.

Dinsdag 2 oktober.
Na ons telefonisch gemeld te hebben voor de doorvaart van de Tunnel van Tarragnoz, die onder de citadel van Besancon ligt, starten we om 10 uur. De ingang van die tunnel van 5 meter breed ligt heerlijk dwars op de stroom van een buitenbocht van de rivier. Het lukt net niet helemaal en dat levert de eerste beschadiging van het berghout op deze reis op. Jammer, maar het is geloofwaardiger dan zo’n hele reis zonder een enkel schrammetje. Bij het uitkomen van de sluis aan het einde van de tunnel moeten wij meteen 90 graden bakboord uit de volgende sluis in. Het duurt even voor die sluis geactiveerd is, reden voor 2 jachten die voor de tunnelsluis liggen te wachten, ons tot grotere spoed te manen. Maar de Artemis kan alleen door een deur als die open is.

merkwaardige V-vormige stuw, met linksonder nog een stukje van de vlag van het ons plotseling tegemoet komende schip

merkwaardige V-vormige stuw, met linksonder nog een stukje van de vlag van het ons plotseling tegemoet komende schip

Op de rivier stroomt het nog steeds fors. En we hebben vandaag minder geluk. Telkens bij een sluis aangekomen vaart of ligt er net een tegenligger in en hebben we veel moeite om achteruit varend tegen de stroom in vrij te blijven in de vaargeul en niet naar de stuw gesleurd te worden. Al geef ik toe dat mijn hart soms minstens zo veel toeren draaide als de motor. Vooral toen ik dacht een openstaande ‘ecluse de garde’ in te varen en daar plotseling om de daarachter liggende hoek een 32 mtr luxe motor verscheen die super langzaam uit die sluis kwam en zo sterk naar onze kant kwam door de ‘neer’ dat ik even dacht dat hij ons op de stuw zou zetten. Ik heb zelden of eigenlijk nooit zo aan het roer getrokken als op dat moment. En als de stroom met 4 á 5 km achterop komt doet je boegschroef wel erg z’n best maar is het rendement uiterst beperkt. Maar het lukte en alles bleef heel (dacht ik toen nog!).
Op het kanaalstuk worden we heel vriendelijk gegroet door een stel fietsers, maar pas bij de sluis na een aantal km’s herkennen we onze uiterst hulpvaardige buurman uit Deluz (die van de autorit op zoek naar nieuwe roerkabel) en zijn vrouw, die een dagje genieten van fietsen met uitzicht op (een van) de mooiste in Frankrijk varende tjalk.
We passeren de tunnel van Thoraize waar de toegangslichten, evenals de watergordijnen aan begin en einde, vandaag niet werken. De ligplaatsen onder de tunnel zijn bezet en de volgende ligplek naast de stuw ligt vol in de Noordenwind achterop. We varen door naar Osselle, waar in een kleine kanaalverbreding net plaats is voor 3 á 4 jachten. Tot de avond een heerlijk zonnetje in de stuurhut, genietend van een extra drankje na deze toch wel enerverende dag.
Vaartijd 4.05 uur, 13 km, 8 sluizen en 2 tunnels.

het tunneltje van Thoraize, met nu niet werkend watergordijn en kunstzinnige verlichting

het tunneltje van Thoraize, met nu niet werkend watergordijn en kunstzinnige verlichting

Woensdag 3 oktober.
Na gisteren maken we er een rustig dagje van. Om 10 uur aangevaren en al om 12 uur weer gestopt in Ranchot. Prachtige kade, water en stroom en toiletten. Dachten we. Maar …. slechts tot 1 oktober. Alles is al afgesloten. Maar een uitstekend restaurant op 50 mtr van de kade blijkt die avond een meer dan geweldige entrecote te serveren.
Vaartijd 2 uur, 12 km en 4 sluizen.

Donderdag 4 oktober.
Tot onze eigen verrassing zijn we al net even vóór 9 uur weer onderweg. Somber maar droog weer, wel steekt er in de loop van de dag een stijve NW bries op. Er is tamelijk veel vaart met huurboten vnl bemand met Zwitsers, waar het nu herfstvakantie is. In Dole weer even hevig gemanoeuvreerd, vóórstrooms en net vóór de stuw wachtend op een tot jacht omgebouwde spits met een Engelse bemanning, die hun praam eerst nauwelijks de sluis uit konden krijgen en vervolgens al helemaal de bocht niet om konden krijgen. En wij maar proberen om niet op de keien terecht te komen. In Dole is voor ons geen fatsoenlijke aanlegmogelijkheid, daarom varen we 4 km door tot Choisey, waar we op de heenweg een prima steiger gespot hebben. Morgen willen we dan op de fiets terug om Dole te verkennen. Om half vijf gaat Sanne in het dorp op zoek naar een bakker. De winkels blijken helemaal aan de andere kant van het dorp.
Ik laat Sanne nu even zelf aan het woord:
“Omdat de bakker nog een eind verder weg is toch maar terug gegaan (ongeveer 17.50 uur) en dan gaat het niet goed: struikelen op het parkeerterrein van de gigantische Cora supermarkt, een aardige mevrouw die ploseling over mij heen gebogen staat en dan dringt het tot me door dat ik op de grond lig. Deze Engels sprekende dame zei dat ze een ambulance heeft gebeld en verzekert mij dat ze Jack op de boot zal waarschuwen. Ik merk dat ik in de ambulance wordt gelegd en dan ben ik ineens in het ziekenhuis waar Jack ook is”.
Mijn kant van het verhaal:
Net  als ik om 18.15 uur mijzelf op een stevige pastis wil tracteren, verschijnt er een man op de steiger die meldt dat ik niet moet schrikken, maar dat mijn vrouw ongelukkig gevallen is en inmiddels per ambulance naar het ziekenhuis in Dole is gebracht. Je schrikt je natuurlijk toch te pletter. De man heeft kennelijk iets te maken met de winkel waar het gebeurd is. Hij biedt aan om mij nu meteen naar het ziekenhuis te brengen. Boot op slot, zijn auto staat een paar honderd meter verder en door de drukke avondspits naar het ziekenhuis. Ik kom daar tegen half acht aan en een juffrouw van de receptie brengt me direct naar een kamer waar Sanne ligt. Daar is een bijzonder aardige vrouwelijke arts net zo ongeveer klaar met het onderzoek. Ter afronding daarvan wil ze een schedel/hersen scan laten maken om zeker te zijn dat ergeen fracturen en/of bloedingen zijn. Ik mag van Sanne niet nader beschrijven hoe ze er uit zag, maar fraai is echt heel anders. Ze is gewoon plat op haar gezicht op het asfalt gevallen en enige tijd buiten bewustzijn geweest. Kennelijk is in de ambulance ook nog sprake van bewustzijnsverlies geweest. Uiteindelijk blijken er geen al te ernstige verwondingen te zijn, levert de scan geen ernstige afwijkingen op en mag ze weer mee naar de boot. Met een taxi terug (de afzetter) en omstreeks half tien zijn we weer aan boord. Die avond op tijd naar bed na natuurlijk het gebeurde nog uitgebreid doorgepraat te hebben. Ik moet eerlijk bekennen dat het mij niet gelukt is om haar conform de opdracht van de arts elke 2 uur te wekken en te controleren of alles goed ging. Pas 5 uur later de eerste controle. Maar met ijzeren Marie ging alles prima.
Vaartijd 4.25 uur, 25 km en 9 sluizen.

stuw bij Orcelle, het blijft imposant geweld

stuw bij Orcelle, het blijft imposant geweld

Vrijdag 5 oktober.
Allebei toch wel redelijk geslapen. Mooi weer. Ik naar bakker en apotheek in het dorp, die er dus niet zijn. Uiteindelijk naar Dole en terug gelopen om de spullen te krijgen. Pijnstillers hebben we natuurlijk wel aan boord, maar vanwege de wonden in de mond moest er ook een ontsmettend spoelmiddel zijn en die aan boord hebben allemaal een te hoog alcoholpercentage.
Toch nog maar een stukje verder gevaren. Sanne kan haar rechteroog net lang genoeg open krijgen om in de sluis de lijn op de bolder te krijgen. We meren af aan een kleine kade in Abergemont-la-Ronce. Sanne gaat natuurlijk eerst in het dorp weer op zoek naar een bakker. Ik denk terug aan gisteren. Als ze na een half uur terugkomt gaat ze gelukkig een uurtje liggen, waarna hoofdpijn en vooral de pijn rondom het rechter oog wegtrekt. Ze kan dan haar rechteroog ook weer een beetje open krijgen. Verder is het nog geen gezicht.
Vaartijd 2.05 uur, 9 km en 3 sluizen.

Zaterdag 6 oktober.

grappig: kanaal daarnaast rivier en daarnaast stuw

grappig: kanaal daarnaast rivier en daarnaast stuw

Goed geslapen en pas laat op. Lekker zonnetje en idem temperatuur. We willen vandaag de laatste drie sluizen van het Rhone-Rijn kanaal doen en dan de Saone op en in St. Jean de Losne aan de kade afmeren en proberen stroom te krijgen. De zonnepanelen houden bij de laagstaande zon in dit seizoen het verbruik niet helemaal bij en we maken te weinig vaaruren om het verschil goed te maken.
Maar het lot beslist anders. Bij het uitvaren van de eerste sluis opnieuw een klap …… en jawel …. de andere roerkabel heeft het begeven. We drijven naar de kant, gelukkig is het daar diep genoeg en nog meer geluk: geen rotskant. Met een bloedgang wordt uit het vooronder het noodroer te voorschijn getoverd, 49 jaar geleden voor het laatst gebruikt! Wetende dat een paar honderd meter verder een haventje is sukkelen we op het noodroer verder. Op zich is daar niks mis mee, maar je staat net iets te ver van de bediening van gashandel, boegschroef etc. af, om op je gemakje verder te varen. In het haventje is in eerste instantie natuurlijk nergens plek, maar roepend dat we “en panne” zijn, maken we tenslotte een voorbeeldige landing langszij een Engelse narrow boat. Aangezien dat ding daar al ingepakt voor de winter ligt en dus de gangboorden van 5 cm breed met zeilen afgedekt, mag het een wonder heten dat niemand van de toegesnelde (Engelse en Zwitserse) havengasten te water is geraakt bij zijn/haar pogingen ons een handje te helpen. Fransen kijken op zo’n moment meestal met veel belangstelling toe.
Na de vorige kabelbreuk toen ik door onze buurman/gendarme door Besancon ben rondgereden konden we geen stuk kabel van zoveel meter krijgen, alleen een rol van 25 meter. Dus aan meters kabel geen gebrek, het vervangen van de oude en aanbrengen van de nieuwe kabel begint haast routine te worden. Maar het blijft een aantal uren doorwerken in vaak uiterst onhandige houdingen. En natuurlijk weer de vraag van het hoe en waarom; ook deze kabel is gesneuveld daar waar hij in de middenstand van het roer door de eerste katrol is gevoerd. Het kan haast niet anders of, hoe paradoxaal ook, de dikte van de kabel en mede daardoor het niet strak om de katrol lopen, maar schuren langs de katrolbevestiging, de oorzaak is geweest. Overigens blijft ook de eeuwige vraag: hoe strak stel je die kabels, iemand die daar iets zinnigs over kan zeggen is zeer welkom.
Vaartijd  1.30 uur, 6 km en 1 sluis.

Zondag 7 oktober.
Het lijkt wel of iedere keer na het bij redelijk weer vervangen van een roerkabel een nacht met stortregens volgt. Ook vanochtend klettert het nog aardig uit de hemel en we besluiten om een dagje te blijven liggen en wat bij te komen van alle emoties. Met Sanne gaat het goed, ze ziet er wel wat excentriek uit met al die blauwe, paarse en gele vlekken in haar gezicht en dat ene half geloken oog omgeven door wat schaafplekken, maar weet daar met een donkere bril goed de aandacht op te vestigen.

N.B. Van Sanne zijn op dit moment prachtige kleurenfoto’s te maken en gemaakt, maar die houden we maar even voor onszelf.

Morgen gaan we in St. Jean de Losne boodschappen doen en olie bunkeren. Daarna varen we door naar Auxonne en gaan in de haven daar nog de nodige onderhoudsklussen doen en het schip winterklaar maken. Het zal vooral het (herfst)weer zijn dat bepaald hoe lang we daarover doen.
So you know where we are.

Zondag 16 september.

futuristisch sluishuis aan de ingang van het Rhone-Rijn kanaal

futuristisch sluishuis aan de ingang van het Rhone-Rijn kanaal

We hadden gistermiddag een ernstige aanval van luiheid. Dus zijn we blijven liggen op ons mooie plekje aan de kopsteiger, mét uitzicht en zónder hinder van wat ook. En zelfs de zon liet het niet afweten.
Vanochtend die luiheid van ons af proberen te zetten en zo vertrekken wij ná de lunch richting Rhone-Rijnkanaal. Op de Saone veel (huur)jachten, de schutting bij Auxonne verloopt vlot en wij kunnen een uurtje later de sluis bij St Symphorien, die toegang geeft tot het R.R.kanaal, invaren. De sluiswachter komt opdagen en wij worden in een mum van tijd (je wordt flink nat van het opspattend water) 3 meter hoger getild. Dan is het tijd voor een kort gesprekje, (info over de werking van een ingenieus apparaat waarmee je de sluizen op dit traject bedient) wat meer dan een half uur duurt en als het aan de sluismeester had gelegen, nog wel eens 2 keer zo lang had mogen zijn. Gelukkig hadden wij geen voorligger waar de sluiswachter ook zo lang mee aan de praat was! Op zijn advies meren wij net voor de volgende sluis af, ongeveer 500 meter verderop, aan een ietwat merkwaardig bevestigde loopplank naar de wal en een paal een eind het water in. Wij kunnen in elk geval de wal op en liggen stevig vast, met een hoop extra beveiliging vanwege de zuiging van voorbijvarende schepen in dit smalle stuk. Wij verkennen de aanleg- en eventuele overwinteringsmogelijkheden hier (St. Symphorien is een gekende winterhaven voor wat grotere schepen) en besluiten super snel en unaniem dat dit geen optie voor ons zal zijn. Wat een zooitje.
Vaartijd 2,35 uur, 15 km. en 2 sluizen.

Maandag 17 september.

een klein deel van het gigantische fabrieks complex van Solvay; stoppen in dit kanaalpand is absoluut verboden

een klein deel van het gigantische fabrieks complex van Solvay; stoppen in dit kanaalpand is absoluut verboden

Om 9.00 uur liggen wij in de sluis, het water spuit de sluis in maar de hoeveelheid water valt mee en wij stijgen dus heel rustig. Het kanaal is de eerste paar km. wel aardig, daarna wordt het een saai stuk met enkel chemische industrie waar het ook een aantal kilometers verboden is te stoppen/af te meren. Het varen zelf is vermoeiend vinden wij: een kanaal met een smalle vaargeul, weinig diepte, grote rotsblokken/ veel stenen aan de kanten. Je hoopt geen tegenliggers te krijgen (wat natuurlijk wel gebeurt). Verderop komen we nu ook regelmatig op de rivier de Doubs en de omgeving wordt een stuk aardiger. In Choisey zien we een mooie steiger waar wij zouden kunnen liggen maar in de hoop om in Dole een plek te hebben varen wij verder. In Dole kunnen wij  echter de jachthaven niet in, de vingersteigers zij veel te kort. Aan de overkant aan een kade waar nog twee grotere schepen liggen, geprobeerd aan te leggen maar de diepte is onvoldoende. Helaas, we zullen op de terugweg dus toch in Choisey moeten stoppen en dan per fiets naar Dole. De omgeving wordt steeds mooier. Een uurtje verderop gevaren ontdekken we een mooi steigertje tegenover een stuw in Rochefort. Er ligt al een schip en wij kunnen er nog precies bij. Een prachtige plek, mooie oever tegen een bergwand, een schitterend omgeving . Een slechtvalk heeft zijn nest boven op de berg.
Vaartijd 5.30 uur, 26 km. en 10 sluizen.

Dinsdag 18 september.

smalle sluisjes, vaak net in een bocht

smalle sluisjes, vaak net in een bocht

Weer en omgeving verleiden ons een dag te blijven liggen. Lezen, wandelen. Overdag passeren slechts een paar jachten, tot onze verrassing ook een Duitse (geladen) spits. Wij liggen alleen aan de steiger tot tegen de avond de Pantha Rhei (ook uit Auxonne) ons gezelschap komt houden. In de avond slaat het weer volledig om.

Woensdag 19 september.
Na de regen gisterenavond en vannacht laat de zon zich nu weer zien maar is het veel minder warm. Vandaag varen wij afwisselend over de Doubs zelf en over stukjes kanaal, waarin meestal de sluizen liggen. De rivier bevaren betekent extra oplettend zijn en heel goed de vaargeul zoals op de kaart aangegeven volgen. Daarbuiten zijn er allerlei ondieptes met meestal een rotsbodem. Daarop terecht komen zou wel erg zonde zijn van de mooie (en dure) coating die dit voorjaar op het onderwaterschip is aangebracht. De vaargeul is klaarblijkelijk op veel plaatsen niet meer dan een paar meter breed terwijl de rivier vaak tientallen tot soms ruim over de honderd meter breed is. Er ligt nauwelijks betonning, maar op de wal staan voortdurend borden die de te houden afstand tot de oever aangeven. Dus moet je nu eens 10, dan weer 15 of 20 meter uit de kant blijven en daarbij nauwkeurig de oeverlijn volgen. Rechte stukken kent deze rivier niet en door de weelderige begroeing is niet altijd even duidelijk waar de oever exact zit. De kanaalstukken lopen nog al eens door dorpjes en de breedte is daar dan vaak over enige afstand precies op de maat van een spits gemaakt (5.5 mtr), liefst nog met een bocht erin en metershoge kademuren. Ietwat lastig in geval je een tegenligger krijgt. De sluizen hebben een gemiddeld verval van 3 meter maar daarboven komt nog een heel stuk kademuur van ongeveer 2 meter, dus de lijnen vastleggen met behulp van de pikhaak is echt een kwestie van reiken en rekken (maar het lukt Sanne altijd).

dit is net boven Dole, maar we wanen ons even op het canal du Midi

dit is net boven Dole, maar we wanen ons even op het canal du Midi

De op de kaart aangegeven havens of afmeerplaatsen zijn meestal berekend op schepen van 10 á 12 meter en een diepgang van 80 cm, dus voor ons ongeschikt. Gelukkig hebben wij van een Zwitser die bekend is op dit stuk water, een aantal aanwijzingen gekregen waar wij nu dankbaar gebruik van maken. En zo kunnen wij afmeren aan een scheidingskade tussen een gekanaliseerde stuk en de rivier precies naast een grote stuw, een prachtige plek, verder alleen te bereiken te voet over een overgroeid pad en 8 km. van een dorp. Aan beide zijden een bergrug. En vandaag hebben wij al zoveel mooie natuur gezien. Wij kunnen alleen niet bellen of mailen, er is geen ontvangst mogelijk.
Vaartijd 5.30 uur, 31 km en 11 sluizen.

Donderdag 20 september.

de ingang van een stukje kanaal is soms net een zoekplaatje

de ingang van een stukje kanaal is soms net een zoekplaatje

De temperatuur is vannacht tot 3 graden gedaald, voor Jack een reden om de kachel eens flink op te stoken bij het opstaan, voor Sanne om zich in bed om te draaien en te wachten op “warmere tijden”. Jack heeft het daarna druk met het opnemen van al het condenswater dat van met name de oude maar helaas ook van de nieuwe dubbel glas ramen druipt. Dan na het ontbijt kalmpjes verder. De tunnel van Thoraise is ludiek en kunstig: Vóór zowel de in- als de uitgang ervan stroomt een soort watergordijn dat ophoudt te vallen zodra je er vlakbij bent (hetgeen kennelijk wel eens mis gaat).
Bij Besancon liggen wij bijna een uur te wachten voor de tunnel met bijbehorende sluis vanwege de middagpauze van de sluiswachter/tunnelbewaker. Evenals bij een eerdere dubbele sluis is hier ook bemensing, maar natuurlijk niet tijdens het ‘arret du midi’. En dan varen wij naar de Port Fluvial, volgens de infofolder volgend jaar klaar (gerenoveerd) en voor schepen boven de 14 meter, maar wij kunnen er al prima aan de prachtige pontons aanleggen, er is zelfs water en stroom en er liggen al een paar jachten.

kanaal en rivier met daartussen een muurtje dat bij hoog water dus niet meer te zien is

kanaal en rivier met daartussen een muurtje dat bij hoog water dus niet meer te zien is

Op de kade ook volop activiteit: een groot modern gebouw wordt er neergezet, het Centre des Arts, met o.a. een nieuwe muziekschool. Bij het Office du Tourisme de nodige info gehaald en nog een stuk op de fiets.Het valt ons op dat het hier in de avond en nacht heel rustig is, ondanks dat je midden in de stad ligt.
Vaartijd 5.55 uur waarvan 1 uur wachten voor de sluis, 18 km, 7 sluizen en 2 tunnels.
Vrijdag 21 september.

Veel minder koud tijdens de nacht dan gisteren, het wordt zelfs aangenaam als de zon rond half elf boven de bergkam verschijnt. Wij blijven vandaag hier.

één van de zeer vele stuwen in de Doubs

één van de zeer vele stuwen in de Doubs

Jack verzorgt de machinekamer en in de middag gaan we de stad verkennen. Om half zes net op tijd terug om de droge was binnen te halen voordat een stortbui losbarst. En het blijft gieten. Ons plan om morgen naar Deluz te gaan wordt onzeker.

Zaterdag 22 september.
Het heeft de hele nacht hard geregend en dat doet het nog steeds, dus blijven wij liggen. In de middag wordt het wat droger en heeft Jack veel werk om al het vuil dat vannacht met de regen op het schip terecht is gekomen er af te schrobben. En opnieuw een mooie verkenningstocht door de stad.
Zondag 23 september.

de uitgang van de tunnel van Thoraise

de uitgang van de tunnel van Thoraise

Volop zon, het water is vannacht zeker 10 cm.gestegen en het stroomt oerend hard. Terwijl Jack de wastafelkraan lekvrij probeert te maken ga ik een kijkje nemen op de overdekte markt en koop daar nog wat speciale kaasjes. Het vinden van een bakker die open is op zondag wordt wat moeilijker en uiteindelijk is er een salon du thé waar ik een bagette bemachtig. Heel on-frans dus. Rond de middag wagen wij ons weer tegenstrooms de rivier op en houden ons op uitdrukkelijk advies aan de geadviseerde afstand van de oever.
Wij stoppen in Deluz en precies terwijl Jack de laatste draai aan het stuurwiel geeft om een box in te varen knapt de roerkabel. Wat zijn we blij niet net voor een stuw midden op de rivier te zijn of een sluis stroomopwaarts of, nog erger, stroomafwaarts in te moeten!! In de haven geen mens te zien behalve een booteigenaar die op zijn schip  bezig is en ons vertelt dat er vanavond een “mecanicien” komt voor het havengeld.

Besancon, dat wordt cultuur snuiven !!

Besancon, dat wordt cultuur snuiven !!

Wij zien echter niemand verschijnen en komen tevens tot de ontdekking dat wij ook het haventerrein niet af kunnen. De boel hier is hier duidelijk goed afgesloten.
Vaartijd 3.25 uur, 19 km. en 4 sluizen.

Maandag 24 september.
Voorafgegaan door onweer gaat het in de na-nacht flink regenen en dat blijft zo tot tegen de middag. De ook gisteren aanwezige booteigenaar (in de buurt woonachtig), biedt aan om met Jack op zoek te gaan naar een nieuwe roerkabel en  zijn na bijna 2 uur, ruim 50 km en bezoek aan 5 verschillende ijzerhandels weer terug, mét kabel. De goede man, (overigens een gepensioneerde gendarme die de hele streek kende als zijn broekzak) wil van geen bedankje weten en komt zelfs ’s middags nog een speciale betonschaar brengen om de kabel op lengte af te kunnen knippen. Het is in de middag gelukkig droog en zo kunnen wij doorwerken om de zaak gerepareerd te krijgen. Om 6 uur zit de nieuwe kabel vast, morgen bijstellen en als wij geluk hebben functioneert alles weer. Aangezien de komende 2 dagen slecht weer voorzien is blijven wij tenminste tot donderdag hier liggen: beschut, water, electriciteit, weinig tot geen (water)verkeer, en een mooie omgeving. In het dorp (600 inwoners) een kleine epicerie en vers brood. En vanavond komt de “mecanicien” voor de penningen en krijgen wij uitleg hoe we het haventerrein op/af kunnen. Een stille dag, alleen 1 jacht dat uit de haven vertrekt.

Dinsdag 25 september.

de muziekschool /theater in aanbouw naast de nieuwe jachthaven

de muziekschool /theater in aanbouw naast de nieuwe jachthaven

De lucht ziet er niet goed uit, de temperatuur is duidelijk gedaald en het is nauwelijks een vraag hoe lang het nog droog blijft. Wij besluiten dus om nu dan toch maar het zomertentje te vervangen door de wintertent na eerst nog het achterste stuk van het stuurhuisdek in de was te zetten. Het geluk is deze keer met ons (alweer) want, de tent nét verwisseld en nog vóór wij de ritsen helemaal dicht hebben, begint het te hozen en, met regelmatig ook onweer, houdt dit aan tot in de avond. Ondertussen verder gewerkt aan het stellen van de roerkabels wat een hele klus blijkt. Het is hier vandaag relatief druk: 4 schepen die langs komen c.q. hier afmeren. Het vaarseizoen  voor huurboten lijkt zo ongeveer voorbij. Op de rivier staat een flinke stroming na alle regen van de afgelopen dagen. En er wordt nog veel meer verwacht. Morgen en donderdag wordt voor beide dagen 20 tot 40 mm neerslag voorspeld. De keersluis die dit stukje kanaal met de haven beschermt tegen hoogwater is zojuist gesloten. We zullen waarschijnlijk pas tegen het weekend weer verder (= terug richting Auxonne) kunnen. Al met al niet het schitterende herfstweer waarop we hoopten. Maar binnenboord is het droog en warm en buiten is er een bakker vlak in de buurt.

Tot slot een videopname: dus als het nu mis gaat is dat even jammer.

EVEN EEN KORT BERICHT TUSSENDOOR

Vrijdag 14 september.

onze gastschrijver in actie

onze gastschrijver in actie

Uit pure en ongekende bescheidenheid was onze gastschrijver van de afgelopen dagen vergeten een actiefoto van zichzelf in het verslag op te nemen. Helaas was zijn verblijf van korte duur en trof hij het niet erg met het weer. Nadat we gisteravond nog even gepuzzeld hebben of het mogelijk was om een mini zonnepaneeltje in de auto op de accu aan te sluiten en tot de conclusie moesten komen dat dat niet mogelijk is, hebben we maar besloten dat de accu het maar moet redden de komend vijf weken. En anders zal er bij de haven toch altijd wel iemand zijn met wiens hulp we de auto kunnen laten starten. Want in het verslag van de vorige week is mogelijk niet helemaal duidelijk vermeld dat Jochem de auto (vijf weken stilgestaan) afgelopen zondagnamiddag met geen mogelijkheid gestart kreeg en hij na het nodige heen en weer getelefoneer de hulp van de Bovag pechhulp moest inroepen, die het klusje in no time heeft geklaard.

Bij het opstaan vanochtend blijkt het koud en er hangt een dichte mist. Zelfs het dubbel glas en de kozijnen van de nieuwe ramen zijn aan de binnenkant kletsnat. In de loop van de ochtend klaart het op en krijgen we schitterend weer. We brengen zoonlief met de auto naar Dijon, drinken nog even wat op een terrasje en nemen op het station afscheid. Zes uur later krijgen we een sms-je dat hij weer veilig thuis is.
Terug op de boot rommelen we wat aan en genieten van het zonnetje.

Zaterdag 15 september.

onze winterplek, naast de Bessie

onze winterplek, naast de Bessie

We bereiden het laatste stuk van de vakantie voor. Het plan is om het Rhône-Rijn kanaal op te gaan. Dat is afwisselend kanaal en rivier: de Doubs. We zijn van plan om hooguit tot het hoogste punt te gaan en dan weer dezelfde weg terug. De belangrijkste plaatsen op dit stuk zijn Dole, Besancon en Montbéliard. Uiteindelijk kom je via dit kanaal bij Kembs op de Rijn uit, maar dat is voor een volgende keer. Over een week of vier willen/moeten we weer terug zijn in Auxonne en moet het schip winterklaar gemaakt worden, een stevige klus die altijd wel wat dagen vergt. De exacte planning laten we afhangen van het weer. Maar nu weten jullie waar we de komende weken rondhangen.

Maandag 10 september 2012

De wekker gaat om 07:00 uur weer veel te vroeg. Terwijl ik naar de douche loop schiet de gedachte door me heen dat het eigenlijk best donker is. De zomer is duidelijk voorbij in Nederland: tijd om naar zonniger oorden te vertrekken. 3 kwartier later sta ik fris gedoucht en met volle maag buiten om te starten. Gelukkig gaat dat na de startproblemen van gisteren nu probleemloos. Ik kan meteen aansluiten op de file voor de van Brienenoord: defecte signalering.
Hoewel het redelijk druk is rijdt het na de brug wel gewoon door. Kort oponthoud rond Antwerpen en bij Mechelen, lange stukken langzaam rijden tussen Namen en Luxemburg, beetje druk tussen Thionvile en Metz, verlaten wegen voorbij Toul en rond 15:30 uur bij Auxonne de snelweg af. Om 15:45 uur zet ik de auto stil bij de haven van Auxonne en zie ik pa achterop de Artemis staan. Uitladen en aan boord gaan. Pa en ma zien er goed uit, niet de extreem diepe “we hebben 3 maanden tussen de olijven en druiven gezeten”-look, maar een goede buitenkleur. Mijn Hollandse, “ik kom nooit buiten”-kleur valt uit de toon en ik kan me meteen van allerlei kledij ontdoen want het is heet. (Voor mijn gevoel dan.) In Frankrijk is het nog wel zomer.
De rest van de middag de avonturen aangehoord en de laatste verbeteringen aan de boot bewonderd. ’s Avond de stad in om te gaan eten, lekker op een terrasje gezeten met Franse kost. Een goed begin van de mini-vakantie na de valse start gisteren.

Dinsdag 11 september 2012

’s Ochtends gewekt door het vertrouwde geluid van de fluitketel op het fornuis, in combinatie met een aantal nieuwe geluiden. Pomp dit, schakelaar dat, afvoer zus, aansluiting zo. Het zal even wennen worden voor ik daar weer doorheen slaap.
Heerlijk ontbeten met de grootste pain au chocolat ooit, stokbrood en paté. Vervolgens uit de box naar de steiger aan de hellingbaan waar de auto onderaan staat om uit te laden. Na alle werkzaamheden van de winter is de boot uit balans en er moet 100 KG lood-broodjes ballast uit het vooronder gehaald worden. Daarna water tanken, en losgooien. De opgegooide munt heeft beslist dat we naar boven gaan varen en we gaan vandaag naar Mantouche.
De vaart is niet echt gelukkig. Er zit kennelijk een ander opvaarder voor ons en bij elke slus moeten we na het aanmelden eerst wachten tot de sluis helemaal leeg is gelopen. Maar het is natuurlijk maar een klein stukje dus iets na 5-en meren we aan in Mantouche op het uiterste punje van de kade waar het nog diep genoeg is. We liggen voor een Belg en daarachter ligt weer een grote (16 meter of zo) huurboot. In de paar jaar dat ik hier niet mee ben geweest zijn huurboten een stuk verder ontwikkeld en zijn ze duidelijk meer op megastallen gaan lijken.
De vliegenvanger van de ArtemisOmdat het weer toch dudelijk minder is dan gisteren binnen gegeten. De nieuwe dinette bevalt goed.Na de afwas nog een rondje gemaakt door het dorp. Zoals gebruikelijk in Franse dorpen is het uitgestorven na 21:00 uur en zie je niet alleen niemand meer op straat, maar zelfs geen verlichting in de huizen. Alleen aan een toegangsweg staat nog een villa in een mooi verlichte tuin. Als we terugkomen brandt alleen op 3 schepen nog licht en zien we dat “de vliegenvanger van de Artemis” op zijn post in slaap is gevallen.

Als even later op de schepen ook het licht uitgaat is het heerlijk donker en doodstil.

Vaartijd 5.20 uur, 43km en 3 sluizen.

Woensdag 12 september.

Om 07:30 uur gewekt omdat de huurboot de motor startte om iets op te laden of te verwarmen. In de nieuwste modellen gaat dat kennelijk net zoals op de Artemis allemaal via de (restwarmte van) de motor, alleen zonder de planning dat je ook kan douchen terwijl je al onderweg bent.
Na ontbijt met vers brood varen we verder richting Gray. Dat is een klein stukje zonder sluizen, eigenlijk nauwelijks genoeg om onderweg te kunnen douchen. Bij aankomst zijn alle beste plekjes bezet. Er is alleen nog plek aan de twee uiteinden van de kade, ver van de electriciteits aansluitingen. Als we net liggen komt er weer plek in het midden omdat de Chocolat vertrekt. Dat heeft echter nogal wat voeten in aarde omdat het ter plekke maar zo’n 70 cm diep blijkt te zijn en ze redelijk vast liggen. Te ondiep voor ons dus. Gelukkig heeft de achterbuurman nog wat stroom over zodat we de electronica kunnen laden met een sinusoide in plaats van een blok.
Terwijl pa en ma in de supermarkt op zoek gaan naar lekkere wijn nestel ik mij in de kuip met “Guns, Germs and Steel: A short history of everybody for the last 13,000 years.” waar ik 2 jaar geleden in was begonnen: tijd om het uit te lezen. Ondertussen tweemaal weer naar binnen, eenmaal voor een extra t-shirt en eenmaal voor een lange broek. Is de zomer hier dan ook voorbij?
Na de lunch een korte ronde door de stad. Terwijl we boven door het oude kasteel lopen begint het te regenen. Gelukkig waren de muren zo dik dat we makkelijk in de poort konden schuilen, en we konden de opklaringen al over de Saone aan zien komen. Verder nog even door de stad gelopen en naar de overkant van de Saone om wat foto’s te nemen. <foto>
Als we op de terugweg de brug over de sluis oversteken schutten er net 2 jachten op. Veel geluk hebben ze niet, niet alleen begint het weer langzaam te miezeren, de sluisdeur wil ook nog eens niet dicht. <foto>
Vaartijd 0.55 uur en 7 km.

De deur wil niet meer dicht

We wachten de show niet af en gaan lekker terug, maar we konden vanaf het schip zien dat het oplossen minstens een uur heeft geduurd.
’s Avonds heerlijk eend gegeten en vroeg naar bed gegaan. We hebben het niet eens over de verkiziengen gehad.
Vaartijd 0.55 uur en 7 km.

Donderdag 13 september

Gewekt met weer een nieuw geluid: de nieuwe verwarming. Kennelijk bereikt pa bij 14 graden een grens en gaat de verwarming aan. Hij is in elk geval een heel stuk stiller dan de vorige verwarming. Met af en aan regen starten we de terugreis naar Auxonne.
Na de eerste sluis neem ik het roer over en vaar de 15 km naar de volgende sluis. Deze staat gelukkig voor ons klaar als we aankomen en we kunnen meteen naar binnen. Als we uitvaren bedenk ik me dat dit voor het eerst in meer dan 3 jaar is dat ik een sluis heb gevaren. Maar kennelijk verleer je dat niet zo snel.
Onderweg klaart het geleidelijk aan op en als we in Auxonne aanleggen schijnt de zon weer. In onze afwezigheid is de haven verbouwd en is er een steiger van de ene oever naar de andere gegaan. Interessant om te zien hoe een steiger als een bouwpakket in elkaar te zetten valt. Je hebt alleen iets meer nodig dan een imbussleutel.
Ondertussen slagen we er niet in om de accu van de auto te laten laden van een zonnepaneel. Aansluiten op de sigarettenaansteker werkt niet omdat die alleen een gesloten circuit maakt als de sleutel in het contact zit en aansluiten op de accu gaat niet omdat we een kabel niet vanuit de cabine naar de motorruimte kunnen doorvoeren. Pa en ma moeten maar hopen dat de accu nog voldoende lading heeft als de auto hier 4 weken heeft stilgestaan.
Terug aan boord verbazen we ons over de voorlopige uitslag van de verkiezingen. Wie had dit een maand geleden durven voorspellen? Misschien blijft er nog wel een bestuurbaar land over ook.
Na het avondeten de laatste taak van deze week: het gastschrijverschap. Als gast ligt het verslag van de reis van deze week in mijn handen en dus zet ik mij achter de computer voor dit verhaal. Morgenmiddag in Dijon de TGV terug naar Nederland en dan zit het er weer op.
Vaartijd 5.30, 50 km. en 3 sluizen.

Vrijdag 31 augustus.

mijn grote broer

mijn grote broer

De zomer neemt op (on)waardige wijze afscheid. Het is vandaag 16 graden met een stijve noordenwind, kracht 4. Gevoelstemperatuur: 12 graden (mijn gevoel!). Wij varen met de wind in de rug, is ook niet lekker, maar als je ziet hoe ingepakt huurbootbemanningen tegen de wind varen dan lijken ze wel op weg naar de noordpool. In de loop van de middag maken forse regenbuien het er niet beter op. We wijzigen ons plan drastisch en varen het Canal du Centre op. Geen zin om vannacht in de kou in een drukke haven in het lawaai te liggen. Vlak achter de eerste sluis op het kanaal ligt een leuke kade bij een pittoresk dorpje. We zijn overigens niet de enigen die dit bedacht hebben, maar aan het einde van de kade is nog net één plekje vrij. Keurig met de kop op de wind, wat het meteen al een stuk aangenamer maakt.
Vaartijd 5.30 uur, 50 km en 2 sluizen.

Zaterdag 1 september.

de nieuwe haven van Macon

de nieuwe haven van Macon

Het begin van de herfst. Het weer is als gisteren, maar zoals wij liggen hebben we er weinig last van. Al gaat voor het eerst de kachel weer even aan voor het ontbijt. Sanne doet boodschappen ergens bij een supermarkt op fiets afstand, Jack brengt de middag door in de machinekamer. Het dieselolie peilglas is voor de zoveelste keer verstopt en wordt weer schoongemaakt. Het klinkt zo simpel maar kost me wel bijna 3 uur. Helaas giet ik iets te veel olie in de keerkoppeling en dat levert opnieuw een hoop geetter op, om het teveel er weer uit te krijgen. Motorolie ietsje bijgevuld, de vetpot weer gevuld en zo blijf je van de straat.

Zondag 2 september.

het blijft opletten, maar die witte vissers helpen wel

het blijft opletten, maar die witte vissers helpen wel

We varen in alle rust zuidwaarts en zien hier weer knotsen van hotelboten die varen tussen Chalon en Marseille. Meren af boven de brug in Tournus. Sanne gaat nog even naar de rommelmarkt, maar daar valt niet veel te halen. Het weer is nog steeds erg fris door de koude noordenwind maar tegen de avond wordt het aangenamer en zitten wij uit de wind nog geruime tijd buiten.
Vaartijd 4.50 uur, 40 km. en 2 sluizen.

Maandag 3 september.
De wind wakkert aan tot windkracht 7 nog steeds uit het noorden. Wind en stroom in dezelfde richting dus het water is niet erg knobbelig. Maar stilzittend aan het roer zijn een trui, bodywarmer en muts best aangenaam. Na 3 uur varen met stroom mee waarbij wij 1 jacht en 1 vrachtschip tegenkomen zijn we in Macon. Wat een ongelooflijk mooie haven is men daar aan het aanleggen, is trouwens voor drie kwart klaar. Lijkt mij een prachtige haven om te overwinteren, maar dan zul je zomers wel behoorlijk moeten bijklussen om het havengeld te kunnen betalen. Ons idee dat dit eventueel een alternatief voor Auxonne zou kunnen zijn is waar maar dus financieel niet haalbaar.

Het liggeld voor één nacht is € 25,40.

stoffering van de Seille, toekomstige entrecotes

stoffering van de Seille, toekomstige entrecotes

Vaartijd 3 uur en 30 km.

Dinsdag 4 september.
We besluiten om, op de terugweg naar Auxonne, een zijsprongetje te maken naar een zijriviertje van de Saone, de Seille, bevaarbaar tot Louhans, afstand 40 km. Deze plaats moet zo ongeveer de hoofdstad van alle Europese kippenboeren zijn (volailles de Bresse). Een mooie oude stad met een heel oud centrum, 2 straten met 147arcades, meest uit de 14e en 15e eeuw, waarin nu allerlei soorten boetiekjes in gehuisvest zijn. Wij worden op de eerste sluis “bediend” door de sluiswachter, daarna mogen wij verder zelf de 3 volgende draaien. D.w.z. vóór elke sluis de wal op, eerst de voorste deuren en rinketten aan weerszijden dichtdraaien , dan achter deuren en rinketten open, invaren en alles dichtdraaien, omhoog komen , alles voor weer open draaien en uitvaren. En voor elke deur moet je om de sluis heen lopen.

kippenfarm bij Louhans, dit zijn nou echte scharrelkippen

kippenfarm bij Louhans, dit zijn nou echte scharrelkippen

Heb je pech dan zijn de rinketten bijna niet open te krijgen. Om 1deur te openen moet je ongeveer 100 keer een soort ronde tafel op 1 poot om zijn as draaien. Al met al wel doorgedraaid hebben wij de boot om 7 uur s’avonds kunnen afmeren bij het eindpunt waarna het aangenaam ontspannen is.
Vaartijd 8.20 uur, 63 km. en 4 sluizen.

Woensdag 5 september.
Vandaag krijgt de Artemis een flinke schrobbeurt van Jack en wordt de wasmachine geactiveerd waarna Sanne een rondje stad maakt en verlekkerd de mooie dingen en artistiek gevormde snoeperijen in de boetiekjes bewondert. En het hele oude kerkje natuurlijk waar een paar honderd jaar geleden een grote tegenaan is gebouwd - één kerk met 2 preekstoelen, 2 hoofdaltaren en zijkapellen. Apart. Dan na de lunch weer terug richting Saone.

Louhans, dorp van arcaden en kippenboeren

Louhans, dorp van arcaden en kippenboeren

Hetzelfde ritueel als gisteren in omgekeerde richting. Nu ook nog vóór het uitvaren een sluisladder af om weer aan boord te kunnen komen. Toch wel ingewikkeld voor de huurboten die van de Saone komen en niet geïnformeerd zijn over het schutten. Dit merken wij bij de eerste zelf te bedienen sluis waar een huurjacht ingevaren is en ligt te wachten op de sluiswachter. En wij aan de andere kant maar wachten tot wij gaan informeren en de mensen aan boord ons vragen wanneer de sluiswachter komt. En zo gebeurt het dat wij nog nét voor sluitingstijd de laatste schutting hebben en een uur later in Tournus aan de allerlaatste plekje aan de kade afmeren.
Wij hebben de Seille met plezier gevaren, is breder dan we ons hebben voorgesteld en is op sommige plaatsen, m.n. in de toeleidings kanaaltjes naar de sluizen, nauwelijks diep genoeg voor ons, maar we vinden na de eerste 15 km. de omgeving een beetje van alles hetzelfde worden.
Vaartijd 6.45 uur, 45 km. en 4 sluizen.

Donderdag 6 september.

één van de vele aardige optrekjes langs de Seille

één van de vele aardige optrekjes langs de Seille

Op tijd weg om ook op tijd in Fragnes (een stukje het Canal du Centre op) een plek voor 2 dagen te vinden. Een heerlijke dag, lekker geluierd, gelezen, gewandeld en een paar kleine klusjes gedaan.
Vaartijd 5.30 uur, 40 km. en 2 sluizen.

Vrijdag 7 september.
Het schip is drijfnat van de condens dus kan Jack weer aan het werk buiten en gaat Sanne op de fiets naar Leclerc in Chalons. Heerlijk weer, in de zon zitten lezen en dan op de fiets een eind langs het kanaal. Er zijn duidelijk minder schepen onderweg, aan de kade is het rustiger en de kinderen zijn deze week weer naar school, er is even drukte als de school begint en de kinderen weer opgehaald worden. We zitten in de avond nog tot lang buiten. Het is overigens duidelijk dat het herfst wordt en de dagen al flink korter zijn.

Zaterdag 8 september.

sluisje aan de ingang van het Canal du Centre (verval bijna 10 mtr)

sluisje aan de ingang van het Canal du Centre (verval bijna 10 mtr)

Om 9 uur komen wij bij de sluis aan vanwaar wij weer op de Saone uitkomen en schutten met een ander jacht dat al ingevaren is, af. Bijna 10 meter naar beneden, het gaat vlot en soepel en de drijvende bolders maken het ons gemakkelijk. Het is vandaag uitkijken op de rivier: heel veel roeiers mee en tegen, heel veel vissers die hun lijnen soms midden in de vaargeul uit hebben staan; slechts 3 jachten die wij tegen komen in 5 uur tijds. In Seurre plaats te over.
Sanne is jarig. Dat vieren we hier met een fles champagne en lekker uit eten.
Vaartijd 6.00 uur, 50 km. en 2 sluizen.

Zondag 9 september.
In de ochtend naar St. Jean de Losne gevaren. Kwam net een plekje vrij aan de kade en dankzij een aanvankelijk niet zo enthousiaste Fransman, die uiteindelijk toch een metertje naar achteren verhaalde hadden we weer een plaatsje. Toegegeven: met één miniem schrammetje aan de boeg op het berghout.

de Saone, kennelijk een paradijs voor vissers. Je ziet tientallen van dit soort kampementen.

de Saone, kennelijk een paradijs voor vissers. Je ziet tientallen van dit soort kampementen.

In de stad is feest, herdenking van de bevrijding W.O. 2 met een optocht van allerlei militair materieel, mensen in bijbehorende kledij, fanfare, Rode Kruis, klokgebeier,etc. Het ziet er leuk uit.We gaan weer lekker uit eten om te vieren dat we vandaag precies tussen twee verjaardagen in zitten. ’s Avonds feest op de kade waar wij vanuit de stuurhut meegenieten.
Vaartijd 2.10, 18 km. en 1 sluis.

Maandag 10 september.
Vandaag is Jack jarig, wéér wat te vieren, bovendien komt Jochem met onze auto naar Auxonne, nóg meer feest. Wij gaan eerst diesel tanken waarna de motor gestart wordt en wij vertrekken richting winterhaven. Jochem arriveert na een voorspoedige reis een uur eerder dan verwacht en met een toast op de jarige wordt er opnieuw niet aan boord gekookt. Het is nog tot lang na donker heerlijk buiten zitten.
Overigens dank aan allen die telefonisch, per sms of via de mail ons gefeliciteerd hebben met onze verjaardagen. Het geeft een goed gevoel dat jullie aan ons gedacht hebben, ondanks dat we zoveel maanden buiten beeld zijn.
Vaartijd 2.30 uur, 19 km. en 1 sluis.
.

Maandag 20 augustus.
Als we opstaan is het heel dun bewolkt met een flauw zonnetje. Ongeveer 10 graden koeler dan gisteren, maar toch heel erg aangenaam.
We tanken water, Sanne haalt boodschappen en we varen weer naar Mantoche. Verder doen we vandaag niets. De temperatuur is weer tot over de 35 graden gestegen en tegen de avond  betrekt het waarna een langdurig onweer met veel regen.
Gevaren 50 minuten, geen sluizen, 8 km

Dinsdag 21 augustus.
Het is toch duidelijk te merken dat onze accu’s langzamerhand een stuk zwakker zijn geworden. Zolang de zon vol op de panelen schijnt kunnen we het dagenlang uithouden zonder elektriciteit van de wal, maar bij bewolkt weer is het, afhankelijk van de temperatuur, na maximaal 60 uur toch echt dringend nodig om een aantal uren te varen. Vandaag opnieuw benauwd weer, tamelijk bewolkt. Als tegen 9 uur de lokale bevolking huis en bed opzoekt komen er een groepje jongelui barbecuen op het grasveld naast de kade. Ze waren van alles goed voorzien, echter waren het bestek vergeten en kwamen dat bij ons lenen. Het is ondertussen donker maar dit is geen probleem: het bliksemt en onweert constant overal rondom ons maar wij houden het deze keer droog en hun barbecue is geslaagd.

Woensdag 22 augustus.

Auxonne, de Hallen uit de 16e eeuw

Auxonne, de Hallen uit de 16e eeuw

We gaan vandaag weer verder. Bij redelijk weer met een waterig zonnetje tuffen we op ons gemakkie naar Pontailler. Waar we tot de ontdekking komen dat de “trapkade” wel redelijk is opgeknapt, maar dat men alle overtollige cement gewoon over de rand heeft gekieperd. Zo maak je dus een mooie kade waar schepen met iets meer diepgang niet meer kunnen liggen. Dus duiken we het haventje in waar we ons met grote omzichtigheid tussen de 2 aldaar aan het ponton liggende jachten wurmen, die beiden zeer bereidwillig hun schepen naar voor resp. naar achter verhalen. Het vermelden zeker waard, want de gemiddelde Fransman doet zoiets never. We liggen nu weliswaar in de schaduw van een rijtje mooie platanen, maar na een aantal uren varen is dat geen probleem.
’s Avonds in het restaurant tegenover ons een overheerlijke ‘Saint-Pierre’ gegeten.  Op z’n Hollands heet dat ‘zonnevis’: een zeer fijne zeevis, nooit eerder gegeten maar het smaakte fantastisch.
Gevaren 3 uur, 2 sluizen en 25 km.

Donderdag 23 augustus.

Deel van de kerk in Auxonne, ook uit de 16e eeuw

Deel van de kerk in Auxonne, ook uit de 16e eeuw

Vandaag naar Auxonne gevaren. Onderweg ontmoeten we de Sina met Ernst en Heidi. Allebei hard in de achteruit en rustig dobberend midden op de Saone even bijgepraat. Zij gaan nog een paar weken naar het noorden en komen dan begin oktober terug naar Auxonne. Hopelijk zien we elkaar dan nog wat uitgebreider, alhoewel onze planning (inmiddels) is om pas midden/eind oktober definitief in Auxonne aan te landen. In de haven worden we enthousiast ontvangen door Roy en Carol, de havenmeester en zijn vrouw.  Blijkbaar werkt de tamtam (op het water zullen dat wel oliedrums zijn) voortreffelijk want zij hadden al van meerdere mensen gehoord dat we in aantocht waren en hadden ons eigenlijk al eerder verwacht. We krijgen voorlopig een plek aan de steiger naast de hellingbaan, wat feitelijk neer komt op een privé steiger.
Gevaren 2.30 uur, 1 sluis en 18 km.

helemaal privé is onze steiger duidelijk niet

helemaal privé is onze steiger duidelijk niet

Vrijdag 24 t/m dinsdag 29 augustus.
Gemiddeld genomen is het dezer dagen redelijk zonnig weer met overigens frisse ochtenden. We hebben wat gesprekjes met Roy en besluiten nu definitief om de Artemis hier in Auxonne te laten overwinteren, een echte garnizoensstad (nog steeds en duidelijk merkbaar). Napoleon, toen nog 2e luitenant, kreeg hier een deel van zijn opleiding. De prijs is redelijk, de haven outillage is zonder meer voortreffelijk. Roy is voortdurend aan het schuiven met de boten in een poging om een hele serie schepen van ongeveer gelijke lengte naast elkaar te krijgen en dat gaat aardig lukken. De plek die hij ons heeft toebedacht heeft voor ons het voordeel dat we iets korter zijn dan de beide buurschepen. Ik kan dan achterwaarts in de box afmeren, zodat ‘mon gouvernaille’ in ieder geval goed beschermd is. De boeg is veel minder kwetsbaar. De temperatuur in de winter is hier ongeveer gelijk aan die in Nederland, dus we zullen het schip wel heel zorgvuldig winterklaar moeten maken. Via de webcam van de haven kunnen we trouwens ook zelf naar ons bootje kijken. Wel heel toevallig is dat we nu met 3 schepen naast elkaar komen te liggen die elkaar ook redelijk goed kennen vanuit de Midi: De Merlin, de Artemis en de Sina. Voor de rest is het ook wel weer eens leuk om in een grotere haven te liggen en te praten met deze en gene. Grappig blijft ook steeds weer dat je schepen eerder herkent dan schippers hetgeen soms wel enige verwarring oplevert als blijkt dat ze ondertussen van eigenaar zijn gewisseld. Het valt wel op dat heel wat lieden, net als wij, na een aantal jaren de Midi voor gezien houden en weer in midden-Frankrijk gaan varen.
Eén ding was minder: ik heb in al die jaren nooit een Rotary club bezocht tijdens onze reizen. Het is natuurlijk puur toeval als er in de, meestal kleine plaatsjes langs het water, een club is, die dan ook nog op een te behappen afstand bijeenkomt. De kans op een bezoek wordt vervolgens sterk verkleind doordat je er maar net op de goede dag moet zijn. Nu was het eindelijk zover. De club van Auxonne komt op maandag bijeen in een restaurant dat me ook zeer aansprak. Dus, ondanks de warmte,  keurig in het pak, jasje dasje en op naar het restaurant. Om tot de ontdekking te komen dat dit de enige week in het jaar is dat de tent is gesloten. Gelukkig heeft Sanne vervolgens met een heerlijke omelet de teleurstelling snel doen vergeten.

Woensdag 29 augustus.

in Seurre worden 'sous bras' verkocht, waarop tot onze stomme verbazing de Artemis staat afgebeeld. Zou daar handel in zitten??

in Seurre worden 'sous bras' verkocht, waarop tot onze stomme verbazing de Artemis staat afgebeeld. Zou daar handel in zitten??

Naar St. Jean de Losne gevaren. Aan de rivierkade is nog net één plekje waar wij opnieuw strak tussen 2 schepen in kunnen afmeren en zo hebben wij een weids uitzicht over de rivier. In de winkel van H2O boodschappen gedaan en eindelijk ook vetkoord kunnen krijgen. H2O is de eigenaar van 3 grote jachthavens, 2 in St.Jean en een (onze) in Auxonne. Daarnaast is het waarschijnlijk de grootste organisatie in Frankrijk op het gebied van de watersport, in de zin van onderhoud en reparatie van alle soorten jachten en zeker de grootste jachtmakelaar. Sanne bezoekt het scheepvaartmuseum terwijl Jack aan boord blijft om eventuele buren bij het afmeren aan ons schip te helpen. Tegen de avond weer een fantastische onweersbui, wij zijn onderhand gewend aan deze dagelijkse toegift bij mooi weer. Maar onze pizza nog net wel buiten kunnen eten.
Gevaren 2.25 uur, 1 sluis en 19 km.

Donderdag 30 augustus.
Het is deze week behoorlijk druk met de pleziervaart, de laatste vakantieweek voor de Fransen. En ook de beroepsvaart komt weer op gang, de laatste 2 dagen al meerder geladen spitsen gezien. Als wij de dieseltank weer bijgevuld hebben, na een ingewikkelde carte blue procedure, waarbij je per ’sessie’ maar 40 liter kunt tanken, dus mogen we de hele procedure 4 keer doorlopen, gaan we op weg naar Seurre. De weersverwachting is niet zo best: wind noord 4, temperatuur vandaag nog 20 graden maar morgen 16 en regen voor de komende dagen. Het wordt wennen na alle warmte.
In Seurre blijkt inmiddels dat de Artemis behoorlijk bijdraagt aan de omzet van de plaatselijke middenstand. We hadden al gezien dat we in het departementale informatie tijdschrift prijkten, maar dit gaat nog wel wat verder.
Gevaren 2.15 uur, 1 sluis en 18 km.

Komende dagen varen we naar Macon. Volgens onze informatie wordt daar ook een grote nieuwe haven aangelegd en we willen ons informeren wat daar de mogelijkheden zijn. Is toch weer 150 km zuidelijker.

Op 10 september zijn we dan weer terug in Auxonne, want dan komt een van de kinderen de auto daar brengen en blijft een paar dagen aan boord. Daarna hebben wij nog 5 weken om het Rhone-Rijn kanaal te verkennen, hopend op een schitterende nazomer. Omstreeks de 20e oktober willen we dan weer terug zijn in Auxonne.

Even snel een kort bericht want de komende dagen zitten we weer in een gebied waar ik het internet niet of nauwelijks kan bereiken.

bedrieglijk echt, prachtig beschilderd geveltje in Gray

bedrieglijk echt, prachtig beschilderd geveltje in Gray

Donderdag 16 augustus.
Gisteravond, na afsluiten van ons vorige bericht, een stevige onweersbui, gevolgd door een hele avond regen.
We varen vandaag naar Mantoche (533 inwoners). Een hele afstand, bijna 8 km en 50 minuten. We leggen vast aan een schitterende kade aan de voet van een historisch kasteel. Verder doen we heeeeelemaaaal niets. Lezen en kijken naar voorbijkomende bootjes. Het is ruim over de 30 graden. Kennelijk kunnen we daar toch niet meer zo goed tegen als enkele jaren geleden. Aan de Midi en in zuid-west Frankrijk was 35 graden een normale temperatuur en dat deed ons niets, vonden we heerlijk. Het verschil is waarschijnlijk de wind en de vochtigheid. Daar waaide het altijd en was het veel droger. Hier is het elke ochtend mistig en verder vrijwel totaal windstil. Maar we passen ons aan: gewoon lekker luieren.

Vrijdag 17 augustus.
Dat doen we vandaag ook de hele dag.

af en toe zien we wel bijzondere vaar-voertuigen

af en toe zien we wel bijzondere vaar-voertuigen

Zaterdag 18 augustus.
De voorspelling is dat dit weer, geen wind, veel zon en temperatuur van 35 graden nog een aantal dagen zal aan houden. Daarom varen we terug naar Gray, waar we aan de kade elektriciteit en water hebben en een enorme supermarkt om de hoek. Die elektriciteit is in zoverre van belang dat de koelkast aardig wat stroom trekt bij deze temperatuur en de al acht jaar oude accu’s houden dat alleen vol als we met de zonnepanelen de hele dag in de zon liggen. Maar dan ligt het schip ook grotendeels in de zon en wordt steeds warmer. Dan moet de koelkast weer harder draaien enz. , vicieuze cirkel dus. In Gray hebben we een deel van de dag schaduw.
Gevaren 8km en 50 minuten.

Zondag 19 augustus.

miljoenen wit/gele motten tijdens hun laatste dans; 's ochtends ligt het schip er vol mee.

miljoenen wit/gele motten tijdens hun laatste dans; 's ochtends ligt het schip er vol mee.

We blijven lekker liggen, morgen varen we weer helemaal naar Mantoche. Auxonne moet nog maar even wachten.

Maandag 6 augustus.
Word wakker met een onbehoorlijk pijnlijke elleboog. Er hangt me vaag iets bij dat dat vannacht gebeurd is toen ik me klaarblijkelijk wat al te enthousiast omdraaide in bed. Klopt, is iets minder ruim als thuis. Toch maar op ons dooie akkertje aangevaren, we waren gisteren en zijn vandaag tot tegen de middag de enigen die hier in de haven liggen. In Pont du Bois vinden wij het welletjes, meren af  en gaan lekker luieren.
Vaartijd 2.10 uur, 4 sluizen en 10 km.

zonsondergang op de Saone

zonsondergang op de Saone

Dinsdag 7 augustus.
Geen haast, tegen elven naar Corre met onderweg veel dazen die gemeen steken en ons proberen leeg te zuigen. Jack gaat op de namiddag de machinekamer in en is daar tijden bezig met de controle van de schroefas en het vervangen van het vetkoord. Dit is geen pretje bij de temperatuur daar binnen en blijkt het voor zijn elleboog ook niet best.
Vaartijd 3.30 uur , 7 sluizen en 13 km.

Woensdag 8 augustus.
Zo ongeveer als laatste van de schepen vertrokken en even later de Saone opgedraaid. Schitterend weer, warm, zon en veel bos met als gevolg een ware invasie van steekvliegen, reden waarom wij snel onze shorts voor lange broeken verwisselen. Met ieder 2 vliegenmeppers trotseren wij dit gespuis en de apaisyl verdooft de steken. Bij Montureux les Boulay is de steiger nog vrij en omdat wij het voor vandaag wel genoeg vinden blijven wij hier liggen. Tegen de avond is de machinekamer lichtelijk afgekoeld en stelt Jack de galan van de schroefas bij. Rond etenstijd krijgen wij gezelschap van een huurboot, voor het overige is het extreem rustig met de vaart. In de avond bericht van Bert en Henriette: zij komen van het Canal du Midi, zijn in juli naar boven gekomen en varen nu in de buurt richting Nederland. Wij spreken af om elkaar morgen in Port sur Saone te ontmoeten aan de kade.
Vaartijd 2.50 uur,3 sluizen en 22 km.

op sommige sluizen is het echt een beestenboel

op sommige sluizen is het echt een beestenboel

Donderdag 9  augustus.
Tijdig de lijnen los voor onze afspraak. Als wij in Port s. Saone aankomen zien wij Bert bezig met afmeren, een betere timing lijkt niet  mogelijk. Bij een aperatief in de stuurhut  eerst ervaringen uitgewisseld, in de middag boodschappen gehaald, samen geborreld tot we laat gaan eten en daarna naar het Festival de Folklore op een honderd meter verder op een plein aan de kade. Volkdansgroepen uit Marokko/Algerije/Benin/ Italie/Guadaloupe en Oezbekistan treden daar op. Omdat de nacht ervoor schepen van de kade losgegooid waren voorzien Jack en Bert de bevestiging van de landvasten met ketting en staaldraad. Jack blijft dan nog tot ver na middernacht de wacht houden maar er gebeurt niets.
Vaartijd 2.25 uur, 3 sluizen en 19 km.

Vrijdag 10 augustus.
Bert en Henriette vertrekken al vroeg naar Corre en wij poetsen het schip. Omdat de apotheek niet de spullen kan leveren die wij nodig hebben, gaat S op de fiets naar Vesoul, ongeveer 12 km. en omhoog. Na zo’n 8 km. wordt de RN plotseling autosnelweg, een omweg van ongeveer dubbele afstand kan wel per fiets maar is erg steil, dus terug in minder dan 30% van de tijd op de heenweg. Jack besluit om 200 meter verder de jachthaven in te varen en regelt daar dat Sanne met de havenmeester naar Vesoul kan rijden om de nodige zaken in het ziekenhuis aldaar te bemachtigen. Ze zijn met een uurtje terug met de spullen die ze gratis meekreeg.
s’Avonds  bij het eten gesmuld van de Belgische frites, gehaald bij de kraam op het feestterrein bij een Vlaamse fritesboer die het leuk  vindt om weer eens Nederlands te kunnen praten. We krijgen een portie voor minstens 4 personen.
Daarna nog een tijd naar het volksdansfestival, slapen  is door alle muziek en lawaai toch nauwelijks mogelijk .

eigenlijk zwemmen schippers nooit

eigenlijk zwemmen schippers nooit

Zaterdag 11 augustus.
Na een korte doch rustige nacht gaan we weer een een stukje zuidwaarts. Wij verduren weer veel aanvallen van steekvliegen (dazen), zij lijken, net als vliegen, veel actiever bij warm en benauwd/vochtig weer en veel sneller agressief.
Als wij tegen enen bij de tunnel van Albin aankomen blijkt deze gesloten te zijn vanwege de middagpauze tot half 2, terwijl alle sluizen wel functioneren, een voor ons wel wat vreemde en inconsequente situatie. Dus dobberen wij 3 kwartier rond, afmeren aan de kant of aan een steiger is niet mogelijk. Na de tunnel krijgen wij van de sluiswachter 2 infofolders over de Saone omdat er een foto van de Artemis in opgenomen is. Nog enkele kilometers verder meren wij af aan een kade boven een stuw waarvan wij weten van vroegere jaren dat het er diep genoeg is en heel rustig,  een paar km. voorbij Rupt, bij de Porte de garde de Chantes, geen dorp in de buurt en geen weg in de omgeving. Toen hadden wij altijd haast, nu willen wij daar een dag blijven liggen. Heeeel stil in de avond en nacht, veel “vallende sterren”.
Vaartijd vandaag 3 uur, 4 sluizen, 1 tunnel en 15 km.

Zondag 12 augustus.
Opnieuw prachtig weer zij het met wolkenvelden. Jack ziet zich genoodzaakt door de grote berg witte motjes die vannacht het leven lieten op het schip, het schip helemaal te wassen en Sanne vermaakt zich met schuurpapier en verfkwast voor het allernoodzakelijkste (Jack voer wat slordig de tunnel in). Daarna genieten we van het mooie weer; in de namiddag overwint Jack de watertemperatuur van de rivier om schroef en ander onderwater-gebeuren te controleren. En weer een mooie avond  in de stuurhut, hoewel het wel erg vochtig is.

miljoenen motten op het schip, de vissen zullen dadelijk weer smullen

miljoenen motten op het schip, de vissen zullen dadelijk weer smullen

Maandag 13 augustus.
Vanochtend weer de nodige witte motjes op het dek. We willen verder maar hebben eigenlijk ook geen zin om te gaan… , toch maar over elven aangevaren. De rivier is prachtig, het landschap mooi. Al zijn we hier al een aantal keren geweest, telkens is het een nieuwe aangename ervaring. Onderweg komen wij steeds meer huurboten tegen en zijn er weinig “eigen” schepen te zien. Omstreeks 2 uur varen wij de haven van Seveux/Savayeux in om daar te overnachten.
In het dorp een stukje verder over de rivier is een klompenmakerij, een Proxi die het nauwelijks redt en een bakker. De gemeentewerkers zijn bezig met de hand onkruid te verwijderen langs de openbare weg en met een snoeimes worden de struiken gesnoeid, zoals wij dat deden in onze tuin. In de haven liggen veel jachten op hun vaste plaats, het verhuurbedrijf heeft er nog maar een paar liggen.
In de avond is er geen geluidje meer te horen en zelfs de steiger verlichting is uit.
Vaartijd 2.45 uur, 3 sluizen en 28 km.

Dinsdag 14 augustus.

dit zijn de fijnste plekken, zomaar ergens aan de kant

dit zijn de fijnste plekken, zomaar ergens aan de kant

Een wandeling naar het dorp voor een verse baguette van de warme bakker, een poetsbeurt van het schip en een nieuwe bib rode wijn bij de captainerie. Dan vertrekken wij terwijl op dat moment vóór ons in de haven ook een huurboot losmaakt. Op datzelfde moment komt nóg een schip om de hoek van het kanaal, dus gaan wij als 3e de tunnel in die 300 meter verderop is. Na de tunnel  wachten we dan op de 2e afschutting die langer duurt dan gewoonlijk omdat er inmiddels 3 huurjachten opgeschut moesten worden die met eindeloos gepruts alle 3 tegelijk in de sluis worden gepropt. Daarna is het heel relaxed verder varen, de eerste schutting nog met een achteropkomend huurjacht dat onderweg afhaakt, maar voorts alleen. Op de eerste 30 km. zijn nauwelijks aanlegmogelijkheden dus hopen wij dat er in Gray nog een plekje voor ons aan de kade vrij is. Warm tot benauwd weer, wolken en zon, nauwelijks wind en opnieuw veel aanvallend ongedierte maar wel een prachtige tocht.
In Gray hebben wij geluk: 2 jachten varen net van de kade weg als wij de sluis uitkomen en daardoor kunnen wij op een plek tussen andere jachten liggen (overigens 10 cm voor en achter over) waar ook stroom beschikbaar is. Prettige bijkomstigheid nu wij het verslag van de reis op het net willen zetten.
In de middag komen en gaan nog een aantal jachten, wij vermaken ons met lezen en de “stad” ingaan: Gray heeft een inwoneraantal van 6.600, vergelijkbaar met Bunnik, maar als plaats niet te vergelijken.
Vaartijd 4.00 uur, 4 sluizen, 1 tunnel en 30 km.

Woensdag 15 augustus.
We besluiten om maar weer eens een dagje te blijven liggen. Het is vandaag Maria Hemelvaart: in Frankrijk nog een echte feestdag. Alle winkels, op één grote supermarkt na hier vlak om de hoek, zijn gesloten. Bovendien hebben we hier elektriciteit en water op de kade, dus de wasmachine kan weer draaien.
Eind van de week zullen we waarschijnlijk in Auxonne aankomen en dan gaan we echt beginnen met het zoeken naar een betaalbare winterhaven. Afhankelijk waar en of we die vinden zullen we daarna pas verdere reisplannen maken. We hebben de tijd.